Natuurlijk door de Overgang

Dit gedicht is geschreven naar aanleiding van de gevolgen van een heftige en ingrijpende gebeurtenis, waarover ik 20 februari jl. al schreef (zie “Als je je hart aan de wereld geeft”):
Het acute hartfalen van mijn man en de lange periode, anderhalve maand, dat hij op de IC lag.
Een tijd waarin het leven plots stilviel en tegelijk alles in mij voortdurend “aan” bleef staan.

Nadat hij weer was thuis gekomen en ik, na het laatste tevens afsluitende bezoek aan de cardioloog, eindelijk opgelucht kon ademhalen, kreeg ik erge hartkloppingen.
Als er zich een situatie voordeed, die me op een of andere manier herinnerde aan iets in het ziekenhuis, sloeg het op hol en liet zich duidelijk voelen.

Ik kon nog steeds de dingen doen die ik moest doen om het huishouden draaiende te houden, maar als ik ging rusten, bleef de adrenaline door mijn lijf gieren, wat me in eerste instantie zeer beangstigde en waarvan ik dacht dat ik nu zelf hartproblemen had.

Gaandeweg kwam ik erachter dat mijn lijf nog geen kans had gehad om zich te herstellen na de heftigheid van de afgelopen tijd.
Mijn lijf stond nog steeds in de overlevingsmodus en als er ook maar iets was dat mijn lijf herinnerde aan de afgelopen periode, schoot het in angst.
Op een gegeven moment benam het me letterlijk de adem.

Het werd me duidelijk dat, in plaats van de angst en de paniek te vermijden, mijn lijf vroeg om naar haar te gaan luisteren.

De roep was luid.
Ik kon ervoor weglopen, maar daarmee werd het gevoel niet minder.
Ik kon negeren dat het er was door van alles te gaan doen – want dan voelde ik de hartkloppingen niet – maar daarna, als ik wilde gaan slapen of rusten, kwam het zoveel te heftiger binnen en draaide mijn hart op volle toeren, benauwde het me en kreeg ik zweetaanvallen.

Ik kwam tot het inzicht dat de enige optie was om het gevoel dat ik kreeg als ik in rust ging, te omarmen.

Ja, ik kon natuurlijk medicatie gaan nemen, maar wat ik niet wilde is wegkijken van wat mijn lijf vroeg.
Dus besloot ik om aandachtig te zijn…

Ik mocht ook zeker niet vergeten wat mijn hart en mijn lichaam de afgelopen periode allemaal voor mij hadden gedaan.
Nu wilden zij mij dit blijkbaar luid en duidelijk laten horen en voelen!

Het viel me op dat de hartkloppingen niet alleen gerelateerd waren aan vervelende herinneringen, maar ook aan -negatieve- gedachten die ik had.
En vooral die gedachten, waar ik mezelf de opdracht gaf om in de ‘doe’modus te gaan.

Natuurlijk had ik dat in de afgelopen periode gedaan: veel geregeld, me ontzettend verantwoordelijk en bezorgd gevoeld voor met name Hub en zijn gezondheid, hard gelopen om op tijd te zijn waar ik werd verwacht te zijn, enzovoorts.

Ik realiseerde me dat ik het op deze manier ook al deed voordat Hub ziek werd.
Toen bleek mijn lijf het aan te kunnen, hoewel ik, achteraf gezien, toen al moeite had met afspraken en tijd en dingen die ik mezelf oplegde.

En hoezeer hoort dat niet bij de (simulatie)werkelijkheid waarin wij nu zitten!

Eigenlijk gaf mijn lijf toen al signalen (maar nog gemakkelijk te behappen en te overzien) van hoe ik… hoe wij allen geïndoctrineerd zijn over hoe we ons moeten gedragen en behoren te handelen in deze maatschappij.
Ons daarbij weghoudende van wie we eigenlijk Zijn…
Laat staan om daarnaar te leven…



Ons brein… ons hoofd is/was bepalend voor wat wij deden/doen en hoe wij ons leven -dienen(d) te- leiden.
Daarbij eigen verantwoordelijkheid buiten onszelf leggend.
Veelal onbewust… en niet beseffend hoe we daarmee ook onze vrijheid en vrije wil op- en wegggeven.
Niet meer wetend wie, en wat voor prachtige, vooral krachtige wezens wij eigenlijk zijn…

En daarmee niet kunnen onderkennen dat ons lichaam… ons gevoel… onze intuïtie de meest waardevolle boodschappen in zich draagt om ons gelukkig te laten voelen en om ons het meest waardevolle leven te laten leiden waarvoor we hier op aarde gekomen zijn.

Maar… misschien wel gelukkig 😉 roept ons lichaam steeds harder…

Iedere roep van ons lichaam, ieder seintje om aandacht is er één die ons weer kan terugvoeren naar onsZelf.

Maar wat doen wij?
Wij vermijden het liefst het ongemak… de pijn… het verdriet… de angst…
We gaan liever mee in het ons aangeleerde gedachtengoed en geven het hoofd weer de hoofdrol, dan dat wat ongemakkelijk voelt te erkennen en aan te gaan.

En laat nu precies in deze tijd de bedoeling zijn dat we onze diepste pijnen en angsten onderkennen!
Daar ligt de weg naar heling en daarin openbaart zich het wordingsproces van wie wij in wezen zijn en altijd al waren!

Ieder zal dat op zijn eigen wijze gaan meemaken in het leven.
Het is ook aan eenieder wat, en óf hij of zij er iets mee doet.
Wij zijn daarin helemaal vrij… niemand bepaalt… alleen wijzelf.



Voor mij waren de hartkloppingen en al het ongemak eromheen weer signalen om te gaan luisteren naar wat mijn hart mij zeggen wilde.

Ik realiseerde me dat mijn lijf lange tijd ontzettend veel voor mij had gedaan.
Ik voelde me toen, ondanks alle spanning, onrust en onzekerheden, meestal krachtig. Mijn lichaam zorgde dat ik het allemaal aankon.
En nu, nu alles achter de rug was, liet het me zien wat het al die tijd voor mij had betekend.

Bij iedere hartklopping ging ik bij mezelf te raden welke gedachte eraan vooraf was gegaan.
Dat was aanvankelijk heel beangstigend en confronterend!
Maar steeds meer kwam ik erachter dat het gedachten waren, waarbij ik mezelf de opdracht gaf iets te moeten gaan doen, óf waren het gedachten over iets wat zich in het verleden had afgespeeld en waarover ik geen goed gevoel had overgehouden.
Het waren veelal gedachten vol oordelen over mezelf.
Over vermeende kansen die ik had laten liggen, waar ik tekort was geschoten, wat ik anders had moeten doen, vooral naar anderen toe.

Wat vervolgens nodig was, is dat ik al deze gedachten en sensaties die ze in mijn lichaam gaven, erkende, de ruimte gaf, erin ontspande, en mijn lijf en mijn hart liefdevol toesprak:
”Doe maar… ik begrijp jouw reactie… doe maar… ik weet dat je het regelt… ik vertrouw op jou dat het goed is wat je doet, dus doe maar…”

Door te focussen op mijn ademhaling haalde ik zo mijn lichaam steeds weer en meer uit de stress en kon het/ik terugkeren naar het moment van Nu.

Dit bleef ik zo doen… steeds opnieuw… en
mijn lichaam herstelde langzaam maar zeker…
Van de voortdurende spanning en aanspanning kan het nu steeds beter navigeren naar een toestand van ontspanning en rust.
’Gewoon’… door te zien en te luisteren wat nodig is…

Zo mooi dat wij dit lichaam hebben wat ons door al zijn signalen en symptomen laat zien hoe wij weer onsZelf kunnen worden!



Nu terug naar het gedicht:

Het gedicht laat zien wat er in lichaam en hart gebeurt bij aanhoudende stress en dreiging, en hoe stresshormonen en herstelhormonen met elkaar in een soort innerlijke dans terechtkomen. Ook wanneer het gevaar -deels- geweken lijkt, kan het lichaam nog lange tijd in overlevingsstand blijven.

In een poëtische beweging tussen spanning en rust krijgen adrenaline, cortisol, serotonine en melatonine een stem — terwijl ook het hart meebeweegt in zoeken, dragen en herstellen.

Een uitnodiging om te voelen hoe diep deze processen doorwerken en hoe herstel niet gaat over snel doorgaan, maar over vertragen, aanwezig zijn en stap voor stap weer ruimte maken voor leven.

TOEN HET HART HAAR RUST TERUGVOND…
MAAR HET LIJF NOG BLEEF VOORTSNELLEN…


We zijn gewend om steeds vooruit te gaan
alsof elke stap ons dichter brengt bij ‘t voor ons meest juiste
Soms vraagt het leven ons echter stil te staan
Te horen wat in diepere lagen wordt gefluisterd

Een ingrijpende gebeurtenis… een traumatische ervaring…
Juist in hevigheid ervaar je hoe krachtig gefocust je bent
Is de storm echter weer gaan liggen
is het jouw lichaam dat nog steeds aan voortsnellen is gewend

Er is een natriltijd die niemand echt benoemt
Waar angst ‘van wat was’ nog door het lijf blijft razen
Ons lichaam laat zich met negatie niet verzoenen maar
vraagt pijnlijk om aandacht in deze post-traumafase

Het zijn je hormonen die hielpen alert reageren
als iets te bedreigend of spannend was
Blijft het alarm echter aanstaan en immer aanwezig
dansen para- en sympathicus dysharmonisch hun wals…

Ook als het lijf nog staat ‘aan’, al is de dreiging geweken
staat Adrie Naline weer op, houdt zich scherp en klaar
Doch nu minder dwingend, drammend, betweterig
want hij weet: “Dit is niet meer ‘t oorspronkelijke gevaar”

Sara Tonine fluistert: “Zie je wel, er komt ruimte”
“Ik kan weer ademen, rust brengen in het brein”
Cor Tisol zegt bedachtzaam: “Ook ik kan nu gestadig vertragen
zodat elke spanning langzaam verdwijnt”

Mel Atonine nadert zacht, gedragen door de nacht
“Ik ben er weer wanneer het donker veilig voelt en stil
Waar rust niet wordt verdreven maar gedragen
en het lichaam weer leert volgen wat het diep vanbinnen wil”

Zo spreken zij tezamen… niet meer in haast of innerlijke strijd
Doch zachtjes meedeinend met wat lichaam en hart in wezen vragen
Al luisterend inspelend op ieders noden en behoeften
Zo vindend met elkaar het ritme dat het leven weet te dragen

Het verwerken van iets ingrijpends vraagt ruimte en tijd
Want wat diep binnenkomt laat achter zijn sporen
Het laat zich niet dwingen of versnellen naar plan
Doch roept om vertraging zodat wij
de stem van ons hart kunnen horen

Je hoeft met je hoofd niet te weten hoe dit te dragen
Hoe vorm te geven aan de gevolgen ervan
Er is een weten dat dieper weet dan denken en vragen
Een wijsheid in stilte die ons naar heling leiden kan

Niet direct willen herstellen van hoe wij geleerd hebben en altijd hebben gedaan
Maar ruimte geven aan wat is zonder te willen verjagen
Aanwezig zijn met wat IS in het moment van het Nu
Ja, durven blijven bij wat zich nu laat zien en nog laat verdragen

Echter,
We willen door… weer grip op ons leven
Alsof herstel zich laat buigen volgens strak plan
Maar vanbinnen blijft angstvallig iets door ons heen bewegen
dat niet in snelheid maar juist in mildheid genezen kan

Misschien is je leven geen rechte lijn richting vast gegeven
Maar een dans waarin een stap terug jou naar voren laat bewegen
Juist in overgave en in eigenliefde voor wat is en volledig mag zijn
leer je middels jouw lichaam je leven hernieuwd vorm te geven

En in die wals waar vertraging weer een pas vooruit mag zijn
voorziet dit Adrie Naline en Cor Tisol van nieuwe ordonnances
Zodat ze Sara Tonine en Mel Atonine de ruimte kunnen geven
om met elkander in balans
over de golven van het leven te dansen…