Natuurlijk door de Overgang

Er zijn tijden in de geschiedenis waarin mensen diep voelden dat het goddelijke niet buiten hen lag, maar in hen leefde als een innerlijke vlam — een Godsvonk verbonden met de Bron van al wat is. De Katharen behoorden tot die stroom van herinnering. Zij noemden zichzelf de “Zuiveren”, afgeleid van het Griekse katharoi, en leefden vanuit eenvoud, innerlijke waarheid en een diepe verbondenheid met het licht in de mens.  

Voor de Katharen werd ware spiritualiteit niet bepaald door macht, dogma’s of uiterlijke rituelen. Geen kroon of zwaard bepaalde hun waarheid. Zij geloofden dat de ziel rechtstreeks verbonden was met het goddelijke en dat liefde, eenvoud en innerlijke zuiverheid belangrijker waren dan gehoorzaamheid aan een uiterlijke autoriteit. In een tijd waarin de Kerk steeds machtiger en rijker werd, vormden zij een levend alternatief: een gemeenschap waarin mannen en vrouwen als gelijkwaardig werden gezien, waarin bezit weinig waarde had en waarin de innerlijke weg centraal stond.  

Juist daarom werden zij bedreigend voor de gevestigde orde. Hun levenswijze herinnerde mensen eraan dat het heilige niet gekocht, gecontroleerd of bemiddeld hoefde te worden. De vervolging van de Katharen tijdens de Albigenzische kruistocht was niet alleen een strijd tegen een geloofsrichting, maar ook tegen een bewustzijn dat mensen opnieuw in hun eigen innerlijke autoriteit plaatste.  

Ook nu lijkt die oude dynamiek nog zichtbaar. Veel mensen ervaren dat systemen van macht — politiek, media, economische belangen en soms ook delen van de medische en farmaceutische wereld — angst blijven voeden, waardoor mensen verwijderd raken van hun eigen innerlijke weten en hun verbinding met liefde, vertrouwen en bewustzijn. Tegelijk verdient het nuance: binnen die systemen werken ook oprechte artsen, verpleegkundigen en hulpverleners die vanuit compassie en toewijding handelen. Juist in momenten van kwetsbaarheid wordt dat zichtbaar.

Toen mijn man langdurig met hartfalen op de intensive care lag, werd ik diep geraakt door beide kanten van die werkelijkheid. Enerzijds voelde ik de macht van protocollen, angst en afhankelijkheid die moderne systemen kunnen oproepen. Anderzijds ontmoette ik ook liefdevolle artsen en verpleegkundigen die vanuit menselijkheid en zorg aanwezig waren. Dat contrast maakte iets in mij wakker: het besef hoe belangrijk het is dat de mens niet alleen patiënt, consument of nummer wordt, maar een bezielde ziel blijft, verbonden met iets groters.

Misschien is dát waarom de roep van de Katharen vandaag opnieuw hoorbaar lijkt. Niet als letterlijke herhaling van het verleden, maar als een herinnering die door de tijd heen blijft resoneren. Een oproep om terug te keren naar eenvoud, innerlijke waarheid en de levende ervaring van liefde als goddelijke kracht in ieder mens.

Steeds meer mensen voelen dat oude systemen van angst, tekort en controle beginnen af te brokkelen. Er ontstaat een verlangen naar heelheid, naar bewust leven vanuit de ziel in plaats van vanuit angst. Alsof oude zielen opnieuw incarneren om licht, zachtheid en innerlijke vrijheid voor te leven — niet gebonden aan religies of dogma’s, maar verbonden met de Bron zelf.

In die zin leeft de geest van de Katharen misschien nog altijd voort: niet in kastelen of ruïnes, maar in mensen die opnieuw durven luisteren naar het fluisteren van hun eigen hart.

Misschien zijn wij daarom juist nú hier, in deze tijd op aarde. Niet om mee te bewegen in angst, afhankelijkheid of vervreemding van ons ware wezen, maar om opnieuw zichtbaar te maken wat ooit vanzelfsprekend was: dat de mens verbonden is met de Bron, met de aarde, met liefde en met het levende bewustzijn in alles wat bestaat.

Voor mij werd dat inzicht dieper dan ooit tijdens de ziekenhuisperiode van mijn man. Juist daar, midden tussen kwetsbaarheid, controle, protocollen en de macht van systemen, begon ik helder te voelen hoe ver de moderne wereld soms verwijderd is geraakt van de eenvoud en de helende intelligentie van het leven zelf. Tegelijk bracht die periode mij dichter bij mijn eigen kern. Het maakte zichtbaar dat het uiteindelijk aan onszelf is om te gaan staan voor wie wij diep vanbinnen werkelijk zijn — en misschien altijd al waren.

Daarom werk ik met de kracht van de Natuur, op een pure en intuïtieve manier. In het maken van zalven, balsems, crèmes, hydrolaten, maceraten en tincturen voel ik de oude herinnering terugkeren: dat alles wat leeft een bezieling draagt. Dat de aarde zelf wijsheid bevat. Dat echte heling niet alleen fysiek is, maar ook een terugkeer naar verbinding betekent — met ons lichaam, onze ziel en de goddelijke levenskracht die door alles heen stroomt.

Niet vanuit strijd, maar vanuit bewustzijn. Niet vanuit afwijzing van de wereld, maar vanuit het verlangen opnieuw in harmonie te leven met wat wezenlijk waar is. Misschien is dát de roep die velen nu voelen. De uitnodiging om het licht niet langer buiten onszelf te zoeken, maar het in ons eigen leven zichtbaar te maken. Om niet alleen te weten wie we zijn, maar het ook werkelijk vóór te leven — zacht, krachtig en verbonden met de liefde die altijd aanwezig is geweest.

Dit gedicht  opent een venster van waaruit wij een inkijkje krijgen in de levens- en zienswijze van de Katharen. Het gaat over hun eenvoud… hun liefde… hun wijsheid die eeuwen overstijgt. Hun liefde en moed leven nu in ons.

In jou en mij en dat wij, als wij onze angsten overwinnen, het Goddelijke licht zullen (voor(t))leven en voor altijd vrij zullen zijn.

Op de berg waar het vuur ooit sprak
bleef een kleine kring daar staan bijeen
Ze kozen voor het licht in hun hart
De dood voor ogen…
doch zongen zij zich er dapper doorheen

De wind droeg oude woorden mee
Doorweven van pure goddelijke liefde
Een waarheid die geen vlam verteert
doch alles wat niet zuiver is doorkliefde

Men noemde hen Katharen toen
Reizigers van het licht
Hun thuis lag niet in steen of macht
maar in het bewonen van een zuivere ziel
volledig op het goddelijke gericht

Zij leefden eenvoudig, hand in hand
in vrede, puurheid en in trouw
Geen kroon of zwaard bepaalde hen
Wel God en eenheid tussen man en vrouw

De wereld vroeg hun ziel te buigen
Hun ware waarheid los te laten
Maar liever nog het aardse vuur
dan hun hart te gaan verraden

De vlammen stegen naar de lucht
De donkere nacht hield d’r adem in
Doch wat daar brandde was slechts hun lijf
niet wie zij waren diep van binnenin

Want liefde kent geen eind of grens
Geen dood die haar verdrijft
Wat eenmaal in het hart ontwaakt
is wat voor eeuwig leven blijft…

Wellicht lopen ze weer onder ons
in deze nieuwe tijden
Oude zielen die weer ontwaken
en hun licht opnieuw bevrijden

Misschien herken je in jezelf
een echo diep van binnen
Een fluistering uit ‘n ver verleden
Ook  jij… of ik… waren het
die toen de berg af gingen

Want wie zijn angst uiteindelijk loslaat
en trouw blijft aan zijn innerlijk vuur
die draagt het oude licht weer voort
van ziel tot ziel… van uur tot uur

En zo zal liefde altijd blijven
Geen duister wint haar strijd
Het goddelijk licht in ieder hart
overwint… in eeuwigheid!✨