Natuurlijk door de Overgang

… en je toch trouw blijft volgen je eigen TREDEN?
‘t Is BIJVOET die je bij zal STAAN
krachtig en vol goede moed
je eigen weg te blijven GAAN…

Lange tijd heb ik niets meer geschreven, terwijl normaliter het schrijven mij juist helpt mezelf beter te begrijpen.
Door achter mijn IPad te kruipen die op dat moment een fijne luisterende, inzichtgevende vriend wordt, word ik me steeds meer bewust van mijn eigen innerlijke processen, en weet ik mezelf gedurende het schrijfproces te kalmeren, opnieuw te waarderen én de onschuld van mezelf te zien. Toch kwam ik er maar niet toe.

Nu dus wel.

Toch had ik bijna de pen weer niet opgepakt, omdat net voordat ik wilde beginnen er een berichtje binnenkwam en ik opnieuw werd geraakt.

Dit, naar aanleiding van een gesprek van een week geleden, waarbij Hub en ik eindelijk de gelegenheid kregen om te zeggen hoe wij zelf het -al dan niet- contact ervaarden en hebben ervaren (zie vorige blog).

We waren opgelucht dat we eindelijk ons eigen zegje hadden kunnen doen.
De onmacht, die we zo lang voelden, viel nu weg.
We konden de draad van ons leven weer oppakken…

Heel diep in mezelf heb ik ooit een afspraak met mezelf gemaakt om altijd in liefde te blijven. In compassie zijn en blijven naar de ander toe.

Door mijn hoogsensiviteit voel ik de emoties van de ander haarfijn aan.
Dat, gecombineerd met het in liefde willen blijven, laat mij mezelf echter gemakkelijk vergeten. Sterker nog, er ontstaat een oordeel naar mezelf toe als blijkt dat ik de ander niet dat geboden heb/had van wat hij schijnbaar nodig had.

Door het berichtje van vandaag werd ik opnieuw op dat stuk aangesproken, en dat is heftig, zeker als het je eigen kind, onze jongste zoon betreft.

Het contact was even hersteld, een maand geleden, nadat het vanaf april, bijna vier en een halve maand, verbroken was geweest.
Wij hebben hem en zijn vrouw laten praten, besloten ons hart open te houden naar hen toe en begripvol te zijn.
Door hen hun verhaal te laten vertellen, is toen de relatie weer ‘hersteld’.

Ons eigen verhaal hebben we niet kunnen doen, maar we hebben daar zelf ook niet de tijd en de ruimte voor genomen. Ook uit angst dat het contact opnieuw verbroken zou worden.

Dat was immers in april gebeurd.
Onder andere doordat Hub en ik zeiden dat we geen gehoor konden en wilden geven aan iets wat zij van ons verwachten.
Wij wilden daarover met hem in gesprek (met zijn vrouw hadden we al geen contact meer), wat niet mogelijk was, waarop hij vervolgens de verbinding, telefonisch en op WhatsApp, verbrak.

We kregen de ruimte niet, maar realiseerden ons dat we zelf mede-oorzaak ervan waren omdat we de ruimte voor onszelf ook niet namen.

Een maand geleden was er dus weer contact, maar ‘het onbesprokene’ en het onmachtige gevoel bleef ertussen hangen.

Een week geleden deed zich echter de gelegenheid wel voor om ons zegje -weliswaar telefonisch- te doen.
We konden onze zoon vertellen -dat wil zeggen we namen zelf het woord- dat alles wat er is gebeurd ons heeft doen beseffen dat wij als ouders, willen we met elkaar in verbinding blijven op een bepaalde manier, zullen moeten accepteren dat er alleen contact zal zijn (het gaat ook om ontmoetingen met onze kleinzoon) als het voor hen passend is en dat we ook moeten aanvaarden dat zij moeilijkheden, pijnlijke situaties en onenigheden die zich mogelijk kunnen gaan voordoen, ten alle tijden willen vermijden en niet over in gesprek willen.

Problemen of onplezierige situaties zullen zich echter altijd voordoen en wij kunnen dan niet enkel blijven praten over koetjes en kalfjes. Zo steken wij niet in elkaar.
Er zal dan altijd iets tussen hangen.
Bovendien is het pijnlijk om steeds te moeten afwachten hoe de pet staat.
Duidelijke communicatie is voor ons van belang. En dan maakt het niet uit als een afspraak onverhoeds moet worden afgezegd of uitgesteld. Mits daarover wordt bericht, al is dat middels een kort App-je (wat nu zelfs een brug te ver is).
Het in het midden houden wanneer en hoe, en al dan niet, misschien over een week?…een maand?… is voor ons als ouders en opa en oma niet fijn! Het belemmert ons om ons eigen leven in te richten. Dat wordt nu grotendeels bepaald door hem/hen (wat we natuurlijk zelf zo laten gebeuren).

Dat heeft ons doen besluiten niet langer te wachten op een of andere vorm van contact. Als het er is… heel fijn, maar we gaan daar niet al van tevoren rekening mee houden.

Iets wat ik de afgelopen maanden wel heb gedaan, met het gevolg dat ik niets uit mijn pen kreeg, doodmoe was, huilbuien had en bij tijd en wijlen ook heel erg boos was. De hele situatie bleef vooral mij bezig houden en ontnam mij een stuk vreugde, waardoor ik veel minder de dingen deed waar ik voorheen plezier aan beleefde.

Concreet betekende dit dat wij de draad van ons eigen leven weer oppakten en de tijd invulden met andere dingen en afspraken. We lieten het niet langer afhangen van hem en dat hij mogelijk juist op die momenten contact met ons zou willen hebben.

De andere afspraken die wij hadden gemaakt, waren onder andere met onze oudste zoon en schoondochter, die ons om hulp hadden gevraagd.
Bij hen is onlangs hun eerste kindje geboren.
Hij heeft een drukke baan, waarbij er dagen zijn dat hij late vergaderingen heeft en van ‘s ochtends tot ‘s avonds van huis is. Wij helpen dan graag.

Laten dat nu net die dagen zijn waarop we -mogelijk- met onze jongste zoon zouden kunnen afspreken!
Dat viel dus helemaal verkeerd.

Wat zegt nu dit hele verhaal? Ook in het licht van deze tijd?
Wij mogen, nee moeten zelfs, in onze eigen kracht gaan staan.
Ons eigen centrum ont-dekken, eren en respecteren.

Ik realiseer me hoe weinig ik mijn eigen lijf zie… ervaar… en vooral voel in wat het mij wil laten zien.
Ik ben veelal bezig om te begrijpen wat zich aan de andere kant van mij… de ander(en)… afspeelt en wat zij nodig hebben.
Gezien het feit dat het hier gaat om je eigen kind en kleinkind is dat een moederlijke reactie, denk ik.

Zinnetjes spelen in mijn hoofd, zoals: “Kinderen kiezen jou uit”. “Als ouder ben je er onvoorwaardelijk voor je kinderen”.
En ook: ”Ik wil alle fouten die ik heb gemaakt en alles wat onopgelost is in mijn leven, opgelost en vereffend hebben als ik op mijn sterfbed lig”. “Ik wil op een fijne, goede manier afscheid van mijn geliefden hebben genomen”.

Zo ben ik, en ook Hub, zó lang bezig geweest om er voor onze kinderen te zijn. Dat doe je als ouder en het is ook heel fijn om voor hen iets te kunnen betekenen.
Het gaf veel vreugde, maar kende ook soms pijnlijke en verdrietige momenten. Het hoort er allemaal bij.

Die emoties mochten er niet zijn. Van onszelf ook niet, en natuurlijk spiegelt de buitenwereld dit.
Het meest rakend zijn dan mensen die dichtbij je staan… je eigen familie… en in dit geval onze jongste zoon…

Hij is geboren na een zwangerschap die veel angst met zich meebracht (zie ook een van mijn vorige blogs). Die angst heb ik vanaf de derde maand met mij meegedragen.
Zeer begrijpelijk dat onze zoon zich niet veilig voelde in de wereld waarin hij geboren werd en dat hij nu nog steeds bezig is die veiligheid en zekerheid te zoeken. Sinds de geboorte van zijn zoontje, onze kleinzoon, is dat toegenomen omdat een kindje nog meer verantwoording met zich meebrengt.

Ik heb me daar schuldig over gevoeld, maar nu niet meer. Veel pijnstukken heb ik daarin aangekeken en geheeld.
Nu is er sprake van voortschrijdend inzicht en zou ik het anders hebben gedaan, maar ik weet ook dat het zo heeft moeten gebeuren en dat zielenkeuzes daarbij een grote rol spelen.

Ik kan niet alles voor hem oplossen en kan niet heel het verleden helen. Mijn taak naar hem toe zit erop. Als mijzelf hier nog iets in raakt, is het wel van belang op onderzoek te gaan in mezelf, maar ik voel dat het hier naar hem toe ophoudt.
En, hoe onze omgang met elkaar nu is, voelt het voor mij dat hij zelf ook graag wil dat het ophoudt.
Zijn ongemak nu is van hem en hij mag er zelf mee aan de slag. Als dat past in zijn zielenplan.

Dus, ik begrijp hem. Voel hem aan, maar ergens is er een grens.

Waar ligt die grens in jezelf weggeven aan de ander/jezelf wegcijferen en daarnaast mogen/durven voelen en toekennen/uiten wat je zelf nodig hebt, juist in de relatie naar de ander toe?

De angst voor verlies van de ander is erg groot.
Ook hier weer juist daar waar het je eigen familie betreft!

Maar… juist dat pleasen, dat toegeven aan de ander ondanks jezelf levert niets op.
Het heeft de relatie niet hersteld.
Het heeft alleen de breuk die op de loer lag, uitgesteld.

En uiteindelijk eindigde het in verlies en is de breuk (in ieder geval voorlopig) een feit.
Juist toen Hub en ik voor onszelf opkwamen en ons eigen zegje deden…

Het is de hoogste tijd dat Hub en ik voor onszelf gaan zorgen en ieder voor zich goed voor zichzelf zorgt!

Wanneer ga ik eindelijk weer in mijn eigen kracht staan?
Wanneer sta ik achter dat wat ik diep van binnen voel en wat mijn lijf al zo duidelijk laat zien in de vorm van fysieke pijnen?
Wanneer stop ik eens een keer met de ander proberen te begrijpen, er voor de ander te zijn en tegelijkertijd mezelf veroordeel op wat ik mogelijk niet goed heb gedaan of gezegd?
Hoe ver moet het gaan wil ik eindelijk eens een keer onderkennen dat ik zelf alle liefde waard ben en dat alleen ik degene ben die die liefde mij kan geven?
Dat het zelfs de hoogste tijd is om mijzelf te zien als de belangrijkste persoon in mijn eigen leven?
Wanneer en waar trek ik eindelijk eens een grens?

Het begint met luisteren…
Luisteren naar wat IK nodig heb.
Luisteren naar wat mijn lijf fluistert.

Ik besloot om bij en in mijn lijf AANWEZIG te blijven en me niet door angstige gevoelens of piekerende gedachten bij mijn gevoelige lijf weg te laten drijven.
En dit is wat ik hoorde toen ik besloot uit liefde voor mezelf te luisteren wat binnenin mijn lijf werd gefluisterd.

Hartkloppingen en pijn op de borst…
Mijn lijf zegt: “Voel me… omhels me… sta jezelf toe dat mijn hartkloppingen er mogen zijn. Adem ernaartoe… rustig… rustig… rustig…
Je bent behoorlijk overspoeld door allerlei emoties de laatste tijd. Verdriet… onmacht… schuld… en ook boosheid en angst voor verlies. Alles mag er zijn! Jij bent oké! Je bent een liefdevol en waardevol mens! Koester jezelf in je mooie hart!

Pijnlijke en gespannen schouders…

Mijn lijf fluistert: “Voel me maar… voel de spanning… voel de scherpte van de pijnscheuten en vibraties. Voel de zwaarte van de last die je hebt gedragen en verdragen. Het mag er allemaal zijn…ga er maar helemaal in. Dan voel ik, lijf, mij gezien, omdat jij jezelf weer gaat zien. En dan mogen alle sensaties er zijn zoals ze zijn, of ze mogen gaan als ze willen gaan. Alles is goed!

Knoop in mijn maag…

Mijn lijf laat me weten: “Ga maar helemaal erin… voel… voel alles wat gevoeld wil worden. En sta op! Geef je kracht niet langer weg. Jij bent een prachtig, krachtig wezen met unieke kwaliteiten. Eigen je je eigen unieke kracht weer toe, wees authentiek, en… sta voor jezelf!”

Pijnlijke linkervoet…

Mijn lijf roept! En wordt daarbij krachtig bijgestaan door BIJVOET:

“Voel de stappen die jij zélf wil zetten! Sta bij elke stap stil! Wat heb jij nodig om je voort te bewegen in de richting die jouw hart wenst? Waar sta jij voor je eigen grenzen en waar laat jij ze overschrijden? Voel maar… Jij hebt recht op jouw eigen pad. (H)Erken jouw pad! Word je je moe, lusteloos en negatief? Voel het! Voel je je blij, positief en energiek! Eer, waardeer en leef het! Voel de plek die jij mag innemen op deze aarde. Het is jouw geboorterecht om op jouw eigen-wijze manier deze aarde te bewandelen.

BIJVOET wilde en moest zich nu laten zien om mij bij te staan.

En dat deed ze, samen met mijn lijf, heel subtiel, maar toch ook dringend.
Iedere keer als ik mezelf weer verliet, negeerde of de signalen van mijn lijf verdrong, liet met name mijn linkervoet het weten door mij een onaangenaam gevoel van pijn te geven bij iedere -letterlijke- stap die ik zette.
De eerste keren weet ik de pijn aan verkeerd schoeisel met te weinig steun, maar al gauw kwam ik erachter dat mijn lichaam hiermee signalen afgaf die voor mij belangrijk waren om aandacht aan te geven. Ik, voor mezelf, ben er vast van overtuigd dat nagenoeg iedere lichamelijke sensatie als pijn en ongemak een emotionele, mentale en mogelijk zelfs spirituele oorsprong kent.
Ik kon de signalen simpelweg niet negeren, want de pijn bemoeilijkte het lopen en bij iedere stap die ik zette, werd ik eraan herinnerd.
Mijn lichaam wilde dat ik luisterde en niet mezelf, en daarmee ook mijn lijf, in de steek liet als ik iets onaangenaams voelde.

Wij zijn zo gewend om alles weg te redeneren en te negeren, omdat we niet geconfronteerd willen worden met de onderliggende angst.
Een angst die bij ons erin gepeperd zit, want… waar zijn we niet bang voor? Of bang voor gemaakt?
Het aanwakkeren van angst, of dat nu bijvoorbeeld een oorlogsdreiging is of angst voor een ernstige ziekte, houdt mensen in het gareel. Daarmee geven ze hun kracht weg aan een macht buiten zichzelf.

En is dat nu niet juist de bedoeling?

Men maakt van mensen slaafse volgers, die denken dat de buitenwereld hen wel gaat redden en het goed met hen voorheeft.

Niets is minder waar!

Het haalt mensen weg van en bij zichzelf, zodat ze niet meer durven vertrouwen op hun eigen innerlijke wijsheid en hun lichaam. Het lichaam dat het altijd het beste met ons voorheeft. Het maakt geen fouten als het ‘ziekte’ laat zien. Het lichaam wil door middel van de ‘ziekte’ laten zien waar wij het contact met onszelf en ons eigen hart zijn kwijt geraakt en ‘vraagt’ ons door ziekte te creëren om onze innerlijke wereld weer toe te eigenen en op onze intuïtie te vertrouwen. Alle antwoorden zitten in ons!

Volgens de BNW is ziekte juist de genezing! Je heb iets… een conflict… opgelost of de conflictsituatie is veranderd, waardoor er vrede in je is gekomen. Tijdens het conflict is het lijf bezig om te helpen overleven. Is het conflict opgelost of de situatie voorbij, dan laat het lijf door middel van symptomen (‘ziekte’) zien wat het voor jou heeft gedaan. We gaan naar de dokter die een diagnose stelt, wat in het ergste geval kanker is.

Ziekte, en vooral als het woord kanker valt, laat alle alarmbellen afgaan en dan moeten we hulp gaan zoeken… buiten ons…
De angst slaat toe, terwijl kanker volgens de Biologische NatuurWetten juist de genezing is!

Het is de omgekeerde wereld…

Wij zijn zo geprogrammeerd en gemanipuleerd dat we precies gaan doen wat ‘men’ wil dat wij doen. Zo worden we willoos en bewust-eloos en er wordt ook alles aan gedaan om ons in die toestand te houden.

Dit gebeurt massaal, is een werelds, theatraal gebeuren en houdt ons, mensen, in hun greep en drijft ons uit elkaar.
Landen, mensen worden tegen elkaar opgezet.
Dit gebeurt ook in het klein, in onze gezinnen, allemaal gericht op chaos en ontwrichting.
Het hoofd regeert, ons gevoel verdooft en ons hart verdicht.
Iets wat uiteraard de bedoeling is…

Het hart is waar onze intuïtie zetelt…
Vanuit ons hart zijn we met elkaar verbonden.
Met die verbinding creëren we een krachtig veld, wat ons allen doet floreren en we onze ware potentie hier op aarde gaan vormgeven.

Maar wat als je je er niet bewust van bent dat je een krachtig, zelfs goddelijk wezen bent? Als je jezelf niet ziet als waardevol deel van een groter geheel, noem het God… het AL… de Bron?
En dat we allemaal hier op aarde zijn om, ieder op onze eigen manier, ons Zelf en de weg naar ‘huis’ (Bron, God, AL) weer te her-inneren?

Bekijk je het grote plaatje dan zie je in de ander jeZelf en in jezelf de Ander.
We zijn elkaars gelijke en dan zie je zijn of haar ziel gespiegeld in je eigen ogen en in andermans ogen zie je jeZelf.
Allemaal op weg… ieder op zijn eigen unieke manier…

Zo heb ik altijd naar de ander willen kijken en heb dat ook veelal zo gedaan.
Kijken naar de mooie ziel achter het lichaam wat voor me staat of zit.

Zo ook naar mijn jongste zoon.

Mijn hart nam de leiding en ik ZAG.
Maar… in hoeverre zag ik mezelf en mijn eigen hart?
Hoever reikte/reikt mijn eigenliefde?

Nu weet ik dat er ook een grens is.
Een grens die zichtbaar wordt als de ander mij niet ziet, omdat ik mezelf niet zie.
Een grens die ontstaat als je gaat onderkennen dat ieder zijn eigen pad bewandelt naar huis en die ander het -nog- niet ‘in huis’ heeft om door de sluiers heen te kijken.
Pijnlijk duidelijk wordt dan dat er een grens is in het openhouden van je hart naar de ander toe en het moeten onderkennen dat je je eigen hart hebt ontkend. En dat je je niet van je eigen pad moet laten afbrengen, maar uit hervonden of je weer toe-eigenende eigenliefde zélf een grens moet gaan trekken!

Een grens, die niet scheidt of onderscheidt, maar die een brug slaat die uiteindelijk ons allemaal, al dan niet bewust, op het juiste pad zet en ons allen met elkaar verbindt.

Juist door de weg te kiezen van en voor ons eigen hart, ontstaat juist die goddelijke verbinding van en met ons allen… één groot bewegend veld van licht en eenheidsbewustzijn.

Ons gezamenlijke licht – en we onderschatten veelal hoe groots dat is – verlicht alles wat nog in het duister verkeert.
Het licht van onze bewustwording legt bloot waar en hoe wij zijn gemanipuleerd en geïndoctrineerd.
Ons aller licht is aldus in staat het tij te keren…

Het begint dus in het klein, wat een groots effect gaat hebben.

Ik… in het klein… kies nu, uit liefde, voor mezelf…
Ik STA voor mezelf… krachtig in mijn eigen centrum…. het centrum van mijn eigen hart…

En BIJVOET STAAT me daarbij BIJ…
Een gids, wachter en beschermer… schepper van moeder Natuur.

Alles wat leeft, heeft bewustzijn. Ook de Natuur.

De Natuur gaat haar gang. Zij doet wat zij doet en altijd al heeft gedaan. Het is haar Natuurlijke staat van Zijn.

Gaat de mens zich met haar bemoeien, dan raakt de Natuur uit balans.

Vertrekt de mens, dan herstelt zij zich weer wonderwel en laat zij zich in al haar pracht en praal zien. Vaak zelfs mooier en krachtiger dan voorheen!

De Natuur heeft de mens niet nodig; de mens de Natuur echter wel.

De mens IS zelf Natuur!

De mens is ook een wonderlijk creatief wezen.

Met zijn gedachten en ideeën is de mens in staat de prachtigste dingen in de stof te manifesteren en creëren. Worden die gedachten echter gemanipuleerd, worden er van buitenaf mee geknoeid, mee bemoeid en onderhuids en onbewust op angst gezinspeeld, dan ontstaan negatieve scheppingen, chaos en onbalans.

Zo ‘vergeet’ de mens dat zijn eigen natuur in staat is om zichzelf, zodra hij zich bewust is van zichZelf en zijn ingeprogrammeerde gedachten, altijd te helen! Net zoals dé Natuur! Hij hoeft zich enkel bewust te worden van zijn gedachten en gevoelens én zijn lichaam. Want zijn lichaam laat heel duidelijk zien en voelen als de mens zijn eigen natuur uit het oog verliest…

Niet alleen dé Natuur, maar ook de menselijke natuur is heel goed in staat zichzelf te helen.

Dat is ons echter niet geleerd. Juist het tegenovergestelde! Wij hebben hulp van buitenaf nodig om ons goed en veilig te laten voelen. Denken we…

Maar wat gebeurt er als ‘iets’ of ‘iemand’ van buitenaf zich met ons natuur gaat bemoeien?!? Kijk maar naar dé Natuur, en dan weet je het antwoord.

We mogen ons weer bewust worden van, en vertrouwen in, onze eigen krachtige, scheppende en helende vermogens.

Dé Natuur wijst daarbij de weg. Zij geeft ons boodschappen. Juist op die momenten waar wij haar het hardst nodig hebben, dient de Natuur zich aan.

Mits we onszelf toestaan stil te staan, oog voor haar hebben én luisteren…

Ik stond stil, luisterde… en hoorde BIJVOET.

BIJVOET (Artemisia Vulgaris) werd al door de Romeinen gebruikt. Tijdens hun lange tochten stopten ze de bladeren in hun schoenen om vermoeide voeten te verlichten en Bijvoet bood ook bescherming tegen kwade geesten, ongeluk en ziekte.

Ik heb een crème en een zalf gemaakt van BIJVOET die hetzelfde effect hebben als losse Bijvoet-bladeren in de schoenen, zoals de Romeinen dat deden.

In onze moderne tijd is een fijne voetencrème toch wel het handigst, terwijl het effect hetzelfde is.

De crème en de zalf bij pijnlijke voeten en hielspoor (dit laatste heb ik niet, maar vond ik wel fijn om te maken) zijn een mooie ondersteuning voor mijn linkervoet, hoewel ik het toch wel het fijnst vind om beide voeten ermee in te smeren. De zalf smeer ik op de pijnlijke plekken van mijn linkervoetzool en met de crème van Bijvoet verzorg ik beide voeten.

Zoals gezegd: Het blijft een ondersteuning. Als de pijnlijke voet opspeelt mag ik naar binnen gaan. Mijn lichaam/mijn linkervoet wil me dan wat vertellen. Het gaat erover dat ik niet voor mezelf ben gaan staan, mijn grenzen zijn overschreden. Het is mijn linkervoet en dat is voor mij, als rechts klappende, de moeder/kind-kant. Het gaat dus over mijn kind, mijn jongste zoon in dit geval.

Volgens de Biologische NatuurWetten zijn deze thema’s opgelost en laat mijn voet dit mij door middel van de pijn weten.

Ieder keer als ik nu weer pijn ervaar – en dat komt steeds minder voor – weet ik dat ik weer iets heb opgelost met betrekking tot ‘het krachtig staan voor mezelf’ en ‘het aangeven van grenzen’.

Wil je graag het recept? Stuur me dan een berichtje.

BIJVOET….Beschermer, gids en wachter…

Bijvoet is verbonden met de maan en met vrouwelijke kracht, intuïtie en de cyclus van het leven. Ze werd beschouwd als een kruid van godinnen, zoals Artemis, waar de naam Artemisia vandaan komt.

BIJVOET is een poortwachter en een brug tussen lichaam en geest. Het kruid opent de sluier tussen de werelden. Omdat de plant vaak bloeit rond midzomer wordt ze geassocieerd met overgangen: van het onbewuste naar het bewuste, van oud naar nieuw, donker naar licht, slaap naar droom, leven naar dood of van aardse naar spirituele sferen.

Door er een smudgestick van te maken en die te branden of een buidelzakje te vullen met gedroogde Bijvoet geeft deze bescherming en zuivert ruimtes van negatieve energieën.

De smudgestick die ik heb gemaakt, bestaat uit een bosje bij elkaar gebonden Bijvoet, Brandnetel, Lavendel en witte Salie.

Vroeger werd Bijvoet in bosjes bij de ingangen van huizen of boven het bed gehangen ter bescherming. Een zakje gevuld met Bijvoet heeft hetzelfde effect.

Ik had wat Bijvoet gebrand, Bijvoet-thee gedronken en een zakje, gevuld met gedroogde Bijvoet boven mijn bed gehangen.

Ik droomde…

Ik droomde dat er een levensgrote spin op mij zat. Haar acht poten zaten om mij heen geklemd.
Ik riep Hub in mijn droom en hij bevrijdde mij van de spin, waarbij hij één poot eruit trok.
Deze droom symboliseert onder andere het volgende, wat ik zeer passend vond met betrekking tot de situatie met mijn jongste zoon:

Een droom over een hele grote spin die bovenop je zit en zich vastklampte, symboliseert vaak het gevoel overweldigd, gevangen of bekneld te zijn in een situatie in je leven. De spin staat voor iets dat je emotioneel of psychologische “vastgrijpt” en niet loslaat.

De mogelijke betekenissen zijn onder meer:

-Overweldigende angst of probleem:
De grote omvang van de spin staat voor de grootheid van het probleem dat je voelt. Het is een bron van angst die je niet kunt negeren of ontwijken.

-Controleverlies:
Het feit dat de spin zich aan je vastklampt, kan symbolisch zijn voor een gebrek aan controle over een bepaalde situatie of relatie. Je voelt je misschien hulpeloos en niet in staat om je hieraan te onttrekken.

-Een giftige relatie of persoon:
De spin kan ook een persoon in je leven vertegenwoordigen die een giftige invloed op je heeft en zich aan je vastklampt. Het kan gaan om een controlerend figuur of iemand die je emotioneel manipuleert.

Prachtig, deze symboliek!

Bedankt, BIJVOET!

De ochtend na de nacht dat ik droomde van de spin, werd ik blij en goedgemutst wakker.
‘t Is lang geleden dat ik me zo voelde.
Ik kon bergen verzetten, ruimde kasten leeg en op, en had energie voor tien.

Ik was opgelucht, want ik had het gevoel dat ik die nacht ergens een knop had omgezet en bemerkte dat mijn jongste zoon niet meer zo nadrukkelijk en drukkend aanwezig was in mijn systeem.
Er was wat veranderd en in eerste instantie wist ik niet precies wat, maar ik genoot van de lichtheid in mij.

De afgelopen maanden heb ik veel gefocust en geheeld op beperkende, energetische banden die er tussen mij en mijn zoon waren.
Ik had het idee dat ik daarin al veel had opgelost, maar er was blijkbaar toch nog iets blijven zitten.
En nú wist ik wat het was!
Er was nog een koord wat ikzelf had gemaakt richting hem. Een koord op de zonnevlecht (maag!) dat ik schijnbaar nodig had om naar hem toe te maken.
Daarmee hield ik hem vast. Ik durfde en wilde hem niet loslaten, ook al werd er een machtspel gespeeld…

Het is toch mijn kind? De relatie moeder-kind moet toch altijd behouden blijven?

Ik besefte dat deze gedachten ook geprogrammeerd zijn. Zo hoort het nu eenmaal te zijn… moeder en kind, voor altijd met elkaar verbonden…
Dat ik mezelf daarmee ontkrachtte, had ik niet in de gaten… toen…
Nu dus wel!

Alles komt op de juiste tijd. En dit was blijkbaar hét moment!

Link naar de video, met hier enkele fragmenten, waarin wordt uitgelegd hoe je beperkende banden kunt opschonen, verbreken en helen:
https://youtu.be/wfeibMSzdj0?si=jSIMUQ9PoGzORWAv

Nu vond Bijvoet, als boodschapper van de natuur, het blijkbaar ‘nodig’ om mij te ‘benaderen’, zodat ik mezelf in relatie tot mijn jongste zoon kon helen.

BIJVOET, die me helpt
toe te TREDEN tot mijn eigen hart
Mochten grenzen worden OVERSCHREDEN,
houdt zij nauwgezet de wacht

BIJVOET die me
altijd bij zal STAAN
krachtig en vol goede moed
mijn eigen pad te blijven GAAN…

Door dat pad… mijn zielenpad… laat ik mij leiden
Al koersend door mijn eigen hart…
Mijn hart…
met daarin een eerzaam plekje voor jou… mijn zoon…
Ook als onze paden zijn gescheiden…

Ik laat je los… mijn jongen… uit liefde voor jou…
en uit liefde voor mezelf…