Home

  • Over de manipulatieve macht van taal… en de hypnotische werking van ingekleurde woorden…

    Over de manipulatieve macht van taal… en de hypnotische werking van ingekleurde woorden…

    Al hoe ik praat of wat ik zeg
    met mijn gesproken of geschreven woorden
    ’t Is jouw perceptie die bepaalt
    hoe of wat jij van mij las of hoorde

    In alles wat ik dacht of deed
    kleur ik in mijn huidige leven
    Met al mijn gedachten en mijn daden
    vorm ik mijn toekomst uit het heden

    Al wat gezegd, geschreven, gedacht is of gedaan
    heeft haar waarachtigheid verloren
    Hoe weet je nog wat je vertrouwen kan?
    Wat is nog waarheid? Wat kun je nog geloven?

    Deze verwarring weet de elite
    handig te manipuleren
    Sterker nog… ze doen er een schepje bovenop
    door alom angst te genereren

    Dat doen ze op een manier
    die slinks is, aan het oog onttrokken
    Onder het mom van medeleven en begrip
    weet men ons in hun val te lokken

    In een ver verleden
    kon het volk niet lezen of schrijven
    Dat was voorbehouden aan adel of kerk
    Wat zij zeiden, kon de mens niet anders dan belijden

    Wij zijn nu mondiger…
    en toch…
    geloven we in de gecreëerde illusie
    omfloerst met listen en bedrog

    We weten het…
    en gedogen…
    We geloven hun ‘alwetendheid’ en
    verschuilen ons achter eigen onvermogen

    Het zijn nu de Greys en Reptilianen
    die ons lichaam en onze geest desinformeren
    Zij implanteren ons met nanotechnologie
    om via ons hun programma vorm te geven

    Velen nog laten het gelaten toe
    Maar nog veel meer mensen worden zich bewust
    van welk hypnotisch spel hier wordt gespeeld en
    hoe d’elite op macht en controle is belust

    Gesproken woorden… geschreven teksten…
    worden gekleurd door zowel gever als ontvanger.
    Al zijn de boodschappen nog zo manipulatief
    We herkennen steeds meer ‘t verhaal erachter

    Dat wat de matrix is, een holografisch universum,
    begint te kraken en te scheuren
    Controle, be,- en overheersing
    De bewuste mens laat het niet langer meer gebeuren

    Dus…
    Of het nu is gemanipuleerde taal
    of verdekte psychische indoctrinatie
    Wij met zeer velen zijn nu wel zover dat
    we klaar zijn voor ‘t proces van transformatie

    Hoe meer we ons zijn bewust
    van de wereld om en in ons eigen Zelve
    kan zelfs nano-indoctrinatie niet beletten
    de waarheid van ons eigen Zijn weer te verwerven

    Deze waarheid ligt besloten
    in de taal van ons fysieke lichaam
    Als we ons daarvoor vol vertrouwen openen
    leren we de ware en oprechte taal verstaan

    Ons lichaam liegt niet
    Zal ons nimmer manipuleren
    Het is er helemaal op gericht
    de taal van onze ziel vorm te geven

    De boodschap van de zielsfluisteringen
    zijn altijd open, puur en inhoudelijk waar
    De ziel speelt met ons geen machtsspelletje
    Wil mij met mij verenigen en ons weer met elkaar

    De ziel laat en leert ons via ons lichaam
    de waarheid en ons licht weer (her)ont-dekken
    Ze maakt vrij, leert ons wie wij werkelijk zijn
    Zal in ons de ware taal van liefde wekken

    Liefde verruimt
    Haar taal is licht
    Het is zij die via goddelijke woorden
    ons de pure waarheid bericht

    Bekijk of beluister je liever het ‘muzikale’ gedicht?

    , ,
    , ,

  • Wat… als grenzen worden overschreden?

    Wat… als grenzen worden overschreden?

    … en je toch trouw blijft volgen je eigen TREDEN?
    ‘t Is BIJVOET die je bij zal STAAN
    krachtig en vol goede moed
    je eigen weg te blijven GAAN…

    Lange tijd heb ik niets meer geschreven, terwijl normaliter het schrijven mij juist helpt mezelf beter te begrijpen.
    Door achter mijn IPad te kruipen die op dat moment een fijne luisterende, inzichtgevende vriend wordt, word ik me steeds meer bewust van mijn eigen innerlijke processen, en weet ik mezelf gedurende het schrijfproces te kalmeren, opnieuw te waarderen én de onschuld van mezelf te zien. Toch kwam ik er maar niet toe.

    Nu dus wel.

    Toch had ik bijna de pen weer niet opgepakt, omdat net voordat ik wilde beginnen er een berichtje binnenkwam en ik opnieuw werd geraakt.

    Dit, naar aanleiding van een gesprek van een week geleden, waarbij Hub en ik eindelijk de gelegenheid kregen om te zeggen hoe wij zelf het -al dan niet- contact ervaarden en hebben ervaren (zie vorige blog).

    We waren opgelucht dat we eindelijk ons eigen zegje hadden kunnen doen.
    De onmacht, die we zo lang voelden, viel nu weg.
    We konden de draad van ons leven weer oppakken…

    Heel diep in mezelf heb ik ooit een afspraak met mezelf gemaakt om altijd in liefde te blijven. In compassie zijn en blijven naar de ander toe.

    Door mijn hoogsensiviteit voel ik de emoties van de ander haarfijn aan.
    Dat, gecombineerd met het in liefde willen blijven, laat mij mezelf echter gemakkelijk vergeten. Sterker nog, er ontstaat een oordeel naar mezelf toe als blijkt dat ik de ander niet dat geboden heb/had van wat hij schijnbaar nodig had.

    Door het berichtje van vandaag werd ik opnieuw op dat stuk aangesproken, en dat is heftig, zeker als het je eigen kind, onze jongste zoon betreft.

    Het contact was even hersteld, een maand geleden, nadat het vanaf april, bijna vier en een halve maand, verbroken was geweest.
    Wij hebben hem en zijn vrouw laten praten, besloten ons hart open te houden naar hen toe en begripvol te zijn.
    Door hen hun verhaal te laten vertellen, is toen de relatie weer ‘hersteld’.

    Ons eigen verhaal hebben we niet kunnen doen, maar we hebben daar zelf ook niet de tijd en de ruimte voor genomen. Ook uit angst dat het contact opnieuw verbroken zou worden.

    Dat was immers in april gebeurd.
    Onder andere doordat Hub en ik zeiden dat we geen gehoor konden en wilden geven aan iets wat zij van ons verwachten.
    Wij wilden daarover met hem in gesprek (met zijn vrouw hadden we al geen contact meer), wat niet mogelijk was, waarop hij vervolgens de verbinding, telefonisch en op WhatsApp, verbrak.

    We kregen de ruimte niet, maar realiseerden ons dat we zelf mede-oorzaak ervan waren omdat we de ruimte voor onszelf ook niet namen.

    Een maand geleden was er dus weer contact, maar ‘het onbesprokene’ en het onmachtige gevoel bleef ertussen hangen.

    Een week geleden deed zich echter de gelegenheid wel voor om ons zegje -weliswaar telefonisch- te doen.
    We konden onze zoon vertellen -dat wil zeggen we namen zelf het woord- dat alles wat er is gebeurd ons heeft doen beseffen dat wij als ouders, willen we met elkaar in verbinding blijven op een bepaalde manier, zullen moeten accepteren dat er alleen contact zal zijn (het gaat ook om ontmoetingen met onze kleinzoon) als het voor hen passend is en dat we ook moeten aanvaarden dat zij moeilijkheden, pijnlijke situaties en onenigheden die zich mogelijk kunnen gaan voordoen, ten alle tijden willen vermijden en niet over in gesprek willen.

    Problemen of onplezierige situaties zullen zich echter altijd voordoen en wij kunnen dan niet enkel blijven praten over koetjes en kalfjes. Zo steken wij niet in elkaar.
    Er zal dan altijd iets tussen hangen.
    Bovendien is het pijnlijk om steeds te moeten afwachten hoe de pet staat.
    Duidelijke communicatie is voor ons van belang. En dan maakt het niet uit als een afspraak onverhoeds moet worden afgezegd of uitgesteld. Mits daarover wordt bericht, al is dat middels een kort App-je (wat nu zelfs een brug te ver is).
    Het in het midden houden wanneer en hoe, en al dan niet, misschien over een week?…een maand?… is voor ons als ouders en opa en oma niet fijn! Het belemmert ons om ons eigen leven in te richten. Dat wordt nu grotendeels bepaald door hem/hen (wat we natuurlijk zelf zo laten gebeuren).

    Dat heeft ons doen besluiten niet langer te wachten op een of andere vorm van contact. Als het er is… heel fijn, maar we gaan daar niet al van tevoren rekening mee houden.

    Iets wat ik de afgelopen maanden wel heb gedaan, met het gevolg dat ik niets uit mijn pen kreeg, doodmoe was, huilbuien had en bij tijd en wijlen ook heel erg boos was. De hele situatie bleef vooral mij bezig houden en ontnam mij een stuk vreugde, waardoor ik veel minder de dingen deed waar ik voorheen plezier aan beleefde.

    Concreet betekende dit dat wij de draad van ons eigen leven weer oppakten en de tijd invulden met andere dingen en afspraken. We lieten het niet langer afhangen van hem en dat hij mogelijk juist op die momenten contact met ons zou willen hebben.

    De andere afspraken die wij hadden gemaakt, waren onder andere met onze oudste zoon en schoondochter, die ons om hulp hadden gevraagd.
    Bij hen is onlangs hun eerste kindje geboren.
    Hij heeft een drukke baan, waarbij er dagen zijn dat hij late vergaderingen heeft en van ‘s ochtends tot ‘s avonds van huis is. Wij helpen dan graag.

    Laten dat nu net die dagen zijn waarop we -mogelijk- met onze jongste zoon zouden kunnen afspreken!
    Dat viel dus helemaal verkeerd.

    Wat zegt nu dit hele verhaal? Ook in het licht van deze tijd?
    Wij mogen, nee moeten zelfs, in onze eigen kracht gaan staan.
    Ons eigen centrum ont-dekken, eren en respecteren.

    Ik realiseer me hoe weinig ik mijn eigen lijf zie… ervaar… en vooral voel in wat het mij wil laten zien.
    Ik ben veelal bezig om te begrijpen wat zich aan de andere kant van mij… de ander(en)… afspeelt en wat zij nodig hebben.
    Gezien het feit dat het hier gaat om je eigen kind en kleinkind is dat een moederlijke reactie, denk ik.

    Zinnetjes spelen in mijn hoofd, zoals: “Kinderen kiezen jou uit”. “Als ouder ben je er onvoorwaardelijk voor je kinderen”.
    En ook: ”Ik wil alle fouten die ik heb gemaakt en alles wat onopgelost is in mijn leven, opgelost en vereffend hebben als ik op mijn sterfbed lig”. “Ik wil op een fijne, goede manier afscheid van mijn geliefden hebben genomen”.

    Zo ben ik, en ook Hub, zó lang bezig geweest om er voor onze kinderen te zijn. Dat doe je als ouder en het is ook heel fijn om voor hen iets te kunnen betekenen.
    Het gaf veel vreugde, maar kende ook soms pijnlijke en verdrietige momenten. Het hoort er allemaal bij.

    Die emoties mochten er niet zijn. Van onszelf ook niet, en natuurlijk spiegelt de buitenwereld dit.
    Het meest rakend zijn dan mensen die dichtbij je staan… je eigen familie… en in dit geval onze jongste zoon…

    Hij is geboren na een zwangerschap die veel angst met zich meebracht (zie ook een van mijn vorige blogs). Die angst heb ik vanaf de derde maand met mij meegedragen.
    Zeer begrijpelijk dat onze zoon zich niet veilig voelde in de wereld waarin hij geboren werd en dat hij nu nog steeds bezig is die veiligheid en zekerheid te zoeken. Sinds de geboorte van zijn zoontje, onze kleinzoon, is dat toegenomen omdat een kindje nog meer verantwoording met zich meebrengt.

    Ik heb me daar schuldig over gevoeld, maar nu niet meer. Veel pijnstukken heb ik daarin aangekeken en geheeld.
    Nu is er sprake van voortschrijdend inzicht en zou ik het anders hebben gedaan, maar ik weet ook dat het zo heeft moeten gebeuren en dat zielenkeuzes daarbij een grote rol spelen.

    Ik kan niet alles voor hem oplossen en kan niet heel het verleden helen. Mijn taak naar hem toe zit erop. Als mijzelf hier nog iets in raakt, is het wel van belang op onderzoek te gaan in mezelf, maar ik voel dat het hier naar hem toe ophoudt.
    En, hoe onze omgang met elkaar nu is, voelt het voor mij dat hij zelf ook graag wil dat het ophoudt.
    Zijn ongemak nu is van hem en hij mag er zelf mee aan de slag. Als dat past in zijn zielenplan.

    Dus, ik begrijp hem. Voel hem aan, maar ergens is er een grens.

    Waar ligt die grens in jezelf weggeven aan de ander/jezelf wegcijferen en daarnaast mogen/durven voelen en toekennen/uiten wat je zelf nodig hebt, juist in de relatie naar de ander toe?

    De angst voor verlies van de ander is erg groot.
    Ook hier weer juist daar waar het je eigen familie betreft!

    Maar… juist dat pleasen, dat toegeven aan de ander ondanks jezelf levert niets op.
    Het heeft de relatie niet hersteld.
    Het heeft alleen de breuk die op de loer lag, uitgesteld.

    En uiteindelijk eindigde het in verlies en is de breuk (in ieder geval voorlopig) een feit.
    Juist toen Hub en ik voor onszelf opkwamen en ons eigen zegje deden…

    Het is de hoogste tijd dat Hub en ik voor onszelf gaan zorgen en ieder voor zich goed voor zichzelf zorgt!

    Wanneer ga ik eindelijk weer in mijn eigen kracht staan?
    Wanneer sta ik achter dat wat ik diep van binnen voel en wat mijn lijf al zo duidelijk laat zien in de vorm van fysieke pijnen?
    Wanneer stop ik eens een keer met de ander proberen te begrijpen, er voor de ander te zijn en tegelijkertijd mezelf veroordeel op wat ik mogelijk niet goed heb gedaan of gezegd?
    Hoe ver moet het gaan wil ik eindelijk eens een keer onderkennen dat ik zelf alle liefde waard ben en dat alleen ik degene ben die die liefde mij kan geven?
    Dat het zelfs de hoogste tijd is om mijzelf te zien als de belangrijkste persoon in mijn eigen leven?
    Wanneer en waar trek ik eindelijk eens een grens?

    Het begint met luisteren…
    Luisteren naar wat IK nodig heb.
    Luisteren naar wat mijn lijf fluistert.

    Ik besloot om bij en in mijn lijf AANWEZIG te blijven en me niet door angstige gevoelens of piekerende gedachten bij mijn gevoelige lijf weg te laten drijven.
    En dit is wat ik hoorde toen ik besloot uit liefde voor mezelf te luisteren wat binnenin mijn lijf werd gefluisterd.

    Hartkloppingen en pijn op de borst…
    Mijn lijf zegt: “Voel me… omhels me… sta jezelf toe dat mijn hartkloppingen er mogen zijn. Adem ernaartoe… rustig… rustig… rustig…
    Je bent behoorlijk overspoeld door allerlei emoties de laatste tijd. Verdriet… onmacht… schuld… en ook boosheid en angst voor verlies. Alles mag er zijn! Jij bent oké! Je bent een liefdevol en waardevol mens! Koester jezelf in je mooie hart!

    Pijnlijke en gespannen schouders…

    Mijn lijf fluistert: “Voel me maar… voel de spanning… voel de scherpte van de pijnscheuten en vibraties. Voel de zwaarte van de last die je hebt gedragen en verdragen. Het mag er allemaal zijn…ga er maar helemaal in. Dan voel ik, lijf, mij gezien, omdat jij jezelf weer gaat zien. En dan mogen alle sensaties er zijn zoals ze zijn, of ze mogen gaan als ze willen gaan. Alles is goed!

    Knoop in mijn maag…

    Mijn lijf laat me weten: “Ga maar helemaal erin… voel… voel alles wat gevoeld wil worden. En sta op! Geef je kracht niet langer weg. Jij bent een prachtig, krachtig wezen met unieke kwaliteiten. Eigen je je eigen unieke kracht weer toe, wees authentiek, en… sta voor jezelf!”

    Pijnlijke linkervoet…

    Mijn lijf roept! En wordt daarbij krachtig bijgestaan door BIJVOET:

    “Voel de stappen die jij zélf wil zetten! Sta bij elke stap stil! Wat heb jij nodig om je voort te bewegen in de richting die jouw hart wenst? Waar sta jij voor je eigen grenzen en waar laat jij ze overschrijden? Voel maar… Jij hebt recht op jouw eigen pad. (H)Erken jouw pad! Word je je moe, lusteloos en negatief? Voel het! Voel je je blij, positief en energiek! Eer, waardeer en leef het! Voel de plek die jij mag innemen op deze aarde. Het is jouw geboorterecht om op jouw eigen-wijze manier deze aarde te bewandelen.


    BIJVOET wilde en moest zich nu laten zien om mij bij te staan.

    En dat deed ze, samen met mijn lijf, heel subtiel, maar toch ook dringend.
    Iedere keer als ik mezelf weer verliet, negeerde of de signalen van mijn lijf verdrong, liet met name mijn linkervoet het weten door mij een onaangenaam gevoel van pijn te geven bij iedere -letterlijke- stap die ik zette.
    De eerste keren weet ik de pijn aan verkeerd schoeisel met te weinig steun, maar al gauw kwam ik erachter dat mijn lichaam hiermee signalen afgaf die voor mij belangrijk waren om aandacht aan te geven. Ik, voor mezelf, ben er vast van overtuigd dat nagenoeg iedere lichamelijke sensatie als pijn en ongemak een emotionele, mentale en mogelijk zelfs spirituele oorsprong kent.
    Ik kon de signalen simpelweg niet negeren, want de pijn bemoeilijkte het lopen en bij iedere stap die ik zette, werd ik eraan herinnerd.
    Mijn lichaam wilde dat ik luisterde en niet mezelf, en daarmee ook mijn lijf, in de steek liet als ik iets onaangenaams voelde.

    Wij zijn zo gewend om alles weg te redeneren en te negeren, omdat we niet geconfronteerd willen worden met de onderliggende angst.
    Een angst die bij ons erin gepeperd zit, want… waar zijn we niet bang voor? Of bang voor gemaakt?
    Het aanwakkeren van angst, of dat nu bijvoorbeeld een oorlogsdreiging is of angst voor een ernstige ziekte, houdt mensen in het gareel. Daarmee geven ze hun kracht weg aan een macht buiten zichzelf.

    En is dat nu niet juist de bedoeling?

    Men maakt van mensen slaafse volgers, die denken dat de buitenwereld hen wel gaat redden en het goed met hen voorheeft.

    Niets is minder waar!

    Het haalt mensen weg van en bij zichzelf, zodat ze niet meer durven vertrouwen op hun eigen innerlijke wijsheid en hun lichaam. Het lichaam dat het altijd het beste met ons voorheeft. Het maakt geen fouten als het ‘ziekte’ laat zien. Het lichaam wil door middel van de ‘ziekte’ laten zien waar wij het contact met onszelf en ons eigen hart zijn kwijt geraakt en ‘vraagt’ ons door ziekte te creëren om onze innerlijke wereld weer toe te eigenen en op onze intuïtie te vertrouwen. Alle antwoorden zitten in ons!

    Volgens de BNW is ziekte juist de genezing! Je heb iets… een conflict… opgelost of de conflictsituatie is veranderd, waardoor er vrede in je is gekomen. Tijdens het conflict is het lijf bezig om te helpen overleven. Is het conflict opgelost of de situatie voorbij, dan laat het lijf door middel van symptomen (‘ziekte’) zien wat het voor jou heeft gedaan. We gaan naar de dokter die een diagnose stelt, wat in het ergste geval kanker is.

    Ziekte, en vooral als het woord kanker valt, laat alle alarmbellen afgaan en dan moeten we hulp gaan zoeken… buiten ons…
    De angst slaat toe, terwijl kanker volgens de Biologische NatuurWetten juist de genezing is!

    Het is de omgekeerde wereld…

    Wij zijn zo geprogrammeerd en gemanipuleerd dat we precies gaan doen wat ‘men’ wil dat wij doen. Zo worden we willoos en bewust-eloos en er wordt ook alles aan gedaan om ons in die toestand te houden.

    Dit gebeurt massaal, is een werelds, theatraal gebeuren en houdt ons, mensen, in hun greep en drijft ons uit elkaar.
    Landen, mensen worden tegen elkaar opgezet.
    Dit gebeurt ook in het klein, in onze gezinnen, allemaal gericht op chaos en ontwrichting.
    Het hoofd regeert, ons gevoel verdooft en ons hart verdicht.
    Iets wat uiteraard de bedoeling is…

    Het hart is waar onze intuïtie zetelt…
    Vanuit ons hart zijn we met elkaar verbonden.
    Met die verbinding creëren we een krachtig veld, wat ons allen doet floreren en we onze ware potentie hier op aarde gaan vormgeven.

    Maar wat als je je er niet bewust van bent dat je een krachtig, zelfs goddelijk wezen bent? Als je jezelf niet ziet als waardevol deel van een groter geheel, noem het God… het AL… de Bron?
    En dat we allemaal hier op aarde zijn om, ieder op onze eigen manier, ons Zelf en de weg naar ‘huis’ (Bron, God, AL) weer te her-inneren?

    Bekijk je het grote plaatje dan zie je in de ander jeZelf en in jezelf de Ander.
    We zijn elkaars gelijke en dan zie je zijn of haar ziel gespiegeld in je eigen ogen en in andermans ogen zie je jeZelf.
    Allemaal op weg… ieder op zijn eigen unieke manier…

    Zo heb ik altijd naar de ander willen kijken en heb dat ook veelal zo gedaan.
    Kijken naar de mooie ziel achter het lichaam wat voor me staat of zit.

    Zo ook naar mijn jongste zoon.

    Mijn hart nam de leiding en ik ZAG.
    Maar… in hoeverre zag ik mezelf en mijn eigen hart?
    Hoever reikte/reikt mijn eigenliefde?

    Nu weet ik dat er ook een grens is.
    Een grens die zichtbaar wordt als de ander mij niet ziet, omdat ik mezelf niet zie.
    Een grens die ontstaat als je gaat onderkennen dat ieder zijn eigen pad bewandelt naar huis en die ander het -nog- niet ‘in huis’ heeft om door de sluiers heen te kijken.
    Pijnlijk duidelijk wordt dan dat er een grens is in het openhouden van je hart naar de ander toe en het moeten onderkennen dat je je eigen hart hebt ontkend. En dat je je niet van je eigen pad moet laten afbrengen, maar uit hervonden of je weer toe-eigenende eigenliefde zélf een grens moet gaan trekken!

    Een grens, die niet scheidt of onderscheidt, maar die een brug slaat die uiteindelijk ons allemaal, al dan niet bewust, op het juiste pad zet en ons allen met elkaar verbindt.

    Juist door de weg te kiezen van en voor ons eigen hart, ontstaat juist die goddelijke verbinding van en met ons allen… één groot bewegend veld van licht en eenheidsbewustzijn.

    Ons gezamenlijke licht – en we onderschatten veelal hoe groots dat is – verlicht alles wat nog in het duister verkeert.
    Het licht van onze bewustwording legt bloot waar en hoe wij zijn gemanipuleerd en geïndoctrineerd.
    Ons aller licht is aldus in staat het tij te keren…

    Het begint dus in het klein, wat een groots effect gaat hebben.

    Ik… in het klein… kies nu, uit liefde, voor mezelf…
    Ik STA voor mezelf… krachtig in mijn eigen centrum…. het centrum van mijn eigen hart…

    En BIJVOET STAAT me daarbij BIJ…
    Een gids, wachter en beschermer… schepper van moeder Natuur.

    Alles wat leeft, heeft bewustzijn. Ook de Natuur.

    De Natuur gaat haar gang. Zij doet wat zij doet en altijd al heeft gedaan. Het is haar Natuurlijke staat van Zijn.

    Gaat de mens zich met haar bemoeien, dan raakt de Natuur uit balans.

    Vertrekt de mens, dan herstelt zij zich weer wonderwel en laat zij zich in al haar pracht en praal zien. Vaak zelfs mooier en krachtiger dan voorheen!

    De Natuur heeft de mens niet nodig; de mens de Natuur echter wel.

    De mens IS zelf Natuur!

    De mens is ook een wonderlijk creatief wezen.

    Met zijn gedachten en ideeën is de mens in staat de prachtigste dingen in de stof te manifesteren en creëren. Worden die gedachten echter gemanipuleerd, worden er van buitenaf mee geknoeid, mee bemoeid en onderhuids en onbewust op angst gezinspeeld, dan ontstaan negatieve scheppingen, chaos en onbalans.

    Zo ‘vergeet’ de mens dat zijn eigen natuur in staat is om zichzelf, zodra hij zich bewust is van zichZelf en zijn ingeprogrammeerde gedachten, altijd te helen! Net zoals dé Natuur! Hij hoeft zich enkel bewust te worden van zijn gedachten en gevoelens én zijn lichaam. Want zijn lichaam laat heel duidelijk zien en voelen als de mens zijn eigen natuur uit het oog verliest…

    Niet alleen dé Natuur, maar ook de menselijke natuur is heel goed in staat zichzelf te helen.

    Dat is ons echter niet geleerd. Juist het tegenovergestelde! Wij hebben hulp van buitenaf nodig om ons goed en veilig te laten voelen. Denken we…

    Maar wat gebeurt er als ‘iets’ of ‘iemand’ van buitenaf zich met ons natuur gaat bemoeien?!? Kijk maar naar dé Natuur, en dan weet je het antwoord.

    We mogen ons weer bewust worden van, en vertrouwen in, onze eigen krachtige, scheppende en helende vermogens.

    Dé Natuur wijst daarbij de weg. Zij geeft ons boodschappen. Juist op die momenten waar wij haar het hardst nodig hebben, dient de Natuur zich aan.

    Mits we onszelf toestaan stil te staan, oog voor haar hebben én luisteren…

    Ik stond stil, luisterde… en hoorde BIJVOET.

    BIJVOET (Artemisia Vulgaris) werd al door de Romeinen gebruikt. Tijdens hun lange tochten stopten ze de bladeren in hun schoenen om vermoeide voeten te verlichten en Bijvoet bood ook bescherming tegen kwade geesten, ongeluk en ziekte.

    Ik heb een crème en een zalf gemaakt van BIJVOET die hetzelfde effect hebben als losse Bijvoet-bladeren in de schoenen, zoals de Romeinen dat deden.

    In onze moderne tijd is een fijne voetencrème toch wel het handigst, terwijl het effect hetzelfde is.

    De crème en de zalf bij pijnlijke voeten en hielspoor (dit laatste heb ik niet, maar vond ik wel fijn om te maken) zijn een mooie ondersteuning voor mijn linkervoet, hoewel ik het toch wel het fijnst vind om beide voeten ermee in te smeren. De zalf smeer ik op de pijnlijke plekken van mijn linkervoetzool en met de crème van Bijvoet verzorg ik beide voeten.

    Zoals gezegd: Het blijft een ondersteuning. Als de pijnlijke voet opspeelt mag ik naar binnen gaan. Mijn lichaam/mijn linkervoet wil me dan wat vertellen. Het gaat erover dat ik niet voor mezelf ben gaan staan, mijn grenzen zijn overschreden. Het is mijn linkervoet en dat is voor mij, als rechts klappende, de moeder/kind-kant. Het gaat dus over mijn kind, mijn jongste zoon in dit geval.

    Volgens de Biologische NatuurWetten zijn deze thema’s opgelost en laat mijn voet dit mij door middel van de pijn weten.

    Ieder keer als ik nu weer pijn ervaar – en dat komt steeds minder voor – weet ik dat ik weer iets heb opgelost met betrekking tot ‘het krachtig staan voor mezelf’ en ‘het aangeven van grenzen’.

    Wil je graag het recept? Stuur me dan een berichtje.

    BIJVOET….Beschermer, gids en wachter…

    Bijvoet is verbonden met de maan en met vrouwelijke kracht, intuïtie en de cyclus van het leven. Ze werd beschouwd als een kruid van godinnen, zoals Artemis, waar de naam Artemisia vandaan komt.

    BIJVOET is een poortwachter en een brug tussen lichaam en geest. Het kruid opent de sluier tussen de werelden. Omdat de plant vaak bloeit rond midzomer wordt ze geassocieerd met overgangen: van het onbewuste naar het bewuste, van oud naar nieuw, donker naar licht, slaap naar droom, leven naar dood of van aardse naar spirituele sferen.

    Door er een smudgestick van te maken en die te branden of een buidelzakje te vullen met gedroogde Bijvoet geeft deze bescherming en zuivert ruimtes van negatieve energieën.

    De smudgestick die ik heb gemaakt, bestaat uit een bosje bij elkaar gebonden Bijvoet, Brandnetel, Lavendel en witte Salie.

    Vroeger werd Bijvoet in bosjes bij de ingangen van huizen of boven het bed gehangen ter bescherming. Een zakje gevuld met Bijvoet heeft hetzelfde effect.

    Ik had wat Bijvoet gebrand, Bijvoet-thee gedronken en een zakje, gevuld met gedroogde Bijvoet boven mijn bed gehangen.

    Ik droomde…

    Ik droomde dat er een levensgrote spin op mij zat. Haar acht poten zaten om mij heen geklemd.
    Ik riep Hub in mijn droom en hij bevrijdde mij van de spin, waarbij hij één poot eruit trok.
    Deze droom symboliseert onder andere het volgende, wat ik zeer passend vond met betrekking tot de situatie met mijn jongste zoon:

    Een droom over een hele grote spin die bovenop je zit en zich vastklampte, symboliseert vaak het gevoel overweldigd, gevangen of bekneld te zijn in een situatie in je leven. De spin staat voor iets dat je emotioneel of psychologische “vastgrijpt” en niet loslaat.

    De mogelijke betekenissen zijn onder meer:

    -Overweldigende angst of probleem:
    De grote omvang van de spin staat voor de grootheid van het probleem dat je voelt. Het is een bron van angst die je niet kunt negeren of ontwijken.

    -Controleverlies:
    Het feit dat de spin zich aan je vastklampt, kan symbolisch zijn voor een gebrek aan controle over een bepaalde situatie of relatie. Je voelt je misschien hulpeloos en niet in staat om je hieraan te onttrekken.

    -Een giftige relatie of persoon:
    De spin kan ook een persoon in je leven vertegenwoordigen die een giftige invloed op je heeft en zich aan je vastklampt. Het kan gaan om een controlerend figuur of iemand die je emotioneel manipuleert.

    Prachtig, deze symboliek!

    Bedankt, BIJVOET!

    De ochtend na de nacht dat ik droomde van de spin, werd ik blij en goedgemutst wakker.
    ‘t Is lang geleden dat ik me zo voelde.
    Ik kon bergen verzetten, ruimde kasten leeg en op, en had energie voor tien.

    Ik was opgelucht, want ik had het gevoel dat ik die nacht ergens een knop had omgezet en bemerkte dat mijn jongste zoon niet meer zo nadrukkelijk en drukkend aanwezig was in mijn systeem.
    Er was wat veranderd en in eerste instantie wist ik niet precies wat, maar ik genoot van de lichtheid in mij.

    De afgelopen maanden heb ik veel gefocust en geheeld op beperkende, energetische banden die er tussen mij en mijn zoon waren.
    Ik had het idee dat ik daarin al veel had opgelost, maar er was blijkbaar toch nog iets blijven zitten.
    En nú wist ik wat het was!
    Er was nog een koord wat ikzelf had gemaakt richting hem. Een koord op de zonnevlecht (maag!) dat ik schijnbaar nodig had om naar hem toe te maken.
    Daarmee hield ik hem vast. Ik durfde en wilde hem niet loslaten, ook al werd er een machtspel gespeeld…

    Het is toch mijn kind? De relatie moeder-kind moet toch altijd behouden blijven?

    Ik besefte dat deze gedachten ook geprogrammeerd zijn. Zo hoort het nu eenmaal te zijn… moeder en kind, voor altijd met elkaar verbonden…
    Dat ik mezelf daarmee ontkrachtte, had ik niet in de gaten… toen…
    Nu dus wel!

    Alles komt op de juiste tijd. En dit was blijkbaar hét moment!

    Link naar de video, met hier enkele fragmenten, waarin wordt uitgelegd hoe je beperkende banden kunt opschonen, verbreken en helen:
    https://youtu.be/wfeibMSzdj0?si=jSIMUQ9PoGzORWAv

    Nu vond Bijvoet, als boodschapper van de natuur, het blijkbaar ‘nodig’ om mij te ‘benaderen’, zodat ik mezelf in relatie tot mijn jongste zoon kon helen.

    BIJVOET, die me helpt
    toe te TREDEN tot mijn eigen hart
    Mochten grenzen worden OVERSCHREDEN,
    houdt zij nauwgezet de wacht

    BIJVOET die me
    altijd bij zal STAAN
    krachtig en vol goede moed
    mijn eigen pad te blijven GAAN…

    Door dat pad… mijn zielenpad… laat ik mij leiden
    Al koersend door mijn eigen hart…
    Mijn hart…
    met daarin een eerzaam plekje voor jou… mijn zoon…
    Ook als onze paden zijn gescheiden…

    Ik laat je los… mijn jongen… uit liefde voor jou…
    en uit liefde voor mezelf…

    , , , , , , ,
    , , , , , , ,

  • Laten Zijn wat je Lijf laat Zien…

    Laten Zijn wat je Lijf laat Zien…

    We leven in een spannende, bewogen tijd,
    die vraagt om mee te bewegen met dat wat zich aandient.

    De solar flashes volgen elkaar snel op en ons fysieke lichaam moet zich aanpassen aan de nieuwe energieën.
    Het licht dient zich aan en trilt elk plekje aan wat nog in de schaduw ligt.

    Er is op dit moment iets enorms aan het gebeuren op deze planeet, en het gaat veel verder dan politiek of de krantenkoppen van de dag.
    Planeet Aarde staat op de drempel van een belangrijke mijlpaal in haar geschiedenis.
    Wat we meemaken is het ontrafelen van een hele tijd… het laatste stuk van wat oude tradities de Kali Yuga noemden. Een tijd die gekenmerkt werd door verdraaiing, verdeeldheid en spiritueel geheugenverlies.
    Het was een lange weg, een weg waar de mensheid vergat wie zij is, waar de macht werd omgekeerd, en waar de waarheid werd begraven onder lagen van angst, controle en illusie.

    Maar nu zijn we bij het einde van de Kali Yuga.
    Dat betekent niet het einde van de wereld.
    Het betekent het einde van een donkere cyclus.
    Het gaat niet om ondergang.
    Het gaat om openheid.
    De maskers gaan af.
    De systemen worden blootgelegd.
    De schaduwen komen in het licht, niet om ons te straffen, maar om ons te bevrijden.

    We gaan een nieuw tijdperk in.
    De Satya Yuga.
    Het is een tijd van herschikking en wedergeboorte.
    Dit is waarom de energie nu zo intens voelt.
    Waarom alles schudt.
    Het oude kan niet naast elkaar bestaan met de nieuwe frequentie.
    En zo komt alles naar boven, voor genezing, voor loslaten, voor transmutatie.

    We voelen de trillingen van een wereld die op het punt staat zijn huid af te werpen en over te gaan naar een nieuwe wereld.

    Dit is niet het einde.
    Dit is het begin van de herinnering aan wie we werkelijk zijn, zielen en bestuurders van de Aarde als één familie.
    Dit is waar we voor gekomen zijn…


    Voor veel menselijke zielen is deze overgang echter nog niet zichtbaar.  Hoe pijnlijk en verdrietig ook, het is echter niet aan ons om hierover een oordeel te hebben.
    Niemand van ons, niemand, heeft zicht op het volledige plaatje en de hogere bedoeling van dit alles.

    Aan ons wordt gevraagd al onze aandacht op het ontwaken van onze eigen Ziel te focussen, zodat we de wereld met andere ogen kunt waarnemen.

    Accepteer alles wat er om ons heen gebeurt als Goddelijke voorzienigheid, als een onvermijdelijkheid, als een test die we moeten doorstaan, een inwijding, om in liefde te kunnen gaan zijn met alles en iedereen om ons heen, inclusief onszelf.

    Ons fysieke lichaam reageert daarop middels ongemak of ‘ziekte’ (‘genezing’ volgens de Biologische NatuurWetten).
    Het raakt daarbij verborgen delen aan, die nu gezien willen worden en vervolgens geheeld.

    Ons lichaam geeft die signalen af omdat we daar nog niet in overeenstemming zijn met degene die we bedoeld zijn hier op aarde te zijn.
    Het tracht ons bewust te maken van wat we hier komen doen en nodigt ons middels de symptomen, fysiek of psychisch, uit daarnaar te luisteren en te leven.

    Dus als we ons moe, gedesoriënteerd, emotioneel voelen, of niet zeker zijn waar we thuishoren…
    We zijn niet gebroken, we worden wakker.

    Alles wat nog in onze schaduw verborgen ligt, wil nu losgetrild worden en aan het licht komen, zodat de Christus in ons ontwaakt en vorm kan geven aan de nieuwe wereld die geboren wil worden.

    Krachten van buiten doen er echter alles aan om ons weg te halen en weg te houden van wie we eigenlijk zijn, van onze intuïtie en ook van ons lichaamsbewustzijn.

    Zij doen dit door ons af te leiden en te misleiden. Zij bewegen ons ertoe, op een subtiele, doch zeer geniepige manier, om zaken buiten onszelf de aandacht te geven.
    Gecreëerde oorlogen… zogenaamde pandemieën… vaccinaties… valse voorlichting van de MSM… het zijn allemaal afleidingstactieken.

    Al onze steun en support dienen we te geven aan door hen gecreëerde ‘toestanden’ zodat zij op hun beurt onze ‘veiligheid’ zullen waarborgen.

    Het systeem van deze krachten is zo ingericht dat we bang worden gemaakt en, wat we niet in de gaten hebben, op deze manier afhankelijk worden gemaakt van de zogenaamde oplossingen van deze krachten, machten en overheden.

    We worden in angst gebracht en gehouden en creëren daarmee zélf afhankelijkheid van deze krachten.

    Alles is erop gericht om ons weghouden van liefde… ons hart… onze intuïtie… ons bewustzijn… ons innerlijk licht.

    Alles is bedoeld om ons onder controle te houden…

    Zij zijn echter niets meer als wij ons innerlijk licht laten schijnen!
    Daarvoor moeten we ons echter bewust worden dat wij dat innerlijk licht Zijn!
    Daar schuilt namelijk onze kracht en hebben we verbinding met het Goddelijke in ons.

    Dit Goddelijke, de Christus IN ons mag weer opstaan…

    We mogen gaan zien dat wij een enorme kracht in ons dragen.
    Daarvoor dienen we onze schaduwen te onderkennen, herkennen, erkennen en helen.
    Hoe? Door ons eigen licht, de liefde van ons eigen hart erover te laten schijnen…

    Het is nogal een ding om je eigen schaduwen onder ogen te komen.
    Door alle indoctrinaties, aangeleerde overtuigingen, het in stand houden van deze illusionaire werkelijkheid, dogma’s van kerk en wetenschap die ons in angst en onbewust-zijn willen houden, leggen we ons ongenoegen en onze onvrede buiten onszelf.

    We hebben niet in de gaten dat we daarmee ons zélf gevangen houden!
    Én… daarmee de dualiteit zelf creëren!
    Want de ander doet dit… doet dat… is schuldig… is fout.
    We oordelen over onze naasten en maken onderscheid tussen hem, haar, zij en wij.
    En dat is precies wat deze krachten willen!
    Verdeling, pijn en verderf zaaien en onrust stoken.
    Nu meer dan ooit!

    Tot we het op een bepaald moment niet meer trekken, doordat ofwel ons lichaam door middel van ziekte en haar symptomen als pijn en hevig ongemak schreeuwt om naar binnen te keren of omdat onze geest het niet meer aankan en men in een burn out geraakt.

    Het zijn de inputs vanuit de kosmos via onder ander de solar flashes die in ons lichaam… ons voertuig van onze ziel… ‘plekken’ aanraken die, ofwel lichamelijk of geestelijk, NÚ gezien, gehoord en gevoeld willen worden.

    Er is geen weg meer terug.
    De enige weg is de weg naar binnen…,
    willen we het leven leiden waarvoor onze ziel in dit lichaam is geboren en willen we van de aarde het paradijs maken.

    Wij zijn enorme creatieve wezens en kunnen alles creëren wat we willen.
    Wij zijn Licht. Wij zijn Liefde. Wij zijn Goddelijk!
    Als we deze kracht in onszelf leren kennen, verdwijnen die duistere krachten vanzelf.
    Ze houden gewoonweg op te bestaan.

    Daarvoor wordt van ons gevraagd degene die we werkelijk Zijn weer IN onszelf ‘op te halen’ door ons zelf toe te staan ons lichaam – en daarmee ons ware Zelf – te laten ‘verhalen’…

    En dan te laten Zijn wat zich laat Zien…
    Ons niet meer laten ‘inpakken’ door angst…
    En onze meesterproef NU durven te beproeven…


    Alles wat nog in onze schaduw verborgen ligt, wil nu dus losgetrild worden en aan het licht komen…



    Een intense tijd…

    Sinds Corona is het nog meer zichtbaar geworden dat de macht/overheid/elite… big pharma… de media… propaganderen en de -nog- niet bewuste mensen indoctrineren.
    Ze maken de mensen afhankelijk.
    Afhankelijke mensen zijn gemakkelijk te manipuleren en ze worden slaafse volgers.
    Ze worden angstig als ze niet het narratief volgen, dus blijven ze in het gareel lopen.
    Want dan worden ze ‘beschermd’, wordt er voor hen ‘gezorgd’ en zijn ze ‘veilig’.
    Niet beseffende dat ze hun eigen kracht en het vertrouwen in zichzelf en hun eigen lichaam weggeven.
    Ze worden weggehouden/afgeleid van hun intuïtie en hun verbinding met de Goddelijke vonk, die we allemaal in ons hebben.
    Of we er nu wel of niet bewust van zijn.

    Een bijzondere tijd…

    Al meer dan een jaar voel ik de inputs van de kosmische energieën door me heen stromen, alles aanrakend wat nu naar de oppervlakte wil komen en die punten waar ik nog niet in mijn essentie ben, te helen.

    De boodschappen die zich via mijn schaduwen laten zien, worden hoe langer hoe helderder.
    Ook steeds duidelijker wordt voelbaar wat me dient en niet meer dient… waar ik blij van word ofwel verdrietig.

    Word ik in de buitenwereld door iets geraakt, dan voel ik steeds meer of er iets in mezelf wordt aangeraakt, waar ik dan naar mag gaan kijken.

    Ook wordt steeds meer van mij gevraagd om te kijken en te voelen of bepaalde vriendschappen en relaties nog passend zijn voor mij.

    Ik realiseer me dit vooral het laatste jaar.
    Ik word op de proef gesteld:

    Wil ik die vriendschappen aanhouden?
    Voelen ze liefdevol, vervullend, stimulerend en word ik er blij van?
    Of voel ik dat ik leeggezogen en moe word, en energie stop in iets wat ik denk te moeten behouden en er mogelijk pijn is als ik loslaat?

    Ik bemerk bij mezelf dat ik krampachtig probeer vast te houden aan iemand die eigenlijk al uit mijn vingers is geglipt…

    En die ‘iemand’ is lid van ons gezin en dus een zeer dierbaar iemand van wie ik veel houd, van wie wij veel houden…

    Vooral sinds Corona, de gecreëerde pandemie, is de relatie verslechterd.
    Onze kijk op de wereld en die van hem is/was totaal verschillend.
    Mijn kijk mag wel duidelijk zijn en wijkt af van wat mainstream wordt gezegd, gedaan en verwacht. Voor mij is helder dat zich achter de schermen niet zo fraaie dingen afspelen.
    Hij zag/ziet ons als complotdenkers en gaat mee in het narratief en handelt keurig naar de regels en wetten die gelden.
    Hij is ervan overtuigd dat zij die aan de touwtjes trekken het beste met de mensen voor hebben.

    Iedereen heeft recht op zijn eigen mening en is vrij zijn leven te leven zoals hij of zij het wil leven.
    Wie zijn wij om daarover te oordelen?
    We weten immers andermans zielsplan niet…

    Zolang we respect hebben voor andermans mening, zienswijze of manier van leven, kunnen we naast elkaar blijven staan…

    Belangrijk is wel te weten en te onderkennen waar je eigen grenzen liggen en dat je je er bewust van bent als die worden overschreden, en de relatie of het contact niet goed meer begint te voelen.
    Je kunt er dan overheen stappen uit liefde en begrip voor de ander, maar uiteindelijk kan dat gaan opbreken als je merkt dat je er zelf onder lijdt en je je moe en leeg gaat voelen.
    Dan is de grens bereikt en is het tijd te onderkennen dat het contact niet langer op die manier dienend is.

    Maar o, wat is dat moeilijk als er – in ons geval – een kleinkind wordt geboren!

    Aanvankelijk leek het goed te gaan.
    Onze kleinzoon smeedde een liefdesband tussen hem/hen en ons.
    Zijn energie (het zijn zulke bijzondere kinderen die in deze tijd geboren worden !) liet/laat ons aller harten stralen.
    Daardoor verdween als sneeuw voor de zon alles wat ons voordien van elkaar (onder)scheidde.
    Maar daarmee onderkenden we ook onze eigen grenzen niet meer…

    In het licht van deze tijd, of misschien beter gezegd, de donkerte van deze tijd, is de elite er veelal op gericht mensen en zelfs hele volkeren en landen van elkaar te scheiden.
    Ze bewerkstelligen dat door een ‘verdeel en heers’-strategie mensen zich van elkaar gaan onderscheiden en zelfs tegen elkaar worden opgezet.

    In het klein gebeurt dit ook in gezinnen en huwelijken.
    En dat liet zich dus ook in ons gezin nu zien.
    Alles passend in het grotere plan wat de Elite voor ogen heeft…

    Ik, en ook Hub, zag wat er zich voor onze ogen afspeelde en probeerden het te begrijpen en in liefde te blijven.

    We gingen echter zien dat er een grens is.
    En die grens is bereikt als het ten koste gaat van de liefde en het respect voor onszelf.
    Bezie je jezelf niet meer in liefde, en handel je daar niet meer naar, ga je ook voorbij aan eigen grenzen.

    Dat had uiteindelijk tot gevolg dat de grens voor ons werd bepaald:
    Onze zoon verbrak het contact en daarmee ook het contact met onze kleinzoon…

    Pijnlijk zichtbaar is in ons gezin wat zichtbaar is in de wereld.
    Maar… ook zeer helder dat het zo is bedoeld te zijn!
    En we elkaar… uit liefde voor elkaar… de ruimte mogen geven…

    Daar waar we nog niet in eenheid, vrede en liefde zijn met onszelf, wordt aangeraakt.
    Het wil nu, juist NÚ, worden aangekeken.
    Zodat wij onszelf kunnen helen en naar de nieuwe aarde kunnen bewegen.

    De macht… de krachten… drijven gezinnen, families, landen uit elkaar.
    Ze zaaien tweespalt… zetten mensen tegen elkaar op, zodat ze de andere niet meer zien als hun andere ik.
    Naar de ander wordt gewezen, terwijl alles waarmee je naar de andere wijst een weerspiegeling is van wat er in je zelf speelt en nog niet is aangekeken.

    Iedere interactie waarbij iets in je wordt geraakt, biedt de gelegenheid om jezelf beter te leren kennen en je authentieke Zelf te worden.
    Daarin is je lichaam de wijze raadgever.

    We leren onszelf te belichamen…

    Ons lijf te voelen… en als we het niet willen of kunnen voelen, zal het zich LATEN voelen door ziekte, pijn of ongemak.

    In de Natuur, het gezicht van moeder aarde, kwam ik de Klaproos meerdere malen tegen.
    Net zoals vorig jaar rond deze tijd, toen ik door een vergelijkbaar proces ging.
    Een nieuwe laag diende zich aan.

    Klaproos wilde mij iets tonen.
    Mij iets laten zien, wat nodig voor mij was om gezien te worden.
    Zij was/is er om mij de weg te wijzen.
    De weg naar de heling van het gekwetste en kwetsbare kind in mij.
    Om te groeien vanuit kwetsbaarheid naar zachte kracht
    en mijn zielendoel op te pakken…

    Mijn hart doet pijn…
    Mijn lichaam laat het voelen…
    Dank je… lichaam…
    Voor al het werk dat je doet dat ik kan bestaan…

    Ik vertrouw je…
    Dus ga je gang…
    Ontspan maar veilig in mijn armen…
    ‘k Laat je helemaal toe…

    Toe, in alles wat je in jouw Zijn mij laat Zien…

    En is de transmutatie dan compleet…
    En laat je middels ‘ziekte’ zien
    wat je al die tijd voor mij hebt gedaan…
    Dan dank ik je opnieuw…

    Voor al jouw wake-up calls…
    Voor al jouw liefde…
    Voor jouw hele Zijn…

    Mijn hart deed pijn…
    Heeft nu een snelle hartenklop…
    Bij iedere klop laat mijn lichaam weten…
    “Het klopt!”…

    “Door mij in vertrouwen te omarmen
    kan jouw kwetsuur in kracht veranderen”.

    Alles wat ik hier heb geschreven is omdat dit gedeeld wil worden.
    Het komt zoveel voor en ‘overkomt’ zovelen.

    Ik schrijf omdat alles een bedoeling heeft en alles past binnen het kosmische plan.
    Alles wil gezien worden.

    Vanuit een hoger perspectief gebeurt niets voor niets en heeft het universum altijd het beste met ons voor.
    Het beste voor ons zielenheil is niet altijd het gemakkelijkst voor ons als persoontje, of ons ego.

    Het ego heeft een hekel aan spiegelingen. Het liefst legt het alles buiten zichzelf in plaats van naar binnen te keren, met liefde te bekijken wat de buitenwereld IN haar spiegelt en wat gezien wil worden in het licht van de ziel.
    Integendeel.

    Mijn verhaal over de relaties binnen ons gezin is een ‘beleving’ binnen wat onze ‘werkelijkheid’ is, waarbij de elite erbij gebaat is ons vast te houden in onze angsten voor verlies of verlating, ziekte of dood.

    Het opende mij eens en te meer de ogen hoe we vastzitten in een bewust geschapen schijnwerkelijkheid, waarin we ageren vanuit tekort, afscheiding, schuld, schaamte, aangeleerde en diep vastgeroeste pijn, overtuigingen en indoctrinaties.

    Zo manipulatief en slinks is het hele spelletje in elkaar gezet, dat het ons weghoudt van onze liefde en verbondenheid met elkaar.

    Juist de triggers, hoe intenser, vaak hoe beter, zijn nodig en bedoeld om IN onszelf te gaan keren en ons lichaam te gaan horen, zien en voelen.

    Want daar, op celniveau, ligt alles opgeslagen waar we nog niet in lijn zijn… niet in verbinding zijn met onszelf, waardoor we de verbinding met de ander ook kwijt zijn.
    Daar is het ‘recept’ te vinden hoe we onszelf kunnen helen en door onszelf te helen, helen we het grote geheel.
    Het grote geheel waar we allen één zijn…
    en ik de ander herken als mijn andere mij…

    En verliest het ego zijn/haar macht…
    en leeft mijn ziel het Goddelijke licht en de Goddelijke liefde…

    Deze tijd met haar heftige solar flashes leert ons wat zich in ons lichaam laat zien, te laten zijn…
    Ons lichaam gerust te stellen en te laten gebeuren wat het ons toont…
    Het te vertrouwen… het te omarmen en met liefde te belichamen…

    Dat is de weg naar onze kracht… ons ware Zelf…
    Om te kunnen worden wie we werkelijk ZIJN…

    KRACHTIGE GODDELIJKE WEZENS!

    Die bewust hebben gekozen voor een fysieke, aardse ervaring.
    Juist ons lichaam leert dat ons…

    Wij leren te laten zijn wat zich laat zien…

    Lief te zijn voor wát zich laat zien…
    Opdat we kunnen helen…

    En zo met z’n allen de nieuwe aarde…
    het paradijs creëren.

    (… en dat begint voor mij hier… in het klein…
    door mijn zoon… onze kleinzoon… in de energie
    mijn liefde te blijven geven…)

    , , , , , ,
    , , , ,

  • ‘Bén’… als Bamboe…

    ‘Bén’… als Bamboe…

    – ‘Dans’ van het Goddelijke vrouwelijke en mannelijke –

    De partner-relatie.

    Als je al jaren bij elkaar bent, ben je geneigd rond te cirkelen in je gedachten, emoties en handelingen… in oud en vertrouwd.
    Je blijft doen wat je altijd al deed, waardoor de energie kan omslaan in onplezierige spanning.
    Je voelt dat je in je zielsmissie kunt stappen, maar je ziet jezelf die de oude dingen blijft doen.
    Je kunt dan twee dingen doen. Ofwel de zielsmissie afdwingen, of de handdoek in de ring gooien.

    Eigenlijk ‘zegt’ die energie dat jouw tijd NU is.

    Maar luister je?

    Als je je bewust wordt van de oude gedachten… patronen… welbekende manieren van handelen kan dat beangstigend zijn. Het is als een sprong in het diepe, want… als je het oude loslaat, wat dan? Gemakkelijker is het om het uit de weg te gaan. Dan gaat het misschien wel over.
    Je lijf en heel je wezen kunnen echter zo hard schreeuwen, dat je er niet meer naast kunt…
    Dit is zoals ik het ervaar/ervaarde.

    Maar ook ik werd heen en weer geslingerd tussen ‘het aangaan’ en ‘het vermijden’, tussen mijn zielsmissie onderkennen en zo gezegd de handdoek in de ring gooien.

    Er deed zich nog niet zo lang geleden een situatie voor waarbij Hub en ik beide voor een dilemma werden geplaatst, waarbij we letterlijk niet meer voor- of achteruit konden.
    Meteen vertoonden we allebei een welbekende reactie, die we op dat moment niet zagen.

    Iemand anders – achteraf was die persoon voor mij een ware gids op mijn/ons pad – wees ons op het patroon wat zich afspeelde: Hub die gefrustreerd raakte en zijn frustratie meteen botvierde op mij en ik die meteen in oplossingen ging denken, me als een dienstmeid ging gedragen, me wel verweerde, maar desondanks zijn reactie slikte als zoete koek.

    Juist doordat ik zijn reactie begreep – hij wist zelf niet wat te doen en ik voelde zijn onmacht – was ik zoals altijd geneigd om zijn reactie te bedekken met de mantel der liefde.
    Echter liet deze ‘gids’ mij zien dat ik mij zo niet hoefde te laten behandelen. Dat het niet klopte. Hub’s dominante gedrag hoefde ik niet te tolereren, ook al begreep ik de pijnlijke situatie.

    Dat opende mij de ogen.
    Want ja… het is zo vanzelfsprekend in onze relatie dat ik in pijnlijke situaties of als er zich problemen voordoen, meteen in de redder-rol schiet.
    Maar ook in de moederrol… en de ‘dienstmaagd’rol…
    Echter onderkende ik die niet, of… onderkende hem wel, maar ontkende hem meteen, omdat ook ik niet verder wilde kijken uit angst voor ‘wat dan’?
    Vasthouden aan het oude, ook al is dat onbehaaglijk, is toch ook wel erg veilig…

    Ik voelde steeds duidelijker dat ik het patroon waarin we beide zaten, vasthield, maar dat dit keurslijf waarin ik mezelf had gemanoeuvreerd, niet langer paste.
    Het knelde, benam me mijn energie en maakte me doodmoe.

    Daarvan bewust wordende werd me ook helderder wat IK wél wilde en begon ik te zien hoe mijn eigen en Hub’s handelingen bepalend waren geweest voor de manier waarop onze relatie zich had gemanifesteerd, en wist ik “Zo wil ik het niet langer!”

    Echter zat/zit Hub nog steeds in dezelfde -aangeleerde- structuur en was zich niet bewust van zijn gedrag naar mij toe. Het was immers altijd zo gegaan. So be it!

    Al pratende, wat ik al jaren doe, zag hij nog steeds niet wat er speelde.
    Was dit vermijdingsgedrag of angst voor verandering en hechting aan het oude vertrouwde?
    Ik kwam er maar niet achter.

    Veel energie stak ik in het hem uitleggen hoe ik onze relatie, en mijn rol daarin, zag en steeds meer ben gaan zien.
    Toch had ik het idee dat ik tegen een muur praatte.
    Hij wilde gewoonweg niet zien wat ik bedoelde te zeggen en vluchtte in zijn eigen wereld of zocht afleiding in de buitenwereld.

    Het was voor hem zo gewoon om in onze relatie zijn eigen ding te doen, waarbij hij handelde zonder mij te zien.
    Een simpel voorbeeld is dat hij zonder iets te zeggen voor mij langs reikte om zijn handen te wassen, terwijl ik aan de wasbak en het aanrecht bezig was om mijn kefir te bereiden.
    Eerder vielen mij die patronen niet op, ik accepteerde ze en wist niet beter, maar nu begon ik ze steeds meer te herkennen.
    En ze stoorden mij…

    De dominantie -of dat nu bewust of onbewust is- en mijn eigen ‘dienstmaagd’gedrag was niet langer in overeenstemming met waarvan ik heel diep van binnen voelde, dat mijn leven zo niet bedoeld was te zijn.

    Om samen te vatten waardoor dit alles zich zo ontvouwde, is dat ik mijzelf ben gaan waarderen voor wie ik ben. Ik ben mezelf gaan liefhebben en ken mijn eigen kracht steeds meer.

    Van dienstmaagd groeide ik naar vrouw… en van vrouw groeide ik naar bewuste erkenning van het goddelijke vrouwelijke in mij, die haar zielsmissie steeds meer herkent, erkent en leeft.

    In mijn kinder- en jeugdjaren werd ik door mijn vader gezien als ik mij gedroeg als een man.
    Ik kon goed leren en hij stimuleerde mij om verder te gaan studeren, iets wat in mijn tijd best wel ongewoon was; de meeste meisjes van mijn tijd gingen naar wat toen nog de huishoudschool heette.
    Ik voelde me trots dat ik dit mocht gaan doen, want het huishouden had me altijd al weinig geïnteresseerd.
    Ik wilde me niet identificeren met een huisvrouw. Ik voelde wel aan dat deze rol, en daarmee ook het vrouwzijn, minderwaardig was aan die van de man.

    Mijn moeder was best wel modern voor die tijd. Zij kwam uit de stad en nu ze getrouwd was met mijn vader en in een dorp was gaan wonen, merkte ik wel dat zij meer haar mannetje (of vrouwtje?) stond in vergelijking met andere vrouwen in het dorp.
    Zo zag ik haar tenminste als kind, maar in mijn tienerjaren en zeker toen ik het huis uit was gegaan en getrouwd, zag ik dat ook zij zich steeds meer aanpaste aan mijn vader en een nederigere positie innam om… Waarom?… Om het huwelijk te redden? Uit schaamte voor wat de omgeving ervan zou denken? Om niet te voldoen aan het plaatje?

    Mijn oma, de moeder van mijn moeder, heb ik nauwelijks gekend. Ze is gestorven toen ik een jaar of 6,7 was. Wat ik me herinner is dat ze stilletjes op de achtergrond aanwezig was.

    Tijdens een meditatie, waarbij ik afstemde op de energiestroom door mijn chakra’s, merkte ik dat deze stokte bij mijn zonnevlecht.
    Ik vroeg aan Maria Magdalena wat dit me wilde zeggen. Toen kwamen ineens mijn moeder, mijn oma en vele andere vrouwen uit mijn familielijn erbij. En andere vrouwen… en nog meer vrouwen… vrouwen uit het collectieve veld.

    Het ging over de onderdrukking van het vrouwelijke en de overheersing van het dominante mannelijke.

    Maar het ging ook over het mannelijke in de vrouw zelf…

    In verschillende etappes heb ik mijn familielijn aan mijn moeders kant kunnen helen.
    Ik voelde hoe de starre, stalen koorden, die in mijn derde chakra en ook in mijn basis en buik aangehaakt zaten, versoepelden en veranderden in soepele, zacht gekleurde, in de wind meedeinende linten, die zich door het hele familiesysteem bewogen en alle vrouwen in de dans meenamen.
    Er was speelsheid… vrolijkheid… maar ook een enorme duidelijke daadkracht en creativiteit die zich onder de vrouwen samenpakte.

    Zij zetten met elkaar een krachtig liefdesveld neer, waarbij hun keuze voor het leven van de goddelijke vrouw in hun energie helder te lezen viel.
    Wat heerlijk om deze vrijheid en bevrijding van dominantie te mogen voelen en ervaren!
    Mijn onderste chakra’s gingen open en mijn derde chakra vulde zich met de kracht van de zon… de energie bewoog zich als een slang doorheen al mijn chakra’s en het vloeibare licht vouwde zich als een paraplu open en vulde mijn aura.
    Het licht vanuit de kosmos vermengde zich met de stroom van aarde-energie en bracht mij in mijn midden.
    Tenminste… zo voelde het in eerste instantie…

    In de verbinding van mij, als vrouw, met de uiterlijke man had zich energetisch een – wat later bleek een tijdelijke – verandering voltrokken, zo als ook voelbaar was in de hele familielijn.
    Mijn lichaam volgde de energie. Het liet mij fysiek ervaren wat deze heling betekende doordat pijnscheuten door mijn knie trokken.
    Door de Biologische Natuurwetten weet ik dat ik in de genezingsfase verkeerde van eigenwaarde-inbreuken en dat de stagnatie in de familielijnen was opgelost.
    Het ‘buigen’ en ‘onderdanig/minderwaardig-zijn’ ten opzichte van de dominantie van de man/het mannelijke vond zijn weg via mijn knie naar buiten en die pijn is sindsdien nagenoeg verdwenen. Hoe mooi is dat?
    Je zou kunnen zeggen dat ik door de vele oefeningen en het supplement ‘Bamboe’ – voor het behoud van soepele gewrichten en sterke botten – fysiek het probleem heb opgelost, maar intussen weet ik dat emotionele en/of mentale ongeheelde delen in mijzelf zich fysiek kunnen gaan uiten.
    Kniepijn gebeurt niet zomaar, is dus niet enkel een fysiek probleem en alleen het symptoom oplossen ruimt de onderliggende oorzaak niet op.

    In de familielijn had zich dan wel energetisch een verandering en heling voltrokken met betrekking tot de relatie tussen -en van- man en vrouw, maar…
    Hoe zat het met mijn eigen vrouwelijke deel in relatie tot mijn innerlijke man?!?
    Ik mag dan volgens de BN in de genezingsfase zijn, maar eigenwaarde-inbreuken zijn absoluut geen quick fix.

    Tijdens mijn meditatie ont-dekte ik dat ik de man in mijzelf nog steeds voor een deel afwees.

    Soms duurde het een tijdje tot ik verbinding had met mijn Hogere Zelf, doordat mijn innerlijke mannelijke ‘daar wat van vond en dacht’.
    Mijn innerlijke mannelijke was een sta-in-de-weg om bij mijn intuïtie te kunnen.

    Ik heb geleerd om in de uiterlijke wereld als mannelijke vrouw hard te werken… in het doen te zitten en te zijn… mijn brein als leidraad van mijn leven te laten zijn.
    Nu, in het in ontwikkeling zijnde vrouwelijke, op weg naar het goddelijke vrouwelijke, belemmert mij die mannelijke vrouw.
    Hard werken heeft geen zin (meer). Het aan de kant zetten van de mannelijke vrouw al evenmin.
    Want dat laatste is wat ik alsmaar doe en heb gedaan.
    En natuurlijk vind dat zijn weerspiegeling in de buitenwereld en met name naar Hub toe.

    Wijs ik mijn innerlijke mannelijke af, dan wijs ik Hub af.
    Omarm ik mijn innerlijke mannelijke, dan kan ik met meer liefde naar Hub kijken.

    Ik zie nu steeds meer wat die mannelijke vrouw van toen voor mij heeft betekend!
    Hij/Zij is van levensbelang geweest voor mij!

    Hij/Zij heeft mij geholpen om te kunnen blijven staan in een wereld van doen, handelen, en presteren om zo te kunnen blijven functioneren in mijn sociale omgeving én om gewaardeerd, goed genoeg en lief te worden gevonden.
    Dat dit nu meer geldt, is een ander verhaal, maar daarmee mag ik de mannelijke vrouw van toen, en het innerlijke mannelijke van nu, nog steeds dankbaar zijn!

    … En leer mezelf lief te hebben…
    Ook, en vooral, de mannelijke vrouw in mij…
    Hem/Haar waardeer… eer… en omhul met mijn goddelijke vrouwelijke liefde…
    Opdat ze zich met elkaar kunnen verenigen en een-worden…



    Juist doordat ik mezelf meer liefheb en waardeer, herken ik mijn eigen grenzen ook beter.
    En erken… want ze maken zich met een duidelijke reden kenbaar die ik niet hoef te -en ook niet meer wil- ontkennen.

    Soms gaat mijn partner over een grens die ik niet hoef te accepteren als dat niet goed voelt. Mijn lichaam gaat in een kramp die door mij gezien wil worden.
    Ik zou daarop naar Hub kunnen reageren met afwijzing en daar is naar mijn idee niets mis mee.
    Het ligt eraan hoe ik die afwijzing naar hem toe plaats. Ik kan het vanuit een gekwetstheid doen, waardoor hij zich weer niet gezien voelt, of vanuit eigen kwetsbaarheid, die hem daarbij weer uitnodigt in hem zelf te onderzoeken wat er in hem zelf, en ik wat er in mij, aangeraakt wordt.
    Gekwetsheid is voor mij verbonden aan ego en aangeleerd gedrag en kwetsbaarheid staat in nauwe verbinding met het hart. Met mijn hart… maar ook met zijn hart.
    Van daaruit grenzen aangeven kan ons beide laten groeien… naar ieder van onsZelf… en naar elkaar…

    Vanuit het tonen van kwetsbaarheid, waarbij ik mijn eigen en ook zijn hart zie, zie ik daarmee Hub op zielsniveau.
    Als Hub nog in oude pijn en daarmee gekwetsheid zit en ik benader hem vanuit een hoger gezichtspunt en vanuit mijn eigen mannelijke kwetsbare hart, nodig ik daarmee hem uit om op een ander manier naar zichzelf te kijken.
    Met meer liefde en zelfwaardering…


    Mannen (ik realiseer me dat ik hiermee generaliseer en omdat Hub natuurlijk het meest dichtbij staat, bekijk ik het vanuit onze relatie) hebben van nature, wat door het ‘systeem’/de maatschappij is ‘aangekweekt’, een bepaalde dominante positie ingenomen.
    Daarmee (ook door het ‘systeem’ aangeleerd) hebben vrouwen een nederige, zelfs onderdanige positie ingenomen, waarbij het gevoel/het intuïtieve/ontvankelijke/scheppende is onderdrukt.
    Onbewust is dat voor beide geslachten in al haar facetten en op alle gebieden gaan doorspelen.

    Meestal is het de vrouw die als eerste bewust werd/wordt van de geïndoctrineerde patronen. Ze is gaan onderkennen, herkennen en daarmee erkennen dat die ongelijkheid tussen man en vrouw niet langer ontkent kan, en dient te worden.
    De vrouw is gaan staan voor haar vrouw-zijn en voor degenen die zij is bedoeld te zijn:

    Een krachtige ziel met mooie kwaliteiten!



    De zielsrelatie.

    Hoe meer de vrouw dat onderkent, hoe meer zij haar hartsbewustzijn leeft, én… daarmee haar partner/haar man/haar wederhelft uitnodigt om ook zijn hart weer toe te eigenen.
    Daarmee kan de mannelijke dominantie transformeren naar dienstbaarheid.

    Zit de man nog in zijn gekwetsheid, dan ziet hij dienstbaarheid als nederigheid en daarmee als zelf zijnde in een onderdanige positie. Dan is het zijn pijnlijk getroffen ego, dat hecht aan de oude situatie en zijn bekende, vertrouwde positie niet wil opgeven.
    Zo blijft de afscheiding tussen man en vrouw bestaan.

    Durft de man zich over te geven aan kwetsbaarheid, dan wil hij niet anders dan dienstbaar zijn ten opzichte van zijn partner. Zijn hart heeft hij zich weer toegeëigend en hij staat weer in direct contact met zijn ziel.

    Er ontstaat een beweging naar elkaar toe… een heilige dans… een goddelijk samenspel.
    Zoals man en vrouw bedoeld zijn te zijn en zoals het mannelijke en vrouwelijke in zowel man als vrouw in en met elkaar mogen gaan bewegen…
    Het vormt de basis voor een intieme, goddelijk seksuele relatie…

    Dit is de tijd dat dit heilige huwelijk steeds meer op het punt staat zich te gaan voltrekken.
    Tussen twee partners, de man en de vrouw, maar vooralsnog vindt dit zijn bakermat in de vereniging van het mannelijke en het vrouwelijke in onszelf.

    Het zou niet ‘mij’ zijn als de natuur zich dit niet naar mij spiegelde.

    Deze keer was het Bamboe die mij die les weerspiegelde:

    Haar veerkracht en buigzaamheid (Voor mij voelt de Natuur vrouwelijk omdat zij nauw verbonden is met moeder Aarde, maar eigenlijk zijn in ‘haar’ beide kwaliteiten al sinds de oorsprong versmolten en is ‘zij’ androgyn) leert ons dat wij mensen, ondanks alle obstakels, pijnen en kwetsuren, ons kunnen aanpassen, opstaan en de zin van het leven terugvinden.

    Bamboe leert ons te vertrouwen op onze veerkracht, die ons vanuit de Bron is meegegeven en ons bewust laat worden dat we -door zachtjes mee te bewegen met de cadans tussen man en vrouw en met de stroom van wat het leven ons biedt- onze Zielsbestemming altijd -terug- zullen vinden.

    Door te buigen en dienstbaar te zijn laat ze je zien dat je niet zult breken en juist zelfwaardering en zelfliefde zal toenemen.

    Bamboe groeit snel en zij ondersteunt ons in onze groei naar wie wij bedoeld zijn hier te zijn. Ieder in ons eigen tempo.

    Zij is daarin bijzonder krachtig: stevig staand en geworteld in zichzelf en tevens sterk verbonden met haar oorspronkelijke kern. Zij leert ons te luisteren naar de stilte van onze innerlijke wijsheid. Daar liggen onze antwoorden van wie wij zijn en hoe wij van daaruit onszelf vorm -kunnen- geven in deze wereld.

    De Kahloo leerden het ons al…
    we hoeven ons alleen maar te her-inneren:

    BÉN… ALS BAMBOE


    Nu het goddelijke vrouwelijke
    in ons weer is herrezen
    vraagt het mannelijke in ons zich af
    wat zijn plaats nu wel mag wezen

    In het naar binnen gekeerde, ontvangende vrouwelijke
    herinneren we ons de Bron
    Haar plaats is langzaam weggeschoven toen
    het mannelijke ‘doenerige’ en ‘naar buiten gerichte’ begon

    Echter…
    Om vanuit de Bron
    het licht de wereld in te brengen
    hebben we het goddelijk mannelijke nodig
    zodat zowel man als vrouw in-één kunnen versmelten

    De Kahloo…
    behorend tot de Ancient Ones
    Zij, als wijze begeleiders der Essenen
    onderwijzen dit al eeuwenlang

    Deze Kahloo … als volledig geëvolueerde zielen
    leren ons lessen, overgedragen vanuit de Bron
    waarmee we door heling van de goddelijke man en vrouw
    weer erkenning geven aan onze eigen en aller oorsprong

    Uiteindelijk kan hij zijn ware vrouw, en zij haar ware man
    alleen maar in zichzelf hervinden
    De uiterlijke en innerlijke symboliek van bamboe
    ‘wijst’ ons op onze zuivere staat van verbinden

    Bamboe…
    Uiterlijk sterk, bijzonder in kracht
    Van binnen stil, ingetogen en zacht
    Gretig groeiend naar d’hemelse gewelven
    Weelderige wortels, woekerend in d’aard haar zelve


    Wat Kahloo zegt van Bamboe:

    “Ontdoe je je geest van oordeel, angst en kilte
    vind je in bamboe de wijsheid die je zoekt
    Juist in de holte van haar heilige stilte
    hoor je in diens leegte je eigen zielenroep”

    De vrouw…haar hart reikt uit
    vanuit de stilte van Bamboe’s heiligheid
    Ze nodigt de man uit zijn hart te openen zodat hij
    vanuit ontwikkelde eigenliefde tot zelfreflectie is bereid.



    De man daarentegen is een holding space
    de vrouw structuur gevend via Bamboe’s nodes
    Zodat de vrouw vanuit een basis van veiligheid
    uiting kan geven aan eeuwenlange in haar opgeslagen codes

    Dan groeit ze… ont-wikkelt zich…
    geeft wat haar Goddelijk is gegeven
    En de man ont-dekt dat juist door openende eigenliefde
    beide seksen zich nauwer met elkaar verweven

    Daar versmelten man en vrouw
    in hun gezamenlijke midden
    Stevig staand in toesnellende stormen weten zij
    elkaar steeds weer en meer op zielsniveau te vinden

    Sterk verankerd in elkander
    Beide toestaan te groeien… te veranderen
    Bijtijds buigen, met elkander mee meanderen

    Jezelf in liefde blijven bezien in de andere…

    Zo kan in de samensmelting van hen beide
    de sluier van afgescheidenheid verdwijnen
    Zal de afstemming op de Bron zich gaan verfijnen

    en kunnen we eindelijk in ons eigen Goddelijk licht verschijnen…

    Dein mee op muzikale klanken en laat je op een dieper niveau -aan-raken door de symboliek van Bamboe:

    , , , , ,
    , ,

  • Zielsfluisteringen…

    Zielsfluisteringen…

    Een zachte roep…
    met het verzoek…
    ons lichaam te beluisteren…

    Echter zijn velen…
    Liever in de drukte en leven in denken en doen
    dan het lichaam beluisteren, doorvoelen en dienen

    Ons hondje Shiva

    13 jaar wordt ze binnenkort.
    Ze wordt/is dus een oud dametje.
    Maar… zoals ze was en deed en nog altijd is en doet… dartelt ze vrolijk met haar staartje triomfantelijk in de lucht… en wandelt ze kilometers met een ferme tred.
    We waren en zijn maar wat trots op haar!

    Shiva is gewend om veel los te lopen – dat kan bij ons in het bos – maar helaas moet ze soms ook aan de riem.
    Dat vind ze niet leuk, maar is noodzakelijk om ongelukken te voorkomen.
    Echter kan ze dan flink trekken, omdat ze persé een struikje wil besnuffelen of op een zacht, groen plekje een plasje wil plegen.
    Ze gaat dan flink op de rem, geeft een ruk aan de riem, en wij, dat niet doorhebbend, worden ofwel meegesleurd, ofwel houden haar strak in onze greep.

    Hoe dan ook, het leek of ze het allemaal wel kon hebben, maar haar pootjes en met name haar linker voorpootje, is flink gaan protesteren.

    De overbelasting van jaren begon zijn tol te eisen en na eerst af en toe mank te lopen, werd het nu steeds meer een chronisch iets…

    Artrose…

    Om de pijn en verdere klachten te voorkomen maak ik voor haar een mix van glucosamine, chondroitine, groenlipmossel, duivelsklauw en omega 3, stop het in een capsule en strooi die elke dag in haar voer.
    Ook krijgt ze een kant-en-klaar-mengsel in druppelvorm van homeopathische middelen als arnica, rhus tox, ruta, bryonia, dulcamara, apis mellifica en ledum palustre.
    Dit alles geef ik haar 3 weken lang, met vervolgens een week rust zodat het zelfgekozen vermogen van het lichaam wordt aangezet.
    Iedere avond voor het slapen gaan smeer ik tussen haar voetzooltjes castorolie, zoals ik in mijn vorige blog ook al beschreef, met daaraan toegevoegd nog verschillende andere middeltjes.

    De recepten van de capsules en de speciale zalf vind je hieronder.

    Smeerseltjes en supplementen zijn heel fijn. Ze geven je het gevoel dat je fysiek ondersteunt.
    Hoewel het geen medicijnen zijn ter symptoombestrijding, ook natuurlijke zalfjes of supplementen pakken de oorzaak niet aan en ook zij leiden weg van wat het lichaam op een dieper niveau probeert te ‘vertellen’.

    Want…
    Waarom openbaart zich dit bij Shiva?
    En… wat wil het -ons- op energetisch niveau zeggen?

    Ondanks de goede -fysieke- zorgen blijft Shiva mank lopen.
    Als ze even heeft gelegen en dan opstaat, moet ze op gang komen en loopt mank.
    Eenmaal op gang en weer buiten wil ze er meteen als een speer vandoor.
    Door het rennen zet ze haar rechter voorpootje wat naar buiten zodat het de druk van het getroffen linkerpootje wat kan opvangen en door de snelheid voorkomt ze zo dat de druk op met name haar linker voorpootje te groot is.

    Haar temperen is niet mogelijk; in haar systeempje zit namelijk besloten dat ze weet dat haar baasjes het erg fijn vinden dat zij, als ouder dametje, nog zo kan rennen en dat ze dan erg trots op haar zijn.
    Ze gaat daarbij over haar eigen grenzen en na de wandeling/run… nadat ze heeft kunnen rusten… loopt ze weer mank, zo niet meer kreupel dan voorheen…
    Heel pijnlijk om haar dan zo te zien…

    Dieren… met name onze huisdieren zijn onze spiegels.

    Hub en ik zijn beide respectievelijk 66 en 65 jaar.
    Allebei nog fit en in goede fysieke en mentale conditie.
    Ook zien we er beide jong uit voor onze leeftijd (wordt ons gezegd ;)).
    Dat willen we natuurlijk allebei zo houden.

    Maar…
    Wat is jong?
    Wat is een goede conditie?
    Zijn dit niet allemaal aangeleerde doctrines en denkbeelden?!?

    Onze wereld zit er vol mee. Doe dit of dat en je voldoet aan het door de reclame/de media in het leven geroepen ideaalbeeld… zoals je hoort te zijn… om erbij te horen… om ‘ertoe te doen’ en waardevol te zijn…om gerespecteerd te worden…
    Zo niet, en functioneer je niet ‘naar behoren’, dan ben je uitgerangeerd… word je aan de kant gezet… ben je waardeloos…

    Dus wat doen wij?
    Alles om erbij te -blijven- horen en te beantwoorden aan de normen en waarden die ons zijn aangeleerd. Wij zijn immers sociale wezens.

    Maar wat, als er dan een kink in de kabel komt?…
    Zoals met mij op onze vorige reis naar Noorwegen toen mijn knie, mijn linkerknie, een switch maakte?
    En dat is dan maar een klein ‘mank’ementje in vergelijking met dat van veel andere mensen.

    Ieder ‘mank’ementje… ieder ongeluk… ieder pijntje, emotioneel of fysiek… gebeurt niet ‘zomaar’.

    Het zijn signalen van ons lichaam (ja, ook een ongeluk wat van buitenaf komt!), beantwoordend aan de roep van de ziel, als wij van onze weg… ons zielenpad in dit leven… dreigen af te raken of afraken.

    Dat is wat ik geloof… wéét… voel… wat echter niet wil zeggen dat jíj jij het zo hoeft te ervaren. En ook dat is goed. Ieder zoekt en loopt zijn eigen weg.

    Angsten…

    Ook dit zijn emotionele pijnen.
    Angst is een emotie met de laagste trillingsfrequentie.
    Leef je in angst of heb je angst, dan wil jij niets liever dan die vermijden.

    Je lichaam geeft bij angst (maar ook bij alle andere emoties, ook positieve) allerlei signalen af.
    Je krijgt een knoop in je maag… je hart dreigt uit de borst te springen… je ademhaling stokt… je staat als aan de grond genageld…

    En wat doen wij?
    Wij doen alles om deze signalen van het lijf te negeren… weg te duwen… vooral niet te voelen, want dat is zo’n akelig gevoel!

    Deze lichaamssignalen kun je wel een tijdlang negeren, maar daarmee gaan ze niet weg.
    Ze liggen ergens in je lijf licht dommelend te wachten totdat er zich weer een soortgelijke situatie voordoet die het oude gevoel weer aanwakkert. Dan komt die emotie weer naar boven… wil weer gezien worden.
    Blijf je die wegstoppen, komt die emotie steeds heftiger terug en als je niet gaat luisteren, kan dat zich op een gegeven moment fysiek openbaren door middel van een ziekte of gebeurt er ‘toevallig’ een ongeluk.

    Opdat je gaat zien… en… gaat voelen!
    Je lijf gaat voelen! Ondanks de ontzettende – en zelfs toegenomen – fysieke pijn!

    De buitenwereld spiegelt onze pijnen en die delen in onszelf waar we nog niet geheeld zijn.
    Daar waar nog stukjes in de schaduw liggen om aangekeken te worden.
    Ook hier kunnen we wegkijken en de buitenwereld de schuld geven van onze innerlijke pijn.
    Ook dan negeren we wat eigenlijk aangeraakt wil worden… wat in ons gezien wil worden om ons weer in ons midden te brengen, daar waar stilte is en we de boodschappen – van ons lichaam in verbinding met onze ziel – kunnen horen.

    Alle signalen die jou raken… elke situatie… elke persoon… elk dier dat jou prikkelt… heeft een belangrijke betekenis voor jou!

    En als je het niet doorhebt, zal jouw lijf het jou laten voelen…
    En als je niet wil voelen… gaat jouw lijf schreeuwen…
    En als je het niet kan horen… zal het zich fysiek laten zien.
    En als het lijf zich fysiek laat zien, moét je wel gaan voelen!

    Je moet gaan voelen, wil je de balans in jezelf terug vinden en in verbinding komen met jouw werkelijke Zelf.
    Dat is het enige wat we hier op aarde komen doen.
    Liever gezegd: niet ‘doen’ maar ZIJN!

    ONS WERKELIJKE ZELF ZIJN!

    Sterker nog…
    We ZIJN al!
    We hoeven niet te worden wie we altijd al zijn geweest!

    We hoeven ons alleen maar te her-inneren dat we ZIJN… LIEFDE ZIJN!… ONEINDIG ZIJN!…ÉÉN ZIJN!

    IK BEN EEN ANDERE JIJ.
    JIJ BENT EEN ANDERE MIJ.
    SAMEN ZIJN WIJ ÉÉN!

    Echter zullen allerlei machten en krachten proberen ons aan te praten/ons te indoctrineren dat we afgescheiden zijn van elkaar.
    En hoe kunnen ze dat het beste doen?
    Door ons vooral weg te houden van degene die we diep van binnen zijn:

    Goddelijke wezens die alle wijsheid in zich dragen!

    Ons lichaam weerspiegelt deze wijsheid. Door haar taal te horen en te verstaan weten we wie we bedoeld zijn te zijn op deze aarde en waarvoor we gekomen zijn.

    Daarvoor moeten we echter eerst de pijn die ons lichaam laat zien, onderkennen, erkennen en toelaten én, het allerbelangrijkste, proberen te ONTSPANNEN in de pijn…

    Jij bent namelijk die pijn niet! De pijn geeft alleen een boodschap af.
    Bovendien is de pijn die je lichaam laat zien geen pijn van NU!
    Het is een aangeprate… geïndoctrineerde perceptie die in jouw onderbewustzijn ligt opgeslagen, die echter nu niet meer aan de orde is en zich nu via jouw lichaam uit.

    Jouw lichaam creëert de pijn, opdat jij de onderliggende -ziels-boodschap gaat ‘horen’.
    En ook, dat je gaat ZIJN met de pijn die jouw lichaam fysiek laat voelen of mentaal laat zien.
    Dan kom je bij ‘wat IS’… de ware LIEFDE, die altijd standhoudt, en ligt te wachten totdat jij erkent dat jij LIEFDE BENT!

    De ‘macht’, of het systeem stelt natuurlijk alles in het werk om te voorkomen dat jij je jouw ware Zelf her-innert en je ware liefdeskracht -terug-vindt.
    Daarom doet deze ‘macht’ er alles aan om jou in de angst te houden.
    Angst voor verlies… angst voor verlating… angst voor pijn… angst voor de dood…

    Je wordt dan zo ‘bezig gehouden’ door negatieve emoties en hoe daarmee om te gaan middels jouw denkgeest, dat je de weg naar binnen niet -meer- kunt vinden.
    Want als je die zou vinden, dan ont-dek je jouw ware kracht én jouw ware aard!
    Jij, en wij met z’n allen, creëren dan zo’n groot liefdesveld, daar kan geen ‘macht’ tegenop.

    Iedereen, jij… ik… wij allemaal… kunnen ons steentje bijdragen.

    Hoe?
    Door te luisteren naar onze zielsfluisteringen…
    Ons aangereikt vanuit de buitenwereld…
    Die in ons lichaam hun weerspiegeling vinden…
    Waarvan wij ons bewust mogen worden…
    Om vervolgens op onze eigen wijze ons Zelf hier op aarde vorm te geven.

    Spiegelingen van Shiva

    Haar liefde voor haar baasje en vrouwtje is onvoorwaardelijk.
    Zij heeft geen last van een systeem wat haar in een bepaalde richting wil drijven of een angst die haar beheerst.
    Zij IS… altijd in het moment… en eeuwig trouw.
    Kijk ik naar haar dan stroomt mijn hart over van liefde… zie ik haar strompelen dan raakt me dat tot op het bot.
    Ik vraag me af of haar aftakeling nu is begonnen. Over een paar jaar zal ze ons gaan verlaten en ga ik haar heel erg missen…

    Zij kijkt me aan en wil alleen maar wandelen… of eten… of knuffelen…
    Geen idee heeft ze over aftakeling… Of over dood… Ze is er totaal niet mee bezig. Zij IS!

    Ik zie haar strompelen. Dat maakt me verdrietig.
    Zij ziet echter alleen maar dat heerlijke stukje gras en loopt er al hinkend naartoe. Zij IS wat er IS.
    Geen enkele gedachte die een emotie oproept over “Wat straks?!?”
    Zij accepteert onvoorwaardelijk dat wat IS!
    En zij spiegelt dit aan mij.

    Het is niet ‘toevallig’ dat zij mank loopt met haar linkerpootje.
    Mijn linkerknie wil ook niet meer wat hij ooit kon.
    Daarmee spiegelt Shiva mij dat deze knie helemaal mag zijn zoals hij nu is.

    Ik hoef geen prestatie neer te zetten… ik hoef niets te volbrengen… ik mag ZIJN, ZIJN met wat er IS en in de overgave gaan.

    Als wij goed naar haar kijken dan zien we dat zij niet zal toegeven aan haar lijfje als wij, wat zij eigenlijk wil spiegelen, niet kunnen zien.
    Gaan wij echter letten op de signaaltjes die haar lichaampje in al haar puurheid geeft en geven we haar de toestemming om eraan toe te geven, gaat ze slenteren.
    Willen wij zelf toch doorgaan in hetzelfde tempo als we altijd hebben gedaan, doet dat ons meisje geen goed en zie je dat ze het moeilijk begint te krijgen.

    Dus… wij mogen zelf afremmen… rustiger aan doen… langzamer lopen…

    Het hoeft niet meer zoals wij gewend waren om te doen.
    Het hoeft niet meer zoals het systeem, de ‘macht’ ons heeft geleerd.
    Alle regeltjes, doctrines en dogma’s over hoe wij zouden moeten zijn, halen ons weg bij wie wij in wezen werkelijk zijn.

    Door de opgelegde overtuigingen, aangeprate angsten, omfloerste afleidingen, programmeringen die van het leven een wedloop maken, altijd ‘on the run’, raken we gedissocieerd.
    Door te gehoorzamen, hard te werken en na te volgen, heb je zogenaamd waarde. Dan BEN je iemand…
    Wij beseffen niet dat zij ons zo in hun macht hebben…

    Wij hoeven echter niets.
    We hoeven niet te leren wat de ‘macht’ ons zegt om zo IEMAND te kunnen worden.
    Het enige wat we mogen doen is afleren wat we nooit geweest zijn…

    Daarvoor is stilte nodig.

    Stilte… waar de macht niet van houdt en ons het liefst ver van vandaan wil houden.
    En als we dan toch toegeven aan het in de stilte gaan vanuit een innerlijk weten, kan dat zo confronterend zijn dat we misschien de stilte het liefst weer vermijden en ons -opnieuw- conformeren.

    Het vereist toewijding en kracht.
    En vertrouwen in die kracht die in ons allen besloten ligt.

    We beseffen maar half hoe krachtig wij zijn!

    Wij zijn hogere wezens die ZIJN als de bron… het Al… God… die ons geschapen heeft.
    Wij hebben een wonderlijk lichaam dat onze zielsinformatie weergeeft.
    Het lichaam is een ongelooflijke intelligentie en heeft het altijd goed met ons voor.
    Het is niet gebrekkig en maakt ons niet ziek.
    Het zijn onze gedachten en conditioneringen vanuit het systeem die ons ziek maken, wat zich vervolgens in ons lichaam uit.

    Het lichaam helpt!

    Het helpt om jou te laten zien waar je zelf emotioneel, mentaal en energetisch uit balans bent.
    Zodat jij naar de stilte in jezelf gaat ‘luisteren’ om het contact met degene die jij in wezen bent weer te kunnen gaan herstellen. Én dat mooie wezen gaat leven!

    Zoals jouw lichaam jou spiegelt, spiegelt ook jouw omgeving jou.

    Die omgeving kan jouw naaste omgeving zijn, maar ook de media… zelfs het systeem en negatieve machten en krachten.
    Alles wat jou stoort… je in de ban heeft… waar je je aan ergert of wat -negatieve- emoties in je oproept, heeft te maken met een schaduwstuk in jou wat aangekeken wil worden.
    Het wil herkent, erkent en geheeld worden, zodat jouw ware Zelf dat onder die schaduw in jouw onderbewustzijn verscholen ligt, geboren kan worden.

    De zon werpt zijn schaduw. Er is geen zon zonder schaduw en geen schaduw zonder zon. Dus zie je schaduw niet als iets vervelends of fouts. De schaduw wil alleen gezien worden door jouw licht wat er altijd is en ook altijd was. Je komt immers uit een bron van eeuwig Licht. Je mag jouw licht over jouw schaduw laten schijnen, zodat jouw ware Zelf in de aanschijn van jouw schaduw in jouw leven kan stappen om nooit meer te verdwijnen.

    Alles in en om ons heen laat ons, net als onze Shiva dat doet, zien wat in onszelf aangekeken wil worden om te kunnen gaan worden wie we werkelijk zijn.

    In de stilte kunnen we ons werkelijk afstemmen op wie het leven wil dat we zijn.
    Dan maken we contact met de ziel van onze grootsheid en van onze ware aard die pure liefde is.


    We ervaren helderheid en kracht als we deze Zielsfluisteringen toestaan…
    Ook kunnen we dan ‘horen’ of boodschappen vanuit de buitenwereld, maar ook vanuit sommige spirituele groepen en/of zogenaamde lichtwerkers, zuiver en puur zijn en passend bij onze eigen zielsmissie.

    Want ook bij deze laatsten is er veel kaf onder het koren en dat kun je alleen maar onderscheiden als je je eigen schaduw onderkent, eigen hogere zelf (h)erkent, deze als de spil van jouw leven laat zijn, en je je Zelf belichaamt.

    Dan herken je de valse profeten die zich onder sommige spirituele ‘leiders’ bewegen.
    In verbinding met je ware Zelf voel je of zij een hartgedragen energie verspreiden.

    Als lichtwerkers hun eigen schaduw niet zien, hun eigen angsten ontkennen of negeren, kunnen ze niet het licht voor de wereld zijn wat ze denken te zijn. Het werk wat zij verrichten kan dan zeer misleidend zijn en in plaats van de mensen te leiden, leiden ze tot lijden.
    Ze handelen dan veelal uit ego, zonder zich daarvan bewust te zijn.

    Het ego heeft een negatief imago.
    We hebben het ego echter nodig om in deze wereld te kunnen functioneren.
    Wij zien het ego doorgaans als fout, gekoppeld aan een deel van de persoonlijkheid dat een negatieve identiteit wordt toegekend.

    In overeenstemming met je ware Zelf wat onder de schaduw ligt, is het ego niet langer negatief of fout.
    Het mooiste is het als je ego in overeenstemming is met je ware Zelf wat onder de schaduw ligt.
    Dan leef je -leeft je ego – in het ‘doen’ en ‘in het handelen’ vanuit een bewust Zelf Zijn.
    Je leeft je hart wat oneindige liefde in zich draagt als beide, ego en Zelf, met elkaar verbonden zijn.


    Het ego wordt dan vanuit het Zelf vorm gegeven. Of beter gezegd: uit de vorm gehaald, want dan is er het pure ZIJN én handelen vanuit liefde.
    Dat geeft vreugde… laat je genieten en lachen… laat je hart een sprongetje maken.

    En laat je onvoorwaardelijk dienstbaar zijn vanuit jeZelf naar jezelf, en naar je medemens.

    De enige raadgever ben jezelf.
    Jij bent je eigen ware heelmeester door jezelf door de schaduw heen toegang te verlenen naar wie jij wezenlijk bent.
    Jij Zelf bent de leider van jouw leven.

    Je Bent een stralend Licht, wat zijn krachtige helende werking al heeft door alleen maar te ZIJN. Je hoeft niets aan te sturen of uit te zenden.

    Wat een hinkend hondje, dat met haar pootje niet goed ‘uit de voeten’ kan, teweeg kan brengen!
    Shiva wijst daarmee mij/ons de weg naar binnen.

    De hobbels op deze weg kunnen ons laten struikelen, wat ons kan doen besluiten van de weg af te wijken. Zien we de hobbels echter als een waardevolle uitdaging die, door deze te trotseren, ons opent voor de schoonheid die erachter ligt, dan wijst de weg ons naar daar waar onze ware zielswaarheid ligt.

    Dan begint het leven voor ons te werken en leven we waarvoor we hier op aarde zijn…

    Onze enige plicht is om de liefde te zijn die we in wezen zijn en onze antwoorden van binnenuit te laten komen op de manier die het beste bij ons past.

    Wij zijn op weg…
    Daarbij volgt ons onze schaduw op de voet.

    Vrijwel niemand van ons is vrij van angsten.
    Het systeem… negatieve krachten houden ons graag in de angst, want dan hebben zij macht over ons. En de aanvallen van hen zijn zeer krachtig.
    Op die mensen, die hun angst voor het systeem hebben overwonnen en hun ware Zelf in overeenstemming met hun ego steeds meer als de leidraad in het leven kunnen laten zijn, kunnen die aanvallen erg heftig zijn!

    Je ware Zelf leven in overeenstemming met je ego is nogal een opgave, maar tevens dé les, de meesterproef die wij mogen leren.

    Dat gaat in stapjes.
    Wij zijn daarin allemaal op weg.
    Daarnaast worden de sluiers tussen de dimensies steeds dunner en ontvangen we hulp uit hogere sferen.

    Samen zijn wij bijzonder krachtig en kunnen we een enorme steun zijn voor eenieder die onder druk staat door bijvoorbeeld de aanvallen vanuit het systeem.

    Wij zijn zó krachtig dat we met elkaar de nieuwe goddelijke wereld kunnen creëren!

    Ondertussen mag je ‘gebruik’ maken van oude concepten als die jou helpen om uit de angst te blijven.
    Uiteindelijk kunnen juist deze tussenstapjes jou helpen om jouw ware Zelf te leven.

    Hoe ik omga met Shiva is daarvan een voorbeeld.

    Ik weet… voel… de les die zij mij leert.
    Toch bekruipt mij angst als ik haar zie hinken, omdat ik me sterk verantwoordelijk voel voor haar welzijn.

    Gebruikte natuurlijke middeltjes helpen mij dan toch om de pijn van Shiva en de emotionele pijn van mij wat te verzachten. Juist door deze middelen, gebruikt als tussenstapje, kan ik een diepere laag in mezelf aanboren waar mijn ware Zelf ligt te wachten tot ik haar zie en zij mij kan uitnodigen degene die ik Ben te gaan leven.

    Zoals ik hierboven al beloofde, is hier dan ook de beschrijving van de voor Shiva door mij samengestelde capsules en het zalfje.

    GEWRICHTSCAPSULES SHIVA
    Ingrediënten voor 100 capsules van 500 mg:
    (= 40 gram in totaal)
    -10 gram Glucosamine
    -10 gram  Boswellia
    -10 gram MSM + vitamine C
    -6,6  gram Groenlipmossel
    -2,2  gram Duivelsklauw
    -1,2 gram Curcuma + 0,5 gram zwarte peper

    GEWRICHTS EMULSIE HOND
    – Voor een tube van ongeveer 60 ml –
    BENODIGDHEDEN:
    Waterfase:
    -60 gram walnootblad hydrolaat en/of berken hydrolaat
    -3 gram van de volgende remedies/poeders:
    *0,75 gram Glucosamine + Chondroitine;
    *0,75 gram MSM + 0,1 gram vitamine C;
    *0,75 gram Groenlipmossel;
    *0,50 gram Boswellia;
    *0,25 gram Duivelsklauw.
    — Al deze poeders verlichten pijn bij gewrichtsklachten en versterken de weefsels —
    Vetfase:
    -28 gram Castor olie
    -8 gram Olivem (emulgator)
    -10 druppels Cosgard (conserveermiddel)
    -8 druppels Copaiba etherische olie.
    -5 druppels Frankincense etherische olie.
    -6 druppels Kurkuma etherische olie.

    -Kookplaatje.
    -Pan.
    -Smeltpannetjes of vuurvaste maatbekers voor au bain-marie.
    -Roerstaafjes, lepels en spatels.
    -Digitale (precisie)weegschaal.
    -Eventueel een thermometer.
    -Siliconen tube.

    *Berken hydrolaat werkt zuiverend, is antiseptisch, bevordert de bloedsomloop en verzacht vermoeide spieren en gewrichten.
    *Walnootblad heeft een ondersteunende werking op soepele gewrichten.
    *Castor olie of wonderolie of ricinusolie verlicht pijnlijke gewrichten en spieren. Ook gaat het pijn en ontstekingen tegen. Als draagolie helpt de erin opgeloste stoffen naar de juiste plaats te vervoeren. Castor olie zorgt ervoor dat de werking van deze stoffen optimaal is. Het verwarmt de huid, trekt diep in (dieper dan andere olie) en verbetert de bloedcirculatie.
    *Olivem 1000 wordt gemaakt van olijfolie. Het is een plantaardige emulgator die ervoor zorgt dat zelfgemaakte gezichtsproducten prachtige mengsels worden.
    *Cosgard is een heel gemakkelijk conserveringsmiddel. Het geeft een goede stabiliteit en houdt schimmels en bacteriën vrij lang uit je bereiding.
    *Copaiba etherische olie wordt gebruikt bij pijn, gewrichtspijn en chronische ontstekingen en dus bij artrose en reumatoïde artritis. Bovendien is het geïndiceerd bij huidaandoeningen als psoriasis en wondgenezing.
    *Frankincense e.o. draagt bij aan een normale werking van de gewrichten. Frankincense (= wierook) wordt ook wel de Indiase Boswellia genoemd.
    *Kurkuma e.o. is een natuurlijke pijnstiller. Het werkt bevorderend voor de beweeglijkheid van gewrichten en behoudt de soepelheid.

    BEREIDING:
    *Zorg dat je al je spullen klaar hebt staan en dat alles schoon is.
    *Meet al je ingrediënten af (Let op dat je je weegschaal instelt op grammen!).
    *Doe de ingrediënten voor de vetfase, Castor olie en Olivem, in een smeltpannetje of vuurvaste maatbeker.
    *Gebruik voor de waterfase, het hydrolaat met de poeders, een ander smeltpannetje of vuurvaste maatbeker. Roer goed door.
    *Zet beide maatbekers in een kookpan met een bodempje water of hang een smeltpannetje in een pan met een bodempje water voor de vetfase en gebruik het andere pannetje voor de waterfase (in het laatste geval heb je wel twee warmtebronnen nodig). Gebruik een laag vuur (het water mag niet koken).
    *Laat de vet- en waterfase opwarmen tot 65 à 70 graden. Roer af en toe.
    Als je met de thermometer van de ene naar de andere maatbeker/smeltpan gaat, veeg deze dan tussendoor met een doekje even af om schifting te voorkomen.
    *Haal bij 65 à 70 graden beide maatbekers/smeltpannetjes uit de kookpan. Droog de onderkant af.
    *Giet de inhoud van de waterfase (het hydrolaat of gedemineraliseerd water) bij die van de vetfase onder constant roeren (niet andersom!). Giet niet te snel, maar ook niet te langzaam.
    Je mag flink roeren (kloppen), zoals je een ei klopt.
    *Zodra zich een crème vormt, roer je rustig verder. Zet of hang de beker of het pannetje in een kom met koud water en roer verder. Zo koelt de crème sneller af.
    *Als deze onder 40 graden is, sluit je af met het conserveermiddel Cosgard.
    *Voeg dan ook de etherische oliën toe, roer goed door en breng het mengsel over in de tube.

    GEBRUIK:
    Gebruik hondenpantoffeltjes met een inlegzooltje.
    Breng wat emulsie vanuit de tube aan op het inlegzooltje, leg dit in het pantoffeltje en trek jouw hond het pantoffeltje aan.
    Je kunt eventueel de zalf ook tussen de voetzooltjes smeren.
    (Honden hebben geen navel. Bij ons, mensen wordt de zalf of de olie via de Pechoti- zenuwen die achter de navel zitten – rechtstreeks opgenomen en geleid naar daar waar het nodig is in het lichaam. Honden hebben geen navel, maar tussen de voetzooltjes zitten vele zenuwbanen, via welke de castorolie met de eraan toegevoegde werkzame ingrediënten wordt ‘getransporteerd’ naar de aangedane plekken in het lichaam, in dit geval de gewrichten).

    , , , , , ,
    , , , ,

  • De wondere wereld der bomen…waaronder… in het bijzonder… die van de wijze wonderbomen…

    De wondere wereld der bomen…waaronder… in het bijzonder… die van de wijze wonderbomen…

    Het lijkt of de tijd steeds sneller gaat.
    Wat ik met mijn hoofd heb gepland te gaan doen, blijkt nauwelijks of niet meer te werken.
    Ook mijn lijf geeft steeds meer en duidelijker signalen dat ik het over een ander boeg mag gooien.

    Als mijn lijf niet strookt met mijn hoofd slaat mijn hart op hol en kom ik in een fight-flight-modus.
    Mijn lijf wil gevoeld worden en, als ik met mijn hoofd zeg dat ik in de rust moet blijven, laat mijn lijf het des te meer weten. Zij (voor mij is mijn lichaam een ‘zij’) wil actie en wel die actie die het gewend is te ondernemen.
    Echter werkt dit niet meer. Mijn hoofd kan niet langer meer de dirigent zijn van het orkest dat mijn lichaam is.

    Het vraagt om overgave van wat mijn lijf werkelijk wil vertellen achter de actie die het gewend is en achter dat wat het hoofd altijd tegen haar heeft gezegd.
    Het vraagt om mijn lijf echt te gaan voelen achter de automatische aangeleerde reactie.

    Mijn lichaam vraagt mij dus om te gaan luisteren naar wat het in wezen wil vertellen en dat betekent dat ik me overgeef aan alles wat zij mij laat voelen zodra ze in actie komt.
    Zij wil gezien worden…gerust gesteld worden… aangeraakt worden… en begrepen worden.
    Volledige aandacht van mij voor haar en haar dus niet negeren en het onplezierig gevoel uit gewoonte proberen weg te duwen. Want die neiging is er natuurlijk.

    Is iets onaangenaam, dan is de meest gemakkelijke weg om ervoor te vluchten of me te verzetten en…
    daarmee het hoofd weer de regie in handen te geven.
    Zo drijf ik dan steeds verder weg van mezelf… en van wie ik diep van binnen ben…

    Onze wereld is zo ingericht dat het hoofd de beste raadgever is om hier te kunnen functioneren.
    Nu echter de tijd steeds sneller gaat, lopen wij ons hoofd steeds meer voorbij met alle gevolgen van dien.
    Mensen belanden steeds vaker in een burn-out en zijn ontevreden over hun baan, hun leefomgeving en hun eigen leven. Uit angst voor verlies van veiligheid blijven ze vaak nog vastklampen aan de situatie waarin ze zitten, die maar al te graag in stand wordt gehouden door de machthebbers. Zo blijft men hangen aan een schijnveiligheid en daarmee ook een schijnvrijheid.

    En iedereen loopt mee in het bekende en vertrouwde straatje… als makke schapen de kudde volgend…

    Tot het niet meer kan!

    Er doet zich iets voor, wat het bestaan op losse schroeven zet. Dat kan de genoemde burn-out zijn, een ziekte of het verlies van een dierbare bijvoorbeeld.
    Dan dient het hoofd ineens niet – meer – en verandert de kijk op de wereld en op het leven dat men leidde.

    Je zou dat wakker worden, ontwaken, kunnen noemen.

    Het lichaam raakt in rep en roer, over iets waar we voorheen maar al te gemakkelijk aan voorbij liepen. Zij roept hard… steeds harder als we nog niet luisteren… om maar gehoord te worden.
    …En langzamerhand komen we er steeds meer achter dat we – willen we een fijn, en het voor iedereen unieke en passende leven leiden – ons Zelf dienen te belichamen en ons niet door ons hoofd moeten laten leiden.
    Laten we ons hoofd leiden, leidt dat tot lijden en daarvoor is ons leven hier op aarde niet bedoeld te zijn.

    Natuurlijk zal het hoofd, onze ratio waar ook ons ego zetelt, een rol – moeten – blijven spelen. We leven immers nog steeds in een materiële wereld waar we ook willen functioneren, maar de rol zal geen ‘hoofd’rol meer kunnen zijn als ons lichaam het centrum van ons wezen gaat worden.

    We wisten niet beter en weten het soms nog niet goed, maar we ‘verdienen’ een leven in vrijheid en vreugde en dat is niet wat wij dénken wat vrijheid en vreugde is. Want dat is aangeleerd en in onze cellen geprogrammeerd.
    Werkelijke vrijheid en vreugde komt voort uit het hart en dat is veel groter en breder en met geen woorden of met ons hoofd te bevatten.

    ‘Men’ heeft ons van alles wijs gemaakt, wat wij als waarheid zijn gaan zien en wat zich ook als ‘waarheid’ in ons lichaam, en daarmee in onze cellen, heeft verankerd.

    Maar het lijden – door ziekte, verlies of een ander ingrijpend iets in het leven – maakt ons steeds meer wakker.

    ‘Men’ heeft geprobeerd door angst te zaaien de mensen onder de duim te houden en daarmee weg van wie zij hier op aarde bedoeld zijn te zijn.
    Het is dezelfde ‘men’ die daarmee juist in deze tijd vele mensen, juist door het lijden, wakker maakt zodat ze gaan onderzoeken wat ze werkelijk willen van en met hun leven en wie zij in wezen -willen- zijn.

    Daarmee ontstaat belangstelling voor meer dan wat met het fysieke oog zichtbaar is of hoorbaar met het fysieke oor.
    Dan ontwaakt Bewust Zijn. Bewustzijn van het eigen lichaam… weer thuis zijn in jouw eigen lijf… jouw eigen tempel weer gaan bewonen. Jouw tempel, waar in de cellen alle informatie van jou… van vorige levens… van familielijnen… ligt opgeslagen.

    Door Bewust Zijn in je eigen lijf ontstaat er ook een wéten dat je niet afgescheiden bent van de ander, maar dat de ander een andere jij is. Ook ‘men’ is een andere jij!
    We dragen het allemaal in ons en waren het allemaal: dader… slachtoffer… redder…

    Ieder is met de ander verbonden… wij zijn allen één.

    Doordat we meer Bewust Zijn én ons eigen lijf weer -gaan- bewonen, voelen we ook steeds meer de verbinding met de natuur.
    En de boodschap die met name de bomen ons al jaren… eeuwen… trachten te vertellen, maar die wij niet konden horen door alle ruis in en om ons heen.

    Maar wat is een jaar? Eeuwen? Wat is tijd?

    Tijd is cyclisch en volgt de cyclus van de natuur, van dag en nacht, van de zon en de maanfasen, van de seizoenen van geboorte en dood. De tijd is de beweging van natuurlijke processen.
    Alles is oneindig. Dat maakt dat ook tijd een geprogrammeerde beleving is.

    Maar om in deze wereld te kunnen meegaan, is er tijd.
    Ik benoem hier tijd om jou te laten begrijpen wat ik bedoel als ik erover schrijf in de context van de tijdservaring die wij -nog- hebben in deze wereld, maar die aan het veranderen is.
    Kijk maar hoe snel ‘de tijd’ nu gaat.

    De kosmische ‘tijd’ wordt nu steeds meer rijp…

    Er stroomt meer licht naar de aarde die ons bewustzijn opent.
    We worden steeds meer multi-dimensionaal en verwerken energetische informatie sneller dan ooit tevoren.
    Alles gebeurt ‘tegelijkertijd’ en overal en dit kan voelen als een enorme tijdsdruk, waarover ik aan het begin van mijn verhaal al schreef.

    Het vraagt om overgave en om een bewustzijn dat durft af te wijken van de gebruikelijke stroom die we gewend waren te volgen.
    Het vraagt om eerlijk en oprecht kijken naar de in onze cellen opgeslagen overtuigingen, programmeringen en aangeleerde patronen en die helen in het belang van onszelf…jezelf… je familie… en ook van – het leven op – deze aarde.

    In deze tijd gaat het helen dus heel snel, want alles is overal en tegelijkertijd en we zijn één van dezelfde Ene.

    De bomen ‘vertellen’ met hun kruin als antennes en hun wortels als boodschappers al eeuwenlang energetische, helende verhalen aan ons.

    Echter konden wij die niet horen en al zeker niet (na)leven.
    De ‘tijd’ is nu daar, nu we steeds beter leren ons eigen lijf te eren voor wat zij ons laat zien en wij haar leren te bewonen, zodat wij de taal die de natuur spreekt steeds beter leren verstaan.

    Ze nodigt ons als de creatieve wezens die wij zijn uit ons, en in ons lichaam onze cellen, energetisch te zuiveren. Daarmee herstellen we ons DNA zodat wij weer vol-ledig worden wie wij hier op aarde bedoeld zijn te zijn en bovendien… dat we universele, spirituele wezens zijn!

    De wereld van de Natuur wordt gerepresenteerd door de wondere wereld der bomen.

    Leggen we contact met een boom… knuffelen we hem… gaan we in de stilte, naar binnen naar onze eigen natuur of verbinden we ons met de Natuur, dan creëeren we in dit wonderlijke, liefdevolle samen-zijn de hemel op aarde.

    En helen we…

    En toen riep mij de Ricinus Communis.
    Ofwel: de Wonderboom.

    De roep kwam via ons hondje Shiva.
    Energetisch liet zij mij weten dat ze de Wonderboom, en zijn werking, nodig had.

    Ik kende Castorolie, de olie gewonnen uit de zaden van de Wonderboom, wel al en gebruik(te) deze voor mezelf, maar had er nog niet bij stil gestaan dat het ook voor dieren, en hier dus voor onze Shiva, goed zou kunnen zijn.

    Wij wonen vlakbij het bos en in de nazomer druppelt er hars van de naaldbomen in onze tuin en op het terras.
    Op een gegeven moment liep Shiva kreupel.
    We dachten dat ze misschien haar pootje had geblesseerd tijdens een wandeling over een ongelijk paadje.
    Ze ziet namelijk niet meer zo goed.

    ‘s Avonds, als ik haar buikje masseer wat ze heerlijk vindt, kwam ik tot de ontdekking dat er harde troep tussen de kussentjes van haar pootjes zat en dat dat dus hars moest zijn.
    Aangezien tussen de kussentjes ook haartjes zitten was het niet zo simpel om deze hars te verwijderen. Dus zette ik haar met de pootjes in een warm badje om de hars los te weken. Dat duurde even, maar toen heb ik dat plakkerige goedje toch voorzichtig kunnen weghalen.
    Dat vond ze echter beslist niet leuk.

    Al hoe voorzichtig ik het deed, toch raakte de huid tussen de kussentje wat geïrriteerd. Daaronder lopen zenuwen en ook die waren wat aangedaan, vermoedde ik.
    Ik bedacht me dat, aangezien ik al zovele natuurlijke zalven en balsems voor allerlei doeleinden had gemaakt, ik wel iets in huis zou hebben om de huid tussen de kussentjes in te smeren en te verzorgen.
    Maar welke zou in deze situatie het meest passend zijn?

    Voor mezelf maak ik regelmatig een pakking met Castorolie, waarbij ik de olie in mijn navel druppel en op de pakking smeer. Een warme kruik erop en dan naar bed, zodat het de hele nacht zijn werk kan doen.

    Onze navel is een prachtig geschenk dat onze schepper ons gegeven heeft.
    Volgens de     wetenschap is de navel het eerste deel dat na de conceptie wordt gevormd. Nadat het gevormd is, hecht het zich aan de placenta van de moeder via de navelstreng.
    Al onze zenuwen zijn verbonden met onze navel, waardoor deze het centraal punt van ons lichaam is.
    Navel is leven.
    Achter de navel zit de “Pechoti”, die meer dan 72.000 zenuwen heeft.
    De totale hoeveelheid bloedvaten in ons lichaam is gelijk aan tweemaal de omtrek van de aarde.

    Dat wist men vroeger al.
    Om de temperatuur van kinderen met hoge koorts te verlagen, deed men met een wattenstaafje alcohol in de navel. Nu weten we dat olie beter is en wel met name Castorolie!

    Shiva’s linkervoorpootje is altijd al wat gevoelig geweest en daar vond ze aanraking, ook met kammen, nooit prettig.
    Nu ze wat ouder wordt – binnenkort wordt ze 13 jaar – kan ook artrose een rol spelen.
    Dit vermoeden kreeg ik omdat ze na een wandeling als ze daarna had geslapen, moeite had om op dat pootje te staan en ook dan liep ze even mank.

    Al met al deden de kwaliteiten – wondhelend, pijnstillend, ontstekingsremmend, afvalstoffen afvoerend – mij besluiten Shiva’s eigen compres te maken in de vorm van slofjes met erin een flanellen zooltje met daarop een laagje olie.
    Ik smeerde Castorolie tussen de kussentjes en trok haar de sokjes met het flanellen inlegzooltje aan.
    Door de sokjes maakte ze geen vette voetstapjes op de grond en zorgde de warmte ervan dat ze fungeerden als een soort pakking.
    Ik kon er natuurlijk geen kruik op leggen, zoals ik dat bij mezelf deed ;).

    En… braaf hondje als ze is, liet ze het allemaal maar gebeuren. Ze moest wel wennen aan de slofjes en liep even op eieren, maar daarna was het goed en ging ze gewoon liggen en lekker slapen…

    De volgende ochtend had ze de sokjes nog gewoon aan.
    Toen ik ze uitdeed, liep ze gewoon!
    Alsof er niets aan de hand was geweest en dus ook niet meer was.
    Tussen de kussentjes en tussen de haartjes was de huid nu al rustig. Zo snel was het geheeld.
    En ook liep ze weer normaal en leek de pijn van artrose voor nu van de baan.
    Ik weet in ieder geval zeker dat de Castorolie de huid tussen de zooltjes had genezen, aangezien dat duidelijk zichtbaar was. Van artrose weet ik het niet zeker, omdat dat een proces is wat zich binnenin het gewricht afspeelt en dat kan ik natuurlijk niet zien.
    Bovendien krijgt Shiva, als ze mank loopt, regelmatig Arnica en dit homeopathisch middel kan ook de reden zijn dat ze geen pijn heeft/had.

    De dikke, stroperige olie van Ricinus Communis staat bekend om zijn unieke eigenschappen.
    Deze is bijzonder rijk aan ricinolzuur, een zeldzaam type onverzadigd omega-9-vetzuur dat krachtige helende en verzorgende eigenschappen heeft.

    Zelf neem ik Castorolie voor vele doeleinden, vooral uitwendig, maar ik lees ook dat het oraal ingenomen kan worden bij menstruatieklachten, darmproblemen en dergelijke, maar daar heb ik zelf geen ervaring mee en enige voorzichtigheid lijkt mij daarbij geboden.

    Ikzelf heb fijn krullend haar en de Castorolie en de conditioner samen zorgen ervoor dat mijn haar niet pluist en een gezonde glans en mooie krul heeft.

    Ook smeer ik de olie met een mascaraborsteltje op mijn wenkbrauwen en wimpers en – al dan niet samen met een andere olie als amandelolie – op mijn gezichtshuid daar waar rimpels en oneffenheden zijn, en op de drogere plekjes.
    Naast omega-9 bevat Castorolie ook veel omega-3 en omega-6-vetzuren, die onder andere een essentiële rol spelen bij het hydrateren en soepel houden van het haar en de (hoofd)huid.
    De hydraterende werking is zelfs zo sterk dat het rimpels kan vervagen!
    Ook de vitamine E in de Castorolie zorgt voor een bijzonder effectieve werking.
    Vitamine E in de Castorolie is namelijk een belangrijke voedingstof voor zowel het haar als de huid.
    Deze vitamine stimuleert de aanmaak van nieuwe huidcellen en collageen, wat huidverjongend kan werken.

    De omega-6 vetzuren stimuleren de haargroei en maken mijn wenkbrauwen voller. Daar ben ik erg blij mee!
    Mijn man heeft nog veel haar, maar aan de zijkanten ontstaan inhammen en ook hij smeert daar Castorolie.
    De olie pretendeert haaruitval te voorkomen en zelfs, zoals gezegd, haar opnieuw te laten groeien.
    Ook voor plekjes met roos of andere (hoofd)huidirritaties heeft Castorolie zijn werking bewezen.

    Aangeraden wordt om bij intensievere behandelingen, bijv. bij bevordering van haargroei, dit een tot twee keer per week te doen om overstimulatie van de hoofdhuid te voorkomen.
    Voor algemene huidverzorging, zoals het hydrateren van de huid en het behandelen van droge plekken, kan Castorolie dagelijks worden gebruikt, al dan niet in een draagolie.

    Luister altijd goed naar je lichaam en observeer hoe je huid reageert. Bij tekenen van irritatie of overgevoeligheid is het beter om de frequentie te verminderen of het gebruik te staken.
    Castorolie heeft veel voordelen en de kans op bijwerkingen is zeer klein. Wees je desondanks bewust van mogelijke bijwerkingen. Bij sommige mensen kan Castorolie een allergische reactie veroorzaken, zoals huiduitslag of irritatie. Het is daarom aan te raden om altijd eerst een kleine hoeveelheid op een klein deel van de huid te testen voordat je de olie uitgebreid gaat gebruiken.

    Gebruik Castorolie sowieso nooit op open wonden.

    Wat ik hier schrijf is wat Castorolie voor mij en mijn omgeving betekent.
    Het zijn mijn ervaringen en bevindingen met deze wonderolie, maar dat wil niet zeggen dat die voor jou passend zijn.
    Voel en kijk zelf, doe je eigen onderzoek en experimenteer.


    De wondere bomen en hier speciaal de Wonderboom zijn van grote waarde om ons bewust te laten worden dat we helemaal goed zijn zoals we zijn.
    Door alle indoctrinatie en programmeringen, die zich sterk hebben ingenesteld in ons celgeheugen, zijn we dat vergeten.
    Door ons lichaam in liefde te omarmen als dé boodschapper van onze ziel en haar helemaal te bewonen en gecentreerd in haar te zijn, (her)creëren we ons Zelf.

    De Wonderboom en de wondere bomen fluisteren ons die boodschappen in… wij mogen daarnaar luisteren…

    En… geraken we van ons pad, begeven we ons op hobbelig terrein, dan helpt met name de Wonderboom om ons pad weer te verfijnen (rimpels) en onze ziel weer uit te lijnen.

    Ervaren we pijn en verdriet bij het bewegen op ons levenspad (    gewrichten o.a.), geeft zij ons hoop en moed om soepeler door onze levenslessen heen te glijden.

    Zijn we onze eigen kosmische antennes (    haren) even kwijt, en de verbinding met moeder aarde (afvoer afvalstoffen), dan helpt zij ons opstaan en te groeien naar wie wij werkelijk zijn.

    De wondere wereld der bomen…
    Zij verrijken ons…
    Transformeren ons…
    Helpen ons…
    met iedere onverwachte beweging mee te stromen…
    Ze wekken ons…
    om in lijn met onze eigen unieke zielswaarheid te komen…

    , , ,
    , , , ,

  • De egel zei: “Nu even niet”…

    De egel zei: “Nu even niet”…

    …rolde zich op tot een bolletje
    en verdween in het ‘Kruidje-Roer-Me-Niet’…

    Noorwegen, september 2024.

    Wat een prachtig land!
    Ondanks de vele tunnels, bruggen en – overigens goed begaanbare- wegen neemt de Natuur hier haar centrale plaats in. De aangelegde infra heeft zich voor een groot deel aan het landschap aangepast, in plaats van dat het landschap zich heeft moeten aanpassen aan de mens.
    Hier kun je niet anders dan erin opgaan en je laten onderdompelen.

    De Natuur nodigt je uit om haar te ont-dekken.
    Wat doe je dan? Je trekt je wandelschoenen aan en gaat op pad.

    Onderschat haar echter niet!
    Want de mens…in zijn enthousiasme… gaat daarbij onverhoeds gemakkelijk over de schreef.
    De Natuur heeft haar grenzen en geeft die, in al haar schijnbare stilte, heel goed aan.
    In zijn ijver, en daarmee niet luisterend naar de tekens die de Natuur hem geeft, schendt de mens de Natuur-lijke regels. Die zijn echter rauw en onverwoestbaar en uiteindelijk is het de mens zelf die, zijn eigen lichamelijke grenzen overschrijdend en zijn eigen natuur negerend, zichzelf ondermijnt.

    Vele kilometers hebben Hub en ik geklauterd, geklommen en gelopen.
    We hebben zelfs de Preikestolen, een klif die 604 meter boven de Lysefjord uitsteekt, beklommen, ondanks de grijze, regenachtige en door de ook hoge temperaturen mistige dag.

    Goed voorbereid waren we niet, wel goed uitgerust wat schoeisel en kleding betreft. We hadden ons niet goed ingelezen, maar eenmaal op weg konden we, en wilden we ook niet meer terug.
    Het was een ware uitdaging, maar we wilden die, nu we hier eenmaal waren, graag aangaan.

    En ja… het was een bijzondere tocht, over knuppelbruggetjes, uitgehouwen rotsige trappen met ongelijke ‘treden’, badend door watervalletjes, glijdend over vlakke rotspartijen en wiebelend over de touwbruggen.
    Onze spieren en uithoudingsvermogen werden behoorlijk op de proef gesteld.

    Uiteindelijk waren we er… wachtend tot de laaghangende bewolking zou wegtrekken en we toch enigszins het uitzicht op het Lysefjord zouden kunnen bewonderen.
    Dit duurde een hele tijd, maar toen hebben we er toch een glimp van mogen opvangen, voordat het hele landschap weer in een dikke laag wolken verdween.
    Ondanks het grauwe weer was de hele sfeer daarboven fascinerend, geheimzinnig mysterieus en zelfs mystiek. Dit had wel wat, iets wat we nooit meer zullen vergeten!

    De weg naar beneden ging sneller, maar was zwaar. Onze knieën kregen het behoorlijk te verduren en begonnen te verzuren. Bij iedere stap over de ongelijke stenen en keien kregen ze een opdonder.

    Hub gleed uit over enkele gladde stenen. Pfff… gelukkig niets gebeurd!

    Wat waren we blij toen we, vier en een half uur later en 12 kilometer in de benen, weer beneden waren.
    Moe… overbelaste en pijnlijke spieren rijker… maar voldaan.
    Dit hadden we toch maar mooi gedaan!
    Een paar Arnica-korrels onder de tong, een goede maaltijd en dito nachtrust, dan zou het de volgende ochtend wel weer over zijn.
    En de ervaring? Die neemt niemand ons meer af!

    En ja… het ging de volgende dag al veel beter en we konden weer bergen verzetten ;)!
    Niet weer wandelen of klimmen, maar al rijdend in de camper genieten van de afwisselende natuur met de rimpeloze waters waarin zich de omgeving perfect weerspiegelde …

    In Noorwegen is er niets of nauwelijks iets vlak.
    Als je erop uit wilt gaan, zul je je altijd moeten begeven op ongelijk terrein.
    We waren nu toch eenmaal hier, dus… laten we onze -stoute- wandelschoenen maar weer aantrekken!…

    We gingen de oudste staafkerk van Noorwegen, het staafkerkje van Urnes, bezoeken.
    Daarvoor moesten we met het veer en dan zou het kerkje aan de overkant van het Lusterfjord liggen, dacht ik op de kaart te zien.
    Niet dus… Het was nog een heel eind lopen en wel steil naar boven!
    Maar goed, we waren in de tussentijd wel wat gewend en zetten er flink de pas in en dat ging prima.

    Het kerkje was de moeite waard en haar symboliek was prachtig. De gids kon er boeiend over vertellen.
    Ik had het interieur al bekeken en bewonderd en wachtte buiten op Hub.

    We moesten op tijd terug zijn voor de ferry, anders zouden we nog twee uur moeten wachten op de volgende in de miezerige regen.
    Ik werd onrustig omdat Hub nog binnen was en ik anderen alweer naar beneden richting veer zag lopen.
    Ik temperde mezelf door tegen mezelf te zeggen dat Hub de kans moest krijgen om ook alles goed te bekijken. Bovendien weet ik dat, als er iemand is die de tijd goed in de gaten houdt, hij het is.

    Eenmaal weer buiten (“He, he… gelukkig!) zette hij er meteen flink de pas in.
    Ik wilde zijn spoor volgen, maar dat ging niet een, twee, drie en… toen gebeurde het… ik verdraaide mijn linkerknie…

    Tijdens deze twist flitste tegelijkertijd het volgende door mij heen:
    Mijn lichaam zei: “Ik wil rechtdoor. Dat is de meest veilige weg en ook de gemakkelijkste”.
    Mijn hoofd zei: “Deze weg naar rechts is sneller, korter. Wel wat ongelijk, maar korter en… jij kunt dat! Zoals je het altijd hebt gekund en gedaan!”

    Een flinke pijnscheut aan de binnenkant van mijn linkerknie liet me even wankelen.
    Ik riep Hub. Hij nam wat ik zei met een korreltje zout. We moesten immers door om op tijd bij de veerboot te zijn. Dat wist ik zelf ook en dus zat er niets anders op dan het signaal wat mijn knie me gaf te negeren en de weg naar beneden te nemen ook al werd de druk en daarmee de pijn in mijn knie bij iedere stap erger.

    De resterende tijd van ons verblijf in Noorwegen heb ik, en daarmee wij, niet veel meer kunnen ondernemen.
    We hebben nog enkele musea bezocht, maar grote wandelingen waren er niet meer bij.
    Ik wilde het wel graag, of beter gezegd, mijn hoofd wilde het graag, maar mijn lichaam zei ‘Nee’.
    Als ik mijn lichaam negeerde, kreeg ik weer de rekening en dus huisarrest (camperarrest). In plaats van nog mooie steden te bekijken, wat we nog in de planning hadden, was er maar één weg, namelijk de weg naar huis en de volle aandacht voor wat mijn lichaam nodig achtte.

    Wat werd ik met mezelf geconfronteerd!

    Eenmaal thuis dacht ik mijn knie weer snel te fixen. Af en toe wat homeopathische korrels, dan zou dat toch wel moeten lukken.
    Nou…vergeet het maar!

    Langzamerhand begon het in te dalen dat mijn knie en wat er met haar/mij was gebeurd een boodschap was die mijn knie me al een tijdlang had ingefluisterd.
    Zij had dit al eerder geprobeerd, na de Preikestolen, maar toen wilde ik het maar al te graag negeren. Ik wilde namelijk nog zoveel. Zoveel meer zien van het land in al zijn facetten.
    De fluistering werd echter een roep. En die roep begon ik pas te horen toen de symptomen bleven bestaan en zelfs erger werden.

    We wonen dichtbij het bos. Vlakke wegen zijn er in de buurt van ons huis niet.
    Bovendien is de herfst begonnen en laat de harde wind dit jaar enorme eikels van de bomen vallen. De paden liggen ermee bezaaid.
    Je krijgt een gratis voetmassage als je je er tenminste aan durft over te geven om met blote voeten over de weggetjes te lopen en daarmee diverse meridianen activeert om de energiestromen in je lichaam weer in balans te brengen.
    Dat is voor mij sowieso geen optie en nu al helemaal niet.

    Maar toch, eigenwijs als ik ben, ging ik zoals ik gewend ben, een flinke wandeling maken.
    Ik maak altijd flinke wandelingen van toch minstens drie kwartier door het bos. En ondertussen kan ik dan heerlijk mijmeren, wandel een beetje mediterend en snuif de boslucht op.
    Het is een vast ritueel, goed voor mij vind ik, dus moet het… iedere dag…
    En dat we een hondje hebben, is een goed excuus.

    Er zijn echter nog meer ritueeltjes, beter gezegd vastgeroeste structuren besef ik me steeds meer, die ik als vanzelfsprekend iedere dag doe.
    En of me dat dat gelukkig maakt?

    Ik stond er niet bij stil. Het hoorde bij de dagelijkse routine. En als ik dan deze dagelijkse routine had volbracht, waarvan ik in mijn hart niet wist of ik het eigenlijk werkelijk leuk vond of niet, dan mocht ik pas aan dat beginnen wat ik écht leuk vond.
    Zelfs onderweg met de camper had ik zo mijn vaststaande gewoontes, die ik als vanzelfsprekend en zonder er verder bij na te denken, gewoon deed. Leuk of niet.

    Natuurlijk zijn er bepaalde ‘verplichtingen’ zoals je lichaam goed verzorgen, gezond eten, je huis onderhouden.
    Als het echter een dwangmatig iets wordt en er geen plaats meer is voor onverwachte dingen tussendoor en dat je daarvan van je apropos wordt gebracht, dan is dat niet meer geheel in overeenstemming met wat je als mens hier op aarde werkelijk bedoeld bent te zijn. Te ZIJN! En niet – dwangmatig – te doen!

    Ik interesseer me voor ontzettend veel dingen. Er is zoveel wat me boeit!
    En dat wil ik dan ook allemaal weten en doen.
    Er zitten echter maar 24 uren in een dag.
    Bovendien lijkt het – en dat is ook zo – dat de tijd steeds sneller gaat, dus om alles wat ik wil in die tijd gedaan te krijgen, dat lukt -bijna- niet meer.

    Inmiddels ben ik de zestig gepasseerd, en wil alles niet meer zoals op mijn twintigste.
    Dat levert strijd op… strijd in mezelf, want hoe wil ik alles nog voor mekaar krijgen wat ik nog zo graag wil?

    Deze keer had Hub een deel van onze reis naar Noorwegen uitgestippeld.
    Normaal doe ik dat altijd, maar ik was nu niet in de gelegenheid geweest omdat er nog zoveel van tevoren -van mezelf- moest gebeuren.

    Toen ontdekte ik al een beetje mijn eigen patroon.
    Beter gezegd, ik kende het al wel van mezelf, maar negeerde het steeds, namelijk de controle willen houden.
    Als ik de controle hield, dan zou het allemaal wel goed komen en gaan lukken…

    Onderweg, op reis, nam ik de touwtjes weer langzamerhand van Hub over.
    Preikestolen was zijn idee.
    Achteraf voor ons, en gezien de omgevings- en weersomstandigheden, te zwaar.

    Ik nam het Hub kwalijk dat hij het van tevoren niet goed genoeg had uitgezocht.
    En ik was boos, toen ik in Urnes mijn knie verdraaide.
    De basis ervan was immers op de Preikestolen al gelegd.

    Ik weet echter dat dingen… ongelukken… conflicten… niet voor niets gebeuren.
    Het zijn allemaal boodschappen van de ziel om je te laten inzien dat je van je pad afraakt, of dreigt te raken, van wie je bedoeld bent hier op aarde te -mogen- zijn.

    MOGEN zijn… wat al vrij jong wordt ingeprent als ‘moeten’ zijn.
    Je moét je huiswerk maken… je moét je ouders eren… je moét autoriteiten gehoorzamen… je moét naar school… je moét je bord leeg eten… je moét, je moét, je moét…
    En als je wat je moét, goed doet, word je gewaardeerd en lief gevonden.
    Dat is wat je hoopt, door te doen van dat wat je moet, te bereiken.

    Dus wat ben ik gaan doen? Dingen die zogenaamd moeten, ook al vond ik ze zelf niet fijn, ben ik gaan doen om de liefde te verdienen. En niet alleen gaan doen, maar vooral ook hééél erg goed gaan doen. Althans… dat probeerde ik. Maar het was nooit goed genoeg…
    Hoe dat in je verdere leven kan doorwerken!
    Ik ben nog steeds aan het streven om dingen te bereiken en nog steeds aan het presteren.

    Ik ben met pré-pensioen… hoef eigenlijk niets meer… alleen wat ik zelf graag wil.
    Ja, de rekeningen betalen, dat moet ik. En boodschappen doen, ook dat moet ik.
    Maar wat ik mezelf heb opgelegd wat ik nog allemaal moét, wat eigenlijk helemaal niet hoéft, met dat aantal zouden ze het hele pad om ons huis met eikels vol kunnen leggen.
    Bij wijze van spreken dan ;).

    Echter kan ik over dat pad met eikels nu niet meer gaan. Niet op blote voeten, maar ook niet meer met wandelschoenen aan.
    Daarvoor heb ik teveel pijn aan mijn knie.

    Ik was boos op Hub, maar eigenlijk was ik niet zo’n beetje boos op mezelf.
    Ik kon nu niet meer volbrengen, dat wat ik vond dat ik van mezelf moést.
    De mijzelf opgelegde structuur, patronen en dwangmatigheden konden niet langer meer. Zoals ik altijd had gepresteerd… altijd tot in de puntjes alles optimaal wilde laten slagen… ging niet meer.
    Mijn knie zei resoluut “Nee”.

    Ik kwam in verzet… en mijn knie ging op slot…
    Ik wilde haar negeren… en zij toonde mij haar pijn…
    Ik besloot ‘gewoon’ toch harder te gaan lopen… en zij blokkeerde…

    Ik moest wel gaan luisteren, of ik wilde of niet.
    Net op dat moment kwam Egel op mijn pad…

    Egel zei: “Tijd om naar binnen te keren, je op te rollen in jezelf. Alleen zo kom je dichter bij jezelf en kun je ieder deel van jezelf weer toe gaan eigenen. Daar ervaar je de veiligheid en bescherming van jouw eigen krachtveld. Neem een pauze, zoek in jou op je eigen rust. Zeg: “Nu even niet”. Nu genoeg gedaan en gewerkt. Nu ‘Stop’, zodat je vanuit je diepste binnenste je Zelf kunt gaan ontrollen en vervolgens kunt gaan verfijnen.
    Het is aan jou om je bij jouw zoektocht op een bewust en hoger niveau te bewegen, zonder daarbij de zoektocht naar het eigen lichamelijke zijn te vergeten. Losjes… soepel… steeds spelenderwijs en blijmoedig…’leren’ en werken om zo het levenskruid te vinden”.
    Wend je daarvoor tot het ‘Kruidje-Roer-Me-Niet’. Dat is wat je nu nodig hebt
    Ik wijs je de weg.”

    En Egel rolde zich op
    en verdween in het ‘Kruidje-Roer-Me-Niet’…

    “Zoals Egel al zei is het tijd om maar binnen te gaan en ruimte te maken voor jezelf. Je hebt het nodig om alleen te zijn met jezelf, je eigen grenzen te verkennen en te gaan (h)erkennen, zodat je deze in de buitenwereld gemakkelijker aan kunt geven. Je hebt de ander te dichtbij laten komen waardoor je het gevoel hebt dat je geen ruimte meer hebt. Je voelsprieten staan altijd uit en vanwege je gevoeligheid ben je anderen gaan pleasen. Je mag nu leren je door de ander niet te laten verstoren. Daartoe is het nu even nodig dat je in jezelf kruipt, net zoals ik dat doe door mijn blaadjes dicht te klappen om dan te gaan her-ontdekken dat je niet hoeft te presteren en je niet hoeft aan te passen aan de ander, maar jezelf weer mag gaan eren en ‘gewoon’ Zijn. Alleen ZIJN…
    Van daaruit kun je weer de bescherming en ondersteuning vanuit jouw omgeving gaan voelen. Je staat weer in je eigen kracht… in je eigen liefde..
    Dan kun je jezelf voorzichtig ontvouwen, zoals ik mijn tere blaadjes ontvouw, en bloeit jouw Zelf op… erkent haar eigen pad… en leeft dit ten volle, je daarbij steeds meer gedragen voelend door alles en iedereen om je heen. Je kiest dan steeds meer vol zekerheid je eigen weg en laat je niet van deze weg afhalen.

    Hoewel het ene een dier is en het andere een kruid lijken ze veel op elkaar en is hun boodschap die mij werd aangereikt zo helder en eensluidend voor waar ik zelf nu sta!
    Het inzicht wat beide me gaven, was helder en ik besloot de bloesemremedie ‘Kruidje-Roer-Me-Niet’ in te gaan nemen.

    We leven in een tijd van grote veranderingen.
    Relaties kunnen ophouden te bestaan, bestaande situaties krijgen een andere wending en nieuwe wegen worden ingeslagen.
    Maar ook de relatie met ons eigenste zelf verandert.
    Allemaal bedoeld om ons eigen leven onder de loep te nemen en te kijken of het in overeenstemming is met ons zielenplan om zo te kunnen groeien naar wie wij bedoeld zijn hier te ZIJN.

    Ben je je daarvan niet zozeer bewust, maar ‘vindt’ jouw ziel dat het tijd is voor een andere weg in lijn met jouw oorspronkelijke plan, nu nog verscholen onder de sluiers van vergetelheid, dan zal jouw lichaam jou uiteindelijk vaak pijnlijk laten zien en voelen dat het pad wat jij nu loopt op een of andere manier niet klopt.

    In deze tijd worden steeds meer mensen zich bewust, vaak nadat er in hun leven iets onverwacht gebeurt, er iets moet veranderen… zij zelf moeten veranderen…

    Horen we de roep van onze ziel niet, dan zal ons lichaam des te harder roepen.
    En dit gebeurde dus bij mij door de verdraaiing in mijn knie…
    Letterlijk door de manier waarop ik loop, hoor ik de zielsboodschappen. Als ik tenminste mijn knie ‘volg’…
    Luister ik niet, dan geeft zij mij pijn.

    Die zou ik kunnen negeren met pijnstillers, maar dan negeer ik tevens mijn verantwoordelijkheid voor wat ik hier kom doen en leef ik mijn leven zoals mij is aangeleerd en zoals van mij wordt verwacht.

    Doordat ik bezig ben met bewustwording, op ont-dekkingstocht naar wie ik werkelijk Ben, zoekend met hulp van onder andere de Biologische NatuurWetten, tuur ik de weg af naar de bron in mezelf, die weer verbonden is met de Bron van Al-Wat-Is.

    We zijn allemaal verschillend, maar stiekem ook geheel gelijk. Als we de maskers van het ego afwerpen, erkennen we de noodzaak om aan onszelf te werken in het belang van de eenheid en de Ene, in onszelf gelegen.

    Ik herken dat, wat nu met mijn knie plaatsvond, in een soortgelijke gebeurtenis van toen ik een puber was:

    Ik zat op mijn brommer, na school op weg naar huis, en werd aangereden. Door een pastoor.
    Gelukkig had ik niets gebroken bleek naderhand, maar mijn linkerknie zwol op en een van mijn neusgaten was ingescheurd doordat ik een duikeling over het stuur had gemaakt en met een smak op het fietspad terecht was gekomen.

    In die tijd, de jaren ‘70, waren slippers in de mode, van die leren inschieters. Een van beide lag een kleine twintig meter verderop.
    Ik stond meteen op, de pastoor gaf me zijn zakdoek om het bloed onder mijn neus te stelpen, vroeg of alles goed met mij was wat ik beaamde, waarop hij zijn weg vervolgde en ik de mijne nadat ik mijn slipper weer had teruggevonden.

    In de loop van de volgende dagen zwol mijn knie verder op, maar ik kon hem nog redelijk goed bewegen en er ook op staan en mee lopen, dus verder niets aan de hand en ik ging verder met mijn leven.

    Ik ontwikkelde wel een knobbel op de plek waar mijn knie de grond had geraakt. Nu weet ik dat door de val het beenvlies, het periost was gescheurd en het vocht van de zwelling nog even is blijven uitstromen. Daardoor werd extra bot gevormd, waardoor de knobbel is gaan ontstaan.
    Afgezien van de verdikking bovenop mijn knie, kon en kan ik daarmee prima functioneren.

    Het gaat nu weer om dezelfde knie.
    En… wat ik heb ont-dekt… dezelfde boodschap…

    Toentertijd stond ik voor een keuze. Ik zat op het atheneum en moest gaan kiezen tussen twee richtingen. Of de A- of de B-richting, zoals dat toen heette. De A-richting was de talenrichting; koos je voor de B-kant dan koos je voor exacte vakken als schei-, natuur-, en wiskunde.
    Thuis vond men dat ik voor de B-richting moest kiezen, want dat kon ik redelijk. Dan zou ik later meer ‘bereiken’. En ik… die trachtte door presteren de aandacht en de liefde te verdienen, volgde het advies op, terwijl ik er diep van binnen niet achter stond en het eigenlijk ook niet wilde, wat een half jaar later ook bleek. Dus toen weer terug naar de A-kant met als gevolg dat ik heel veel in te halen had.

    Mijn ongeluk met de brommer en de val op mijn knie hadden daar al een boodschap afgegeven waarvan ik me toen nog niet bewust was:
    Kiezen voor mezelf en wat ik zelf wilde of me aanpassen aan de ander en die de keuze laten bepalen. Ik ging er niet tegenin, bood geen weerstand, hield mijn poot niet stijf…

    De biologische wetten volgend,:
    Het betrof/betreft mijn linkerknie, ik ben rechtshandig en dan heeft het zeer waarschijnlijk met de relatie moeder of kind te maken…

    Mijn moeder was een stadse vrouw die, doordat ze met mijn vader trouwde, in een dorp kwam te wonen.
    Het dorp waar ik geboren ben.
    Door terug te gaan naar mijn jeugd werd ik me ervan bewust dat mijn moeder zich – wat geldt voor de meeste vrouwen van haar generatie – is gaan aanpassen.
    Mijn vader had bepaalde ideeën over mijn toekomst en in plaats van dat hij daarover in mij met gesprek ging, deed hij dat via mijn moeder. Ook als iets niet verliep zoals hij graag -voor mij- wilde, ventileerde hij het naar mijn moeder en vervolgens kreeg ik het weer van haar te horen.
    Hij heeft nooit op een of andere manier zijn waardering voor mij uitgesproken. Laat staan dat hij mij ‘een knietje’ gaf om mij vooruit te helpen.

    Mijn moeder zat er tussenin. Ze had zichzelf er tussenin geplaatst en deed/zei wat mijn vader haar ‘opdroeg’. Eigenlijk stond ze niet voor zichzelf, hoewel ik aan veel dingen kon merken dat ze er misschien zelf toch niet zo achterstond. Dat compenseerde ze dan door altijd voor mij klaar te staan als ik ergens naartoe wilde. Zij bracht mij… haalde mij… maakte nadat ik was gaan stappen midden in de nacht nog een maaltijd voor me klaar…
    Mijn vader vond dat eigenlijk onzin, maar ze deed het toch. Dat dan weer wel.
    Volgens mij om haar eigen schuldgevoel te rechtvaardigen.
    Ze stond echter nooit kordaat en zelfverzekerd op tegen mijn vader. Eigenlijk boog ze voor zijn nukken om de vrede te bewaren… ging ze voor hem door de knieën…
    In huis had mijn vader indirect de regie in handen.
    Eenmaal buitenshuis – zoals ik al zei kwam mijn moeder uit de stad – was zij vrij ondernemend.
    Zij reed met de auto overal naartoe, terwijl veel vrouwen in die tijd nog niet eens een rijbewijs en een auto hadden.



    Als ik terugkijk op mijn jeugd en puberteit begrijp ik steeds meer waarom ik me op een bepaalde manier gedraag:

    Mijn eigenwaarde had geen waarde, niet wetend dat ik daarbij eigen verlangens en wensen ondermijnde.
    Andermans waarden of uiterlijke waarden waren belangrijker en ik besefte niet dat ik daarbij mijn ware Zelf steeds weer en meer ontkende en van me af duwde.

    De verdraaiing van mijn knie wat onlangs gebeurde, brengt weer dat oude stuk naar boven.
    Nu wordt duidelijk wat ik al die tijd – dan wat meer en soms weer in wat mindere mate – heb gedaan, wat heeft moeten gebeuren en waarvan de ‘bedoeling’ was/is om dichter bij mijn werkelijke Zelf te komen:

    Me zonder weerstand overgeven aan mijn diepste Zelf, zonder star vast te houden aan valse of uiterlijke waarden of aangeleerde overtuigingen die zogenaamde veiligheid geven.
    Het gaat om de kracht om voor mezelf en mijn eigen verlangens, gevoelens en behoeften in vol vertrouwen op te komen, me niet zomaar door anderen te laten ombuigen en daarmee mezelf vast te zetten.
    Naar anderen toe optimaal goed doen om zo lief te worden gevonden versus kiezen voor eigenliefde en voor dat wat ik zelf ten diepste wil, is de weg die mijn knie me tracht te leren. Ook al zou dat het risico geven dat ik word afgewezen of verlaten.
    Flexibel bewegen naar de wereld toe vanuit een soepele aanvaarding van wie ik zelf ten diepste ben.
    En ook, mijn leven ‘smeren’ met ontspanning, met soepelheid naar mezelf toe en onafhankelijk van de mening van anderen.

    Ook de Biologische Wetten maken dit duidelijk.

    Wat zich nu voordoet, vraagt om bewustwording en transformatie van gebrek aan eigenwaarde naar liefdevolle waardering en werkelijk staan voor mezelf… geen consessies meer… geen buigingen…
    Transformatie van de oude overtuiging om te moeten presteren om liefde te verdienen in de buitenwereld naar bewust mijn eigen keuzes maken, me gegeven door mijn eigen Zelf dat alle wijsheid in zich draagt.

    Dit is beslist geen quick fix, waarop ik wel hoopte.
    Het lichaam spreekt echter haar eigen taal en neemt daarvoor haar eigen tijd.

    Hoe meer ik wil forceren, hoe harder het op de rem trapt.
    Hoe meer ik wil vermijden en negeren, hoe meer pijn het genereert.
    Ontspan ik, hou ik met haar een praatje, neem ik de rust te horen wat zij mij zeggen wil en leer ik voelend in mijn lijf aanwezig te zijn, dan laat zij mij langzaamaan bewegen van verzet naar aanvaarding.

    Vooral ‘s nachts kan de pijn behoorlijk heftig zijn.
    Ik weet dat ik in genezing ben, maar de pijn laat me vooral als het donker is wankelen.
    Dan dreig ik toch in de angst te schieten en daarmee weer weg te gaan van wat ik voel en daarmee van mezelf.
    Mijn spieren verkorten en verkrampen en voeren de druk op de meniscus op, wat erg pijnlijk is.
    Dan kan ik even niet ontspannen.

    Als ondersteuning gebruik ik, om symptomen te verzachten – wat dan wel kan betekenen dat de genezing langer zal duren, maar dat is dan maar zo – castorolie en neem MSM-poeder en het kruidenmiddel Duivelsklauw om de pijn te verlichten.
    ik geloof in het zelfgenezend vermogen van mijn lichaam. Desondanks ben ik soms ongeduldig en wil ik het een beetje een zetje geven.

    Wat is castorolie?

    Castorolie is afkomstig van de zaden van de ricinusplant, ook wel wonderboom genoemd. Deze olie staat al lang bekend (vanuit Egypte en India) als een krachtig middel voor verschillende gezondheidsdoeleinden en ook voor verzorging van huid en haar.

    De olie kan lokaal worden aangebracht om pijnlijke gewrichten en spieren te verlichten. Ook gaat het pijn en ontstekingen tegen.
    Het verwarmt de huid, trekt diep in de huid – dieper dan andere oliën – en verbetert de bloedcirculatie.
    Op internet is er veel informatie over te vinden, onder ander ook over de gezondheidsaspecten van het gebruik ervan in je navel, wat ik ‘s nachts ook regelmatig doe.

    Met castorolie, mits koudgeperst, biologische en hexaanvrij, maak ik een pakking en wikkel deze om mijn knie. Ik ga ermee naar bed en houd de plek goed warm door er een pittenkussen of warmwaterkruik tegenaan te leggen. Dat zou minimaal 1 uur moeten, maar ik val meestal in slaap en als ik dan wakker wordt middenin de nacht, verwijder ik hem. ‘s Ochtends reinig ik de huid goed met water en natuurlijke zeep om te voorkomen dat de afvalstoffen weer heropgenomen worden door de huid.
    Ik doe dit 3 dagen, dus nachten, achter elkaar. Dan doe ik het 4 dagen niet om de knie rust te geven en het zelfgenezend vermogen extra te activeren, en dan weer 3 dagen achter elkaar wel.
    Dit blijf ik doen, en mag ik ook doen, zo lang ik -belemmerende- klachten heb.

    Ik begin nu wel te leren om het signaal wat mijn lichaam me geeft dan op te volgen.

    Ontspannen in de pijn is moeilijk, maar wel wil mijn lijf dat ik mijn benen strek, ik me uitrek en daarna blijf liggen met opgetrokken knieën.
    De pijn zakt dan wat weg en nu kan ik wel ontspannen in wat er dan aan ongemak -nog- is. Dan kom ik in de stilte… in de leegte…

    Beetje bij beetje leer ik vanuit deze stilte, deze leegte in mij, met hulp van mijn lichaam en in dit geval samen met mijn knie, te bewegen van het willen verklaren wat er speelt, naar voelen en ervaren om zo te komen tot aanvaarding van al wat er is.

    Mijn knie vertelt mij hoe ik me heb ‘bewogen’ en ‘gebogen’ in mijn leven en daarbij de roep van mijn ziel niet langer heb kunnen horen.
    Zo besef ik nu steeds meer dat ik, al hoe hard ik mijn best doe en hoe goed ik ook presteer, nooit de liefde zal kunnen verdienen en ook niet zal krijgen.

    Mijn knie leert mij om van mezelf te houden zoals ik ben en altijd al was.
    Zij leert mij naar mijn lichaam te luisteren en daarmee ook naar de stem van mijn ziel.
    Zij onderwijst mij eigenliefde.
    Hoor ik mijn ziel, dan leer ik eigenliefde leven. Leef ik eigenliefde, dan maak ik keuzes vanuit mijn hart.
    Maak ik keuzes vanuit mijn hart, dan leef ik het goddelijke in mij.

    En word ik hier op aarde wie ik in wezen Ben…

    Dat kan betekenen dat – zeker in deze tijd waar alles zo snel gaat, onze lichtkrachten vooral ‘s nachts worden geactiveerd en onze fysieke lichamen zich moeten aanpassen om de steeds hogere frequenties te kunnen dragen – we allerlei klachten ervaren of ons van alles ‘toevalt’.

    Ons hogere Zelf, dat niet door ons ego en onze persoonlijkheid wordt gestuurd, zorgt ervoor dat we deze hogere frequenties steeds beter kunnen dragen.
    Echter kan ons grofstoffelijk lichaam die vaak nog moeilijk ‘bevatten’ en dat uit zich in bijvoorbeeld vermoeidheid, een kort lontje, zeer emotioneel zijn, slecht slapen of ook fysieke problemen, zoals met mijn knie.
    Overdag speelt het hoofd vaak de hoofdrol en zit je in je dagelijkse doen. Ook dan doen de lichtkrachten hun ‘werk’, maar ‘s nachts vinden de belangrijkste ‘werkzaamheden’ plaats.

    De pijn… de kniepijn bij mij in dit geval… is de fysieke genezing en tevens vindt er een energetische heling en ‘aanpassing’ plaats.

    Zoals bij ons allen nu gebeurt. Bewust of onbewust.
    Alles wat, meestal onverwacht en pijnlijk, voorvalt en gebeurt heeft een duidelijke reden, waarmee onze ziel met ons in contact wil treden.

    Van velen wordt gevraagd hun leven onder de loep te nemen.
    Dat stelt velen nu ook voor belangrijke keuzes:
    Welke weg wil ik nu gaan? Waar kies ik voor?
    Het gaat niet om de keuze voor een broodje vlees of een broodje kaas, maar het gaat om zeer belangrijk zielskeuzes.

    Onze relatie met de wereld, onze partner én ook met onszelf worden in vraag gesteld.



    Het is een roep van de ziel die de goddelijke vonk in jou aan wil raken, en die jou wil laten groeien naar wie jij werkelijk bent.

    Want wie jij werkelijk bent is wie jij bedoeld bent hier te zijn.

    Het is een roep om je meesterschap te gaan leven…

    Voor iedereen, ook voor jou, op zijn of haar unieke manier!

    , , , , ,
    , , , ,

  • De aanvallen van het duister op het licht…

    De aanvallen van het duister op het licht…

    en…
    Jacobskruiskruid… kruid met een tweede gezicht




    Dag lief -innerlijk- kindje…
    Ik nodig je uit in mijn armen
    Ik hoor je… voel… en zie je…
    Wil jou met heel mijn hart verwarmen…

    Dag lief mens… Ik wil je vragen
    te luisteren naar… teder te zijn voor…
    jouw kleine meisje, jouw kleine jongen
    Zodat je met hem of haar, in wat ik jou vertellen ga
    volledig bent verbonden

    Dus… neem het op jouw schoot
    Heel en… be-leef met elkaar de eenheid in gedachten
    opdat jullie…
    zelfs bij de sterkste aanval van het duister
    samen ageren vanuit opperste liefdeskrachten


    Jacobskruiskruid…
    Kruid met twee gezichten…
    Jij laat zien door hier te Zijn hoe duister poogt
    Licht en Liefde te ontwrichten


    Het licht en het donker…

    Dit is een vervolg op mijn vorige blogs, waar ik wederom graag met jou deel welke processen ik ben doorgegaan en ook wat er zich nu afspeelt in de wereld om mij heen.
    Beide zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, immers zo binnen… zo buiten…

    Ik vraag je jouw -innerlijk- kind helemaal ‘tot je te nemen’.
    Zie het, omarm en bescherm het, zodat jullie samen veilig vertoeven in het oog van de storm, terwijl je waarschijnlijk momenteel ervaart dat de wereld schudt op zijn grondvesten.

    Bij alles wat ik met jou deel, wil ik je vragen vooral bij jezelf te voelen of het voor jou kloppend is.
    Wat ik schrijf is mijn waarheid die via ervaringen en inzichten tot mij is gekomen en voor mij ook werkelijk STAAT als de ware waarheid. Misschien kan hij ook voor jou van waarde zijn en puzzelstukjes op zijn plek laten vallen.
    Of niet… en ook dat is helemaal prima.

    De laatste paar jaren heb ik een mooie vriendschap mogen beleven.
    Het is met een wijze dame die zeer bewust is van de wereld in en om haar heen.
    Door haar wijsheid, brede kennis en vele levenslessen en ervaringen die zij met andere mensen deelt, is ze een ware steun.
    Velen hebben door haar zichzelf weer terug gevonden, zijn nieuwe wegen ingeslagen, voelden zich enorm begrepen en zagen weer de zin van het leven.
    In de afgelopen jaren waarin de wereld volledig op zijn kop werd gezet, was zij een rots… een sterke houvast.

    Mensen hebben de neiging om iemand dan op een voetstuk te plaatsen, ook al kiest degene daar zelf niet voor maar dat gebeurt, en zo krijgt men dan het imago van een wijze bron van ware, verbindende liefde hier op aarde.
    Men wordt ‘opgehemeld’ (mooi woord trouwens in deze context ;)) en men wordt als het ware gezien als een engel op aarde… een boodschapper vanuit de hogere sferen.

    Het is echt heel erg mooi wat ze heeft gebracht en hoe ze van enorme betekenis is geweest voor zoveel mensen.
    En nog steeds!

    Echter in ophemeling en bewondering ligt verafgoding op de loer.

    Veraf-goding… het woord zegt het al: men gaat, en dat is zeer subtiel, steeds meer een god buiten zichzelf eren. Sterker nog, men maakt er zich afhankelijk van. Men kan niet meer zonder en als zo iemand dan even uit beeld is, kan men zich reddeloos verloren voelen ook al heeft zo iemand dat zeker niet gewild. Maar het gebeurt…

    Even terug naar deze dame, die ik met de ‘iemand’ hierboven natuurlijk bedoel.
    Zij is daarnaast ook een mens van vlees en bloed met een privé leven.
    Zoals voor ons allemaal geldt, worden juist daar schaduwstukken enorm getriggerd en aangeraakt.

    Een paar jaar heb ik deelgenoot mogen zijn van haar privé leven.
    Ik voelde me vereerd dat zij met mij dingen deelde, terwijl ze zelf zo’n wijze, alwetende vrouw is.
    Ík kon haar aanreiken waar ze zelf nood aan had, wat ze zelf even niet zag en waar ze advies in behoefde.
    En dat deed ik met liefde en plezier, was blij haar iets te kunnen bieden en de mooie band die daardoor ontstond, groeide steeds meer.
    Ook onze beide mannen konden het goed met elkaar vinden en werden vrienden met elkaar.

    Ik heb haar, zie ik nu, gepleased om zo zelf gezien te worden… een oud, ongeheeld stuk in mezelf wat ik niet zag.
    Ik heb mezelf naar haar niet laten zien in mijn pijnstukken en in mijn geraaktheden. Ze had, vond ik, al genoeg aan alle mensen die haar om raad vroegen, laat staan dat ik daar ook nog eens bij kwam.

    Ik zag niet dat ik mezelf niet zag en daardoor ook mezelf niet liet zien en niet kon worden gezien.
    En dat ik dat ongeheelde stuk in mezelf in stand hield…
    Tot het moment, en dat is nu een week of drie geleden, dat ik me helemaal niet goed voelde.

    De stemmetjes in mijn hoofd kon ik niet meer vermijden. Ik wilde niet horen, maar ze waren niet meer te negeren. Ik moést luisteren.
    Het waren stemmetjes die steeds herhaalden dat ik niet goed bezig was en niets waard was.

    Het was een heftige tijd, want het speelde zich allemaal af rond de geboorte van ons eerste kleinkind, dat de reïncarnatie van mijn vader is, die me in mijn kinderjaren niet of nauwelijks zag en me niet goed genoeg vond.
    Natuurlijk trilde de geboorte daarmee het oude stuk aan dat nu heel graag gezien en geheeld wilde worden!

    Het was een van de weinige keren dat ik haar vroeg om mee te kijken wat er toch gaande kon zijn met mij.
    Deze keer had ík haar nodig voor een luisterend, aandachtig en compassievol oor.

    Ze heeft zeer zeker precies weten te benoemen wat er speelde, wat me enorm raakte en ik in eerste instantie wilde negeren, maar wat uiteindelijk voor mij zeer waar en waardevol was. Door alle tranen die ik heb gehuild en vervolgens geheeld, ook in relatie tot mijn man, is er veel mogen helen met betrekking tot mijn kleutertijd.
    Ze benoemde echter ook dat ik was beïnvloed door entiteiten en wel specifiek archonten die waren aangehaakt op het ongeheelde stuk in mij.

    Wat ik daarna ben mogen gaan zien, nadat ik mezelf/mijn waardevolle, innerlijk kind weer meer zag en had toegeëigend, is dat de relatie tussen haar en mij niet klopte.
    Enfin, je hebt er alles over kunnen lezen in mijn vorige blog.

    Een andere compassievolle vriendin wás er op dat moment en heeft mij, door er volledig te Zijn, geholpen mezelf te helen.

    Aangezien de conversatie tussen haar, de ‘iemand’ die ik hierboven benoem, en mij veelal via ingesproken spraakberichtjes verliep, kon er geen wisselwerking zijn en konden we elkaar niet in de ogen kijken. Bovendien was het noodgedwongen op afstand en kon er – logisch daardoor – geen fysiek contact zijn.

    Dat is niet anders, maar middels spraakberichtjes boodschappen overbrengen die hard kunnen binnenkomen en waarin gezegd werd dat zij nu uit mijn buurt moest blijven omdat ik ‘onder invloed was van’ en haar licht werd aangevallen via mensen die haar dierbaar zijn, is een extra klap, toegediend door iemand waarvan je dacht dat het een vriendin was met wie je wederzijds kon delen…

    In -weer- een spraakbericht heb ik mijn dank uitgesproken dat ze mij op een ongeheeld stuk in mij had geattendeerd, wat ik vervolgens ben mogen gaan aankijken en weer een laagje van heb mogen afpellen en loslaten.
    Ik heb in datzelfde spraakberichtje ook benoemd tot welke ontdekking ik was gekomen juist door het kleuterstuk in mij te helen, namelijk dat ik in onze vriendschapsrelatie haar op een voetstuk had geplaatst en voornamelijk bezig was geweest te allen tijde een luisterend oor te hebben willen zijn, haar heb willen adviseren en ook heb gepleased om mezelf daarmee gezien te voelen.

    Ik sprak ook in dat ik er zelf debet aan was dat onze vriendschap zo was verlopen omdat ik de vriendschap niet wilde verliezen, maar dat ik nu voelde dat ik een gelijkwaardige relatie wilde, waar ook ik nu graag mijn kwetsbaarheden en pijnstukken wilde mogen tonen.
    De afstand speelde natuurlijk wel een rol. We konden niet fysiek gemakkelijk bij elkaar op bezoek, maar met videobellen in plaats van alleen spraakberichtjes zou het voor mij al heel erg fijn zijn.

    Vervolgens had ze de volgende dag al haar spraakberichtjes, waarin ze veel van haar privé problemen, ook in haar relatie, met mij had gedeeld, verwijderd…
    Zonder berichtje van waarom of hoezo.
    En… wat volgde was complete radiostilte…

    Tot ik ruim een week later een mail ontving.
    Ze had mij geregeld gependeld en ik was nog veel onder invloed van archonten.

    De dag dat ik deze mail ontving, had ze die ochtend tien archonten bij me weggehaald.
    Hoezo? Ik had er niet om gevraagd dat ze dat zou doen en geloof ook niet dat mijn Hoger Zelf ermee instemde.

    Ik hecht er geen geloof aan dat ze schreef dat ik archonten bij me had, wat ze die ochtend had gependeld.

    De avond ervoor liet onze zoon die pas vader is geworden, ons namelijk weten dat hij de volgende ochtend op bezoek zou komen met onze kleinzoon.
    We zijn dol op ons kleinkind en het was heerlijk hem te mogen gaan zien, hem lekker te kunnen knuffelen en mogen genieten van en met elkaar.
    Dus… de sfeer was top! De avond ervoor al en de hele ochtend en dag erna.

    Dezelfde ochtend dat zij pendelde dat ik weer tien archonten bij me had, die zij had weggehaald…

    Het was een lange mail waarvan ik de hele inhoud niet ga delen.
    Maar het ging voornamelijk over dat, als ik was ‘overgenomen’, ik mezelf niet was. Als ik mezelf was, was ik haar dierbaar, maar niet ‘onder invloed van’ en moest ze uit mijn buurt blijven om haar eigen licht te beschermen.
    Ik werd ‘overgenomen’ door ongeheelde pijnstukken in mezelf. Als ik die zou helen, zouden ze niet meer kunnen aanhechten.

    Dat geloof ik ook.
    Maar niet dat ik was ‘overgenomen’.

    Voor mijn gevoel worden archonten of entiteiten door haar ‘gebruikt’ om zich daarmee te excuseren dat het alleen degenen kan treffen die nog ongeheelde stukken in zichzelf hebben en dat ze zichzelf daarvan vrijwaart omdat ze zegt helemaal geheeld te zijn en geen schaduwstukken in zichzelf meer te hebben.

    Maar… waarom verwijder je dan alle spraakberichtjes van jezelf?
    Omdat mogelijk aan het licht zou kunnen komen dat ook bij haar nog ongeheelde wonden zijn?
    Of ik die überhaupt naar buiten zou brengen…


    Waarom deel ik met jou dit verhaal?

    Niet om kwaad te spreken… niet om vergelding te zoeken… Dan zou ik het duister voeden.
    Wel om het van me af te kunnen schrijven… en om een ander licht op het verhaal te werpen als dat wat – ook door haar – op Social Media wordt gedeeld, namelijk dat lichtwerkers hun licht moeten beschermen in deze eindtijd. Het duister, waaronder dus archonten, vallen de lichtwerkers indirect aan via degene die de lichtwerkers dierbaar zijn.
    Dus deze dierbaren, die nog ongeheelde stukken in zich dragen waarop deze duistere machten aanhaken, moeten nu rap hun schaduw helen en hun aura opschonen en dichten.

    Het is een heftige tijd… de eindfase, en… een kat in het nauw maakt rare sprongen.

    In deze tijd, de eindfase, doet het duister nog zijn uiterste best om het licht te doven. Daarmee ‘bewerkt’ het op een of andere manier de lichtwerkers en de mensen die bewust hun innerlijk werk aan het doen zijn.

    Er is haast geboden want het licht… Christus in ons… staat op het punt terug te keren.

    Graag wil ik jou door mijn verhaal laten zien dat er mogelijk iets totaal anders speelt op dit moment dan wat ons wordt voorgespiegeld.

    Door wat ik heb meegemaakt, en waar ik ook zelf al te goed van besef dat ik iets heb gevoed waarbij ik mezelf niet toestond te voelen of het wel klopte allemaal, ben ik gaan zien door mijn kwetsuren heen en door de onwaarheden die naar buiten kwamen (waaronder het verhaal dat ik onder de archonten zat, terwijl ik in een prachtige liefdevolle sfeer vertoefde met mijn man, onze zoon en ons kleinkind) dat het verhaal wel eens heel anders zou kunnen zijn…
    Upside down zelfs…

    Wat ik zelf veel heb gedaan in wat ik beleefde, ervaarde, zag, hoorde en intuïtief aanvoelde is dat ik mezelf de vraag stelde: Klopte het wel wat ik voelde? Was ik eerlijk naar mezelf (geweest) en naar anderen in wat ik zei en deed? Had ik de ander geen pijn gedaan? Had ik misschien andere woorden moeten gebruiken? Had ik wel boos mogen worden?

    Kortom: Rechtschapenheid en lief zijn voor de ander stond en staat hoog in mijn vaandel.

    Ik ben hooggevoelig en voel dan ook precies aan wat de ander nodig heeft en ga daarbij nogal eens – zonder me daarvan bewust te zijn – over eigen grenzen. Als de ander zich maar gezien, gehoord en geliefd voelt…

    Het perfecte plaatje bestaat niet, dus wat ik beoogde te doen naar de ander toe, pakte vaak anders uit dan ik had bedoeld, waarop ik mezelf vervolgens veroordeelde.

    Natuurlijk zijn dat veelal oude stukken uit mijn kindertijd die zorgen voor het plaatje dat ik mezelf nooit goed genoeg vond en mezelf niet kon zien.
    En daarmee ook niet kon zien wat ik eigenlijk deed naar de ander toe, namelijk er voor de ander zijn ondanks mezelf.
    Allebei zijn we daar niet mee gebaat en het creëert ongelijkwaardige relaties.

    Mezelf tonen gebeurde niet uit angst dat de ander me zou laten vallen.
    Dit komt ook uit eerdere levens waar ik mezelf wel uitte en werd afgestraft… vermoord… verbrand etcetera.
    Ook dat geeft aanvankelijk schroom om het nu wel te doen.

    En nu doe ik het … om het te helen… maar dat kan wel vriendschappen kosten wat nu weer was gebleken…


    Het duister en het licht.

    Ik ben me ervan bewust dat het heel goed is om jezelf dingen af te vragen over jezelf… met betrekking tot jezelf en tot anderen.
    Juist dat is wat we hier op aarde te doen hebben: ons bewust worden van onze schaduw, die erkennen, omarmen en jezelf helen.

    En dat we gaan beseffen dat we al goddelijke wezens zijn… altijd al waren… maar dat het duister (ik schaar het nu even onder een noemer, maar het heeft vele facetten) ons in een illusie van onder andere afgescheidenheid heeft gebracht, waarvan we ons meestal niet bewust zijn en daarmee onszelf voortdurend pijnigen, angstig zijn, ons schamen en schuldig voelen.

    Allemaal door het duister zo bedoeld om ons weg te houden van de ware Liefde… de God(in)… die we (al) ZIJN.

    Ik ben -meestal- dankbaar voor mijn schaduw (vaak in eerste instantie niet ;)), want zonder de schaduw zou ik niet gaan kijken naar mezelf en kan ik er geen licht op laten schijnen. En doe ik er verder niets mee, óf leg ‘de schuld’ van mijn schaduw bij de ander: hij of zij heeft mij dit aangedaan, dus hij of zij moet daarin veranderen.

    Voor lichtwerkers, die zichzelf als volledig geheeld zien en alle schaduwen in zichzelf te hebben aangekeken, kan dit een valkuil zijn.

    Trouwens het woord ‘Lichtwerker’ is voor mij niet passend meer.
    We hoeven niet te werken naar het licht… naar verlichting…
    Het is in ieder geval geen werken. Werken is doen… bezig zijn met iets te bewerkstelligen.

    In deze tijd gaat het er mijns inziens om om te ZIJN.

    Een licht te ZIJN… wat er altijd al was… en is… Christus in ons, die was… en is… en nu terugkeert… en die wij ons mogen her-inneren.

    Een beter woord dan lichtwerker vind ik, maar daar is eigenlijk geen goed Nederlands woord voor en klinkt het in het Engels beter: ‘Being of Love’.
    In het Nederlands komt het woord ‘ZIJNsLiefde’ het dichtst in de buurt.
    Want daar gaat het om: In Liefde ZIJN… naar jezelf… naar de ander…
    En dan hoef je niet te werken aan iets wat er al IS.

    Door in Liefde te ZIJN… bezie, onderken, (h)erken, heel je in Liefde je schaduw en is alles in principe neutraal… zonder oordelen… ongelijkwaardigheden… onrechtvaardigheden… wat dus gecreëerde illusies zijn.

    Nu terug naar het upside down-verhaal:

    Alles wordt nu gezuiverd.
    Zoals ik al zei, een kat – het duister – in het nauw maakt rare sprongen.

    Het duister doet nog allerlaatste pogingen om het groeiende Licht, de groeiende ZIJNsLiefde te doven.
    Hoe kan een kat in het nauw dat beter doen dan mensen/‘lichtwerkers’ te ‘bespelen’ die veel volgers hebben en die van zichzelf vinden dat ze ‘klaar’ zijn en geen schaduwstukken meer hebben?

    Iemand die zijn ‘ZIJNsLiefde’ in zichzelf nog niet heeft ont-dekt en daarmee de God(in) in zichzelf -nog- niet heeft (h)erkent, zoekt deze God(in) buiten zichzelf, VER-van-zichzelf-AF-GOD, in een zogenaamd wijs, volledig geheeld iemand.

    Die iemand die van zichzelf zegt ‘klaar’ te zijn, kan dan moeilijk zien – juist ook door de ‘verafgoding’ van buitenaf – dat er mogelijk nog schaduwstukken in hem- of haarzelf zouden kunnen liggen.

    En waarom ziet die iemand dat dan niet?

    Omdat juist in deze tijd het duister de kans grijpt… zijn laatste kansen grijpt… om juist via degenen die zo worden ‘verafgood’ degenen die verafgoden te bespelen, dus DOOR de zogenaamde geheelde ‘lichtwerkers’ HEEN!


    Want dat is de enige manier dat ze nog iets zouden kunnen bereiken.

    Het duister werkt door de zogenaamde geheelde nietsvermoedende ‘lichtwerker’ heen om ons te bespelen en ons weg te houden van wie we werkelijk -al- ZIJN.

    Nu kan ik de dame, de vriendin die haar spraakberichtjes verwijderde, bezien op een hele andere manier als ik haar eerst zag.
    Doordat ze deze actie deed – en ik daardoor zag dat daar nog iets lag wat ook zij nog mocht aankijken, zij vervolgens onze vriendschap beëindigde juist op het moment dat ik mezelf in mijn kwetsbaarheid aan haar liet zien – werd ik in eerste instantie heel verdrietig .

    Ik begreep het niet. Ik dacht juist door mijn berichtje een ander licht op de vriendschap te laten schijnen, waardoor er een mooiere, gelijkwaardige vriendschap zou mogen kunnen gaan ontstaan.
    Ik was geschokt, toen dus heel verdrietig en daarna kwam een enorme boosheid naar boven.
    Die boosheid heb ik kunnen ontladen, waardoor ik mijn kracht weer hervond.

    Met deze kracht, met de erkenning van mijn eigen gekwetste kind en met de ont-dekking en hulp vanuit het universum die me aanreikte wat hier werkelijk op een ander niveau speelde, kan ik haar nu met alle liefde bezien.
    Het voelt neutraal in mij… open… vrij…

    Zij is, niets vermoedend, een speelbal van het duister.
    Via haar kan het duister in zijn laatste pogingen proberen mensen, haar volgers, ‘over de streep te trekken’.

    Ook de oordelen die zij velde over andere ‘lichtwerkers’ en dat ze de verkeerde boodschap verkondigden of de foute meester dienden, zie ik nu in een heel ander licht.
    Het was niet zij, die dat bedoelde te zeggen… iets werkte door haar heen zonder dat ze zich daarvan bewust was/is.
    Wat kan ik haar dan kwalijk nemen?

    In mij zit een enorme dankbaarheid dat ik dit heb mogen zien.
    Ik ben het universum ook heel erg dankbaar dat het me deze signalen heeft aangereikt.

    Ik kan met alle liefde naar haar kijken… zie het mooie Goddelijk wezen dat zij is, zodat ik nu in volle oprechtheid kan zeggen: Ik vergeef haar… ik vergeef mezelf… ik vergeef…

    We zijn allemaal kinderen van God… we komen allen uit één Bron.
    Eigen je eigen innerlijke kind weer toe.
    Verenig je met hem of haar.

    Vandaar mijn verzoek aan het begin van mijn verhaal.

    We komen uit eenheid en leven nu in een illusie van afgescheidenheid en angst door het duister gecreëerd, die alles in het werk stelt om dat in stand te houden. Wat niet gaat lukken!

    Ik ben een ander jij… Jij bent een andere mij… wij zijn allen één.
    God is IN ons… God is Liefde… Wij zijn Liefde… ZIJNsLiefde…


    Zoals altijd wordt vanuit het universum mij een kruid aangereikt, dat een boodschap in zich draagt om mij, en mogelijk ook jou, te laten zien wat gezien mag worden:

    Jacobskruiskruid.

    Zeker dit jaar heeft Jacobskruiskruid net zoals vele andere planten hard kunnen groeien. We hebben veel regen gehad en dat heeft de natuur duidelijk goed gedaan.
    Mooi is het om te zien hoe de gele bloemetjes zich aftekenen tegen de grijze wolken.

    Het bloemhoofdje is omringd door een krans van vele kroonblaadjes, die zich stralend tegen de hemel aftekenen, daarmee symbolisch duidend dat het Licht op aarde terugkeert… Christus keert terug, zich tonend middels de stralende, lichtende bloemen van het Jacobskruiskruid.

    Het kruid is voor vele insecten een bron van nectar en stuifmeel. Meer dan 150 insecten gebruiken Jacobskruiskruid als voedselplant, waaronder bijen, zweefvliegen en andere soorten vliegen én ook de helft van alle vlinders leeft van het kruid.

    Het kruid wordt ook gebruikt voor de voortplanting; de larven leven ervan.
    Vogels eten deze insecten niet vanwege de in hen opgeslagen gifstoffen van het kruid.

    Het kruid heeft dus nog een andere kant… een ander, tweede gezicht…

    Het is, zoals benoemd werd, giftig.
    Met name paarden en koeien kunnen er erg ziek van worden.
    Staat Jacobskruiskruid in de wei waar zij grazen, eten de dieren eromheen, maar zodra het in het hooi terecht komt en dus gedroogd is, herkennen de paarden en koeien het niet.
    Het gif werkt vooral in op de lever, maar ook in mindere mate op de nieren en longen.

    Symbolisch laat het kruid mij zien hoe het duister zich verschuilt achter een straal van lichtende kroonblaadjes die werken als een misleidende maskerade, waardoor men het duister niet kan onderkennen en kan zien maar dat ondertussen wel zijn vernietigende werking in de vorm van het dimmen van het innerlijk licht kan voortzetten. Of althans, probeert voort te zetten.

    Onze gevleugelde vrienden… de vogels… onze helpers, gidsen en eigen delen in de hogere sferen… blijven op een afstandje. Ze weten wel wat er gaande is, maar het is aan onszelf om te gaan zien dat hier het duister doorheen het licht probeert te werken om ons innerlijk licht – de God(in) in ons – te doven.
    Het is aan ons om ons bewust te worden van wat er werkelijk gaande is en onze eigen schaduw onder ogen te komen, te omarmen en te helen.



    Het Jacobskruis.

    Met zijn gestileerde fleur-de-lysées lijkt het kruis in veel opzichten op een bloemrijk kruis, behalve dat de onderste arm een zwaard is.

    Ook dit kruis heeft twee gezichten…

    Het Jacobskruis, oftewel het kruis van Sint Jacobus van Santiago de Compostela.
    Het is het embleem van de Orde van Santiago, een 12de eeuwse ridderorde genoemd naar de patroonheilige van Spanje, Sint Jacobus.
    Historisch gezien stamt de vorm van het Santiagokruis uit de tijd van de kruistochten, toen veel ridders puntige kruisjes droegen, die gemakkelijk in de grond geplant konden worden, zodat de gelovigen ervoor konden bidden en middels dit zwaard een soort ‘mobiel’ altaar creëerden.

    Vanuit een meer symbolisch oogpunt heeft het Sint-Jacobskruis zich weten te onderscheiden:

    De drie fleur-de-lis, die voor mij de heilige vrouwelijke drie-eenheid symboliseren namelijk de moeder (Maria, de moeder van Jezus), de dochter (hier Maria Magdalena) en de Heilige Geest (Christus IN ons), staan voor de onbevlekte eer de vijand te hebben verslagen zonder bloed te vergieten (Dit verwijst naar een deel van het leven van de apostel Sint Jacobus).
    Het zwaard symboliseert de bereidheid om in naam van Christus en het christendom de wapens op te nemen en te strijden.

    Het geeft daarmee in mijn beleving weer dat er een God is BUITEN ons, en die indoctrinerende gedachtengang wordt door het duister aangestuurd en gevoed.

    Dus ook dit Jacobskruis laat de tweespalt zien en toont daarbij een ander dan zijn ware gezicht.

    Het zwaard tracht de eenheid te doorklieven en ons in afgescheidenheid te houden en probeert dat doorheen het schijnbare ‘Licht’ te bewerkstelligen… en daarmee ons weg te houden van, en te strijden tegen ‘het Licht IN ons’.

    De symboliek van planten in dit geval toont de ware aard van wat er werkelijk gaande is.
    Alles is erop gericht het ware Licht van het schijnlicht te onderscheiden.
    Dat onderscheid is zich vooral in de buitenwereld de laatste jaren steeds beter gaan aftekenen.
    Steeds meer mensen zijn zich daarvan bewust – geworden – en onderkennen de noodzaak om naar binnen te keren en daar te helen om daarmee een andere buitenwereld te kunnen gaan creëren.
    ‘Strijden tegen’ wordt steeds meer gezien als ‘voeden van’.
    Voeden van het duister…

    Nu is er veel meer begrip dat onze eigen schaduw helen van het allergrootste belang is, willen we de nieuwe aarde vormgeven.
    Echter ontstaat nu een tweedeling onder de ‘lichtwerkers’.
    Zij zijn er om ons de weg naar het Licht en de Liefde te leren zien en nodigen ons uit die te leven.
    Nu wordt zichtbaar dat ook hier macht en ego kunnen opspelen, zonder dat – toch goedbedoelde – lichtwerkers zich daarvan bewust zijn.
    Het is een valkuil, waar het duister gemakkelijk op in springt.

    Het zijn hun laatste stuiptrekkingen.
    Maar ze zijn intens en heftig!

    De weg naar eenheidsbewustzijn… de weg naar de God(in) in ons… gaat over het blijven onderkennen dat iedere wond die zich aandient, onderkend en gezien wil worden.

    We zijn allemaal mens. Mens hier op aarde… en ook niet voor niets juist NU hier mens op aarde.
    Wij, die nu hier zijn, hebben er bewust voor gekozen.
    En iedereen, ook de ‘lichtwerkers’ die nu hier zijn, hebben nog kwetsuren.
    In hoogmoed of zelfs arrogantie zouden die wel eens genegeerd kunnen worden of gereflecteerd op de ander, de medemens.

    Dat is mijns inziens het grote gevaar van deze tijd.
    Want dat geeft het duister de gelegenheid om door de – zogenaamde volledig geheelde, niets vermoedende – ‘lichtwerkers’ heen te werken en ons te beletten Christus IN ons te gaan belichamen.

    Hoogmoed komt voor de val.

    Laat ons in Liefde ZIJN met elkaar en onszelf, zodat we allemaal uitgenodigd worden de nog aanwezige eigen schaduwen te (h)erkennen en in Liefde te helen.

    Wij zijn allen één.

    Laten we ons in Liefde met elkaar verenigen… in gelijkwaardigheid… in waarheid.

    Dan scheppen we een werkelijke, ware wereld die het paradijs is…

    , , , ,
    , , ,

  • De krachtige kwetsbaarheid van Klaproos.

    De krachtige kwetsbaarheid van Klaproos.

    Valt het je op dat de felrode kleur van de Klaproos overal zichtbaar is langs en in de velden?
    Voel je van binnen een tedere beroering waardoor je je aangetrokken voelt tot haar?
    Word je geraakt door haar grote, kleurrijke en ook kwetsbare bloembladeren die zachtjes en toch krachtig meedeinen, ondanks de sterkte van de wind?

    Het is niet voor niets dat zij jouw aandacht trekt…

    Alles wat jou raakt… in jouw zichtveld verschijnt… heeft betekenis voor jou!

    Het ‘herinnert’ jou aan iets wat in jezelf ligt te wachten om te worden gemanifesteerd, óf het raakt een schaduw in jou aan die jou ‘uitnodigt’ haar te onderzoeken om zo dichter bij jeZelf te komen.
    Bij degene die jij bedoeld bent hier te Zijn…

    In ieder geval verscheen Klaproos op mijn pad, of beter gezegd, in de berm naast het pad dat ik liep.
    Ik was in gedachten verzonken over iets wat onlangs is voorgevallen…

    Dit is eigenlijk het ‘staartje’ van het vorige blog over “Johannes de Doper… Christus’ voorloper”.

    Door de stemmetjes in mijn hoofd, die in mij iets aanraakten van ‘niet gezien zijn’, wat zich vertaalde naar een situatie in het NU die ik deelde met een vriendin, benoemde zij een kleuterstuk dat in mij was aangeraakt.

    In eerste instantie raakte me alleen het duiden ervan al heel erg en kon ik alleen maar huilen.
    Huilen vanwege het feit dat ik dacht dit kindstuk al lang te hebben geheeld en ook heel verdrietig om het verdriet van de toenmalige kleuter.

    Na alle sensaties die mijn lichaam aangaf te hebben erkend en doorvoeld, fijne gesprekken met Hub en een andere vriendin die fysiek aanwezig kon zijn en waarbij de conversatie niet hoefde te verlopen via eenzijdige spraakberichtjes, heb ik het kleuterstuk in mezelf kunnen aankijken en voor een groot stuk kunnen helen.

    Het heeft me via mijn – weer toegeëigende – hart doen zakken in mijn bekken, waardoor ik mijn eigen grenzen -weer- heb kunnen (h)erkennen en -weer- ben kunnen gaan staan voor wie ik Ben.

    Ik ben dan ook beide vriendinnen erg dankbaar. De eerst voor wat ze met haar wijsheid in mij aanraakte in wat ik nog mocht aankijken en helen en de andere vriendin die in compassie luisterde en met haar wijze woorden mijn hart beroerde en daarmee ook het hart van het gekwetste kind, zodat het zich kon openen om haar eigen schoon- en wijsheid – weer – te kunnen gaan zien.

    Als volwassene die ik nu ben, kon ik het -nu geheelde- kind van toen weer in mezelf laten samensmelten en toe-eigenen.

    Wie nu naar voren trad, was een vrouw die zich bewust was/werd van zichzelf en daarmee onderkende hoe haar onderliggende patronen haar op een bepaalde manier deden handelen.

    En daarmee herkende ze – ik dus – het gedrag dat ze had vertoond naar buiten toe, namelijk in alle begrip zijn naar mensen die een luisterend oor en een begrijpend en steunend gebaar nodig hebben.

    Zeker als het gaat om personen die je op een bepaalde manier op een voetstuk hebt geplaatst…
    Daar had ik me weggegeven, omdat ik me vereerd voelde dat zo’n, in mijn ogen, wijs persoon bij mij om begrip en een luisterend oor kwam vragen.
    Vanwege het me vereerd voelen én gezien voelen kon ik niet meer voelen dat ik niet meer verankerd was in mijzelf.

    Heel lange tijd heb ik dat niet gezien tot… het kleuterstuk in mij werd aangeraakt…

    Dat was even na het moment dat ik me voor het eerst zélf in kwetsbaarheid had getoond wat ik nog nooit bij die bewuste persoon had gedaan.
    Ik had naar haar geluisterd en gereageerd op haar hoe ik hetgeen zij zei voelde en ervaarde , maar nooit aan mezelf gevraagd en gaan voelen welke rol ik hier zėlf in had en speelde en hoe voor mij het contact voelde tijdens haar roep om begrip en aandacht.

    Tijdens de heling op mijn kleuterstuk en door het liefdevolle zijn van die fijne vriendin, ging ik steeds meer zien dat ik mezėlf uit het oog had verloren…

    Ik had mezelf niet gezien én ook – het kind in mij – verloochend!

    In een relatie is het fijn als er over en weer respect is voor elkaar en dat je je eigen kwetsbaarheid mag en durft te laten zien, wetende dat de ander jou daarin niet zal veroordelen en ook zal horen. Daarbij beseffende dat mogelijk ook een kwetsuur van de ander aan het licht zou kunnen komen en men bereid is ook daarnaar te kijken.

    Een ware vriendschap zou in mijn ogen een veilige bedding mogen zijn waar, in de cadans tussen beide, men elkaar te allen tijden tegemoet treedt in liefdevolle oprechtheid en compassie… naar de ander… en naar jezelf…

    Er in volle naaktheid voor en met de ander voor jezelf en de ander Zijn…

    We zijn mens geworden en leven in deze wereld om hier te leren en ook te mogen genieten!
    Het leven is een leerproces, waarin regelmatig schaduwdelen worden aangeraakt.
    Uitdaging is om steeds bereid te zijn naar jezelf te kijken.
    Wijzen naar een ander… iemand die een pijnstuk in jou heeft aangeraakt, verwijderen uit je vriendengroep… mailwisseling ongedaan maken… laten zien dat je des te harder van je eigen pijn en onverwerkte stukken wegloopt.

    Niemand is naar mijn idee ‘klaar’ en heeft alle donkerte in zichzelf geheeld.
    Dan was je hier niet meer, of zat je als verlicht persoon ergens op de Himalaya.

    Het is pijnlijk als iets in jou wordt geraakt.
    In eerste instantie – en dat is een natuurlijke reactie – ben je gekwetst en wil je ervan weglopen.
    Het is zeer moedig en krachtig om te gaan kijken en voelen wat je ziel je wil vertellen.
    Wat NU gebeurt, is eigenlijk niet meer van toepassing. Je hebt pijn en schiet in overleving, terwijl de overleving nu niet meer in gevaar is.
    Door je lichaam nu gerust te stellen – en dat is een daad van liefde van jou – en het te gaan doorvoelen, heel je jezelf.
    En mogelijk kom je dan via je lichaam tot de ontdekking waar de pijn vandaan komt.
    Het is een gedrag wat je je – toen- hebt aangeleerd om de situatie te kunnen doorstaan.

    Niemand is daar schuldig aan, ook jij -ik – niet!

    Hoe mooi is het als jij met de ander samen met compassie kunt gaan kijken… onderzoeken… doorvoelen… en in liefde voor je eigen en elkaars pijnstukken, jezelf en de ander kunt helen!

    En als dat niet zo is of kan zijn, houdt een vriendschap op te bestaan….

    Ware vriendschap blijft… is gebaseerd op gelijkwaardigheid… dat is werkelijke liefde… voor jezelf… en voor de ander…

    En dan ontplooit kwetsbaarheid zich tot ware kracht… openen we ons hart… en verankeren we ons stevig in ons eigen lichaam.

    Iets wat de Klaproos in haar volle bloei laat zien…

    En die kwam ik vandaag als teken in haar volle glorie tegen…

    , ,
    , ,

  • Johannes de doper… Christus’ voorloper…

    Johannes de doper… Christus’ voorloper…

    Verkondigt Johannes met zijn boodschap rond deze Zonnewende
    het einde van alle chaos en ellende?
    Ja, deze Zonnewende is een kentering naar het nieuwe leven en…
    nodigt ons uit de God IN ons te activeren    …

    11 juni 2024 in de ochtend…

    In mijn meditatie zag ik een geketende baby in de baarmoeder… mijn baarmoeder.

    Wat had dit te zeggen?

    Mijn schoondochter en mijn jongste zoon verwachtten een kindje… een jongetje…
    Ze was 31 mei uitgeteld, maar de baby liet nog op zich wachten.

    Tijdens de afstemming die ochtend van de 11de juni zag ik dat die baby mijn vader was die ging komen.
    Dat was voor mij tegelijkertijd een schok als een welkome verrassing…

    Twee jaar voordat ik in verwachting was van mijn jongste zoon, de vader van het kindje dat nu geboren ging worden, is mijn vader op jonge leeftijd – 53 jaar – gestorven.
    Het afscheid kwam abrupt en was nog beladen met vele onopgeloste stukken die we 6 weken voor zijn dood nog hadden besproken, maar niet bevredigend waren opgelost.

    Een ieder die vaker mijn blogs leest, weet dat mijn zwangerschap van mijn jongste zoon angstig is verlopen. Ik vloeide toen ik 3 maanden zwanger was, waarop de huisarts een uitstrijkje maakte en… wat daarna allemaal gebeurde kun je elders lezen.

    Toen was ik nog onwetend…

    Nu weet ik sinds en aantal jaren dat mijn jongste zoon een deel was van een tweeling, van wie de wederhelft toentertijd, in 1988, besloot om als zieltje te vertrekken en niet op aarde geboren te willen worden.

    Echter nu… in mijn meditatie kwam heel duidelijk naar voren dat dit zieltje wat toen vertrok mijn vader was!
    Hij had besloten dat het in 1988 nog te vroeg was om te incarneren en had nu, in 2024, besloten te willen komen…

    In eerste instantie was ik dus in shock… daarna heel blij!
    Inmiddels heb ik zoveel geheeld en hem vergeven, dat ik oprecht in vreugde kon zijn dat hij eraan kwam…

    Nu zag ik dus een geketende baby…
    Echter bleek het niet over mijn eigen baarmoeder te gaan, maar over de baarmoeder van mijn schoondochter.
    Er zat angst… vandaar de ketenen.
    Met deze ketenen had de baby zichzelf geboeid en hield zich daarmee vast op dit veilige plekje in mijn schoondochters buik.

    Ik sprak energetisch met hem…
    Legde uit dat het veilig was om nu te komen… Dat hij meer dan welkom was… Dat ook ik hem had vergeven en ontzettend blij was dat hij weldra op deze aarde… bij zijn ouders… bij mij… zou zijn.

    Terwijl ik dit uitsprak veranderden de ketenen in één keten, die de baby zonder al te veel moeite afwierp…

    Ik dacht zeker te weten dat de baby nog diezelfde dag geboren zou gaan worden. 11 juni dus.
    Echter… het werd 12 juni… 13 juni… 14 juni…
    Mijn schoondochter was inmiddels in het ziekenhuis waar de bevalling kunstmatig in gang werd gezet.

    En nog…
    Nog gebeurde er weinig tot niets…
    De weeën zwakten af en mijn schoondochter raakte totaal uitgeput. Ze had het, in deze paar dagen na een volmaakte zwangerschap met geen klachten, zwaar.
    Haar energie zakte naar zowat nul en toen ze moest gaan persen, had ze geen kracht meer over.
    De verloskundige maakte plaats voor de gynaecoloog, die de aanstaande ouders uitlegde dat er twee keuzes waren: een keizersnede of een bevalling met de vacuümpomp.
    Hij koos al vrij vlug resoluut voor het laatste en…

    Uiteindelijk is de baby, hun zoontje en onze kleinzoon, op zaterdag 15 juni in de namiddag geboren…

    In de tijd van 11 juni tot 15 juni gebeurde er in en met mij vreemde dingen, die ik niet van mezelf kende.
    Er spookten allerlei stemmen door mijn hoofd en overal zag ik beren op de weg.
    Stemmen die mij zeiden dat ik niet goed genoeg was… niet waardevol…

    Natuurlijk vertaalde zich dit letterlijk in de buitenwereld: deze spiegelde mij precies dat wat ik in mezelf afwees. Ik voelde me niet gezien en werd ook niet gezien…in wat ik zei… deed…in mijn ogen voorstelde…

    Ik twijfelde aan mijn eigen kwaliteiten en wat ik tot nu toe had betekend… als vrouw… als moeder… als mens…
    Had ik het wel allemaal goed gevoeld? Was het juist? Oprecht? Puur?… wat ik naar de ander toe vertelde, deed en voorspiegelde? Was het intuïtief juist? Of zat er nog een stuk ego tussen wat graag gezien en gehoord wilde worden?
    Was ik wel eerlijk naar mezelf? Of was het te pijnlijk om eerlijk naar mezelf te kijken en keek ik toch nog teveel weg?

    Ik werd hoe langer hoe neerslachtiger…

    Me nog niet realiserend dat de ‘Ik’ die dit allemaal tegen mij zei niet mijn eigen ‘Ik’ was, was de geboorte van mijn kleinzoon de reden dat ik van de stemmetjes in mijn hoofd werd weggeleid.
    Niets is namelijk zo mooi als het mogen ontvangen van een prachtige, gave en gezonde kleinzoon!
    Wat een wonder! Zo ontzettend bijzonder!

    De volgende dag mochten wij als kersverse opa en oma even op bezoek komen in het ziekenhuis.

    We troffen onze zoon met zijn zoontje op zijn arm, het kindje wiegend na z’n tweede borstvoeding.
    Vertederend om je eigen kind met zijn eigen pasgeborene te zien… Alsof hij nooit anders had gedaan… Dan smelt je toch als ouder…

    Even later, toen de baby in zijn bedje lag, mochten wij hem voor het eerst aanraken.
    Dit gevoel zal ik nooit meer vergeten.
    Hij klemde zijn knuistje strak om mijn vinger en opende voorzichtig zijn oogjes…

    Wat ik bij de geboorte van mijn eigen kinderen toen niet kon zien, zag ik nu in zijn ogen…

    We herkenden elkaar op een heel diep -ziels-niveau…

    Mijn hart begon sneller te kloppen.
    Even later begon het kindje te huilen en op aanraden van mijn zoon als ‘beginnende ervaringsdeskundige’ wreef ik zachtjes met mijn ene hand over zijn borstje en hield ik mijn ander hand boven zijn kruintje, fluisterde ik zachte woordjes… en… hij werd rustig…

    Mijn zoon vertelde dat, even na de geboorte toen zijn vrouw werd gewassen, hij wel 45 minuten met zijn zoontje alleen was geweest. Hij had hem tegen zijn blote borst gelegd en beide hebben al die tijd met elkaar mogen zijn.

    Hij zei: “Mam, dat was de mooiste ervaring van mijn hele leven. Ik zal die nooit meer vergeten!”

    Ik was blij… geëmotioneerd… wist natuurlijk dat beide – mijn zoon en zijn tweelinghelft- weer met elkaar waren herenigd na zo’n lange tijd van elkaar gescheiden te zijn geweest…

    Hoewel mijn zoon niet gelooft in spiritualiteit en ‘een andere wereld’, is zijn ziel door deze ontmoeting met zijn ander deel, wel energetisch ‘aangeraakt’…

    De bevalling was zwaar en ze verbleven met z’n drietjes nog een aantal dagen in het ziekenhuis.
    Ik dacht hen te kunnen ondersteunen met door mij samengestelde kruiden voor een ‘mamma- en pappa’-thee.

    De dag dat we onze kleinzoon voor het eerst zouden ontmoeten in het ziekenhuis, die zondag, besloot ik die ochtend deze thee voor hen beide samen te stellen en mooi te verpakken.
    Ik was net klaar toen we het telefoontje kregen dat we welkom waren.
    Na onze kinderen te hebben omarmd en onze kleinzoon te hebben mogen ontmoeten en aanraken, de intense verhalen van onze zoon te hebben gehoord – onze schoondochter was nog niet helemaal ‘op deze wereld’ – heb ik de kruideninfusies overhandigd kort voordat we weer weg gingen.

    Het prille gezin had nog heel veel rust nodig na de heftige laatste dagen en slechte nachten.
    Er zou overleg zijn met de behandelend arts of de mamma-thee wel zou mogen worden gebruikt…

    Een paar dagen later mochten we op kraambezoek.
    Het jonge gezinnetje was de dag ervoor naar huis gemogen.

    Onze kleinzoon was alweer veranderd. Hij sliep rustig na even ervoor te zijn gevoed en je kon zien dat hij alweer meer was ‘geland’.
    Met zijn mamma ging het ook wat beter en de pappa was moe, maar in blije stemming.
    Het was fijn weer bij hen te mogen zijn…

    Mijn zoon benoemde op een gegeven moment dat de pappa-thee prima was, maar dat de mamma-thee door de arts en kraamhulp was afgeraden.
    Zes van de negen kruiden zouden mogelijk zelfs schadelijk kunnen zijn voor moeder en/of indirect het kindje.
    Een verpleegster in het ziekenhuis had zelfs aan mijn schoondochter gevraagd of zij wel op goede voet stond met haar schoonmoeder. Met mij dus!
    Zelfs mijn zoon had die nacht wakker gelegen van wat deze verpleegster had gezegd. Of ik wel wist wat ik deed.
    Alsof ik mijn schoondochter zou vergiftigen!

    Ik was in shock!

    Gelukkig was mijn zoon naar mij toe niet veroordelend.
    Hij weet dat ik altijd het beste wil voor iedereen en zeker voor zijn kindje en gezinnetje.
    Hij had zelf nagezocht op internet wat de werking was van de diverse kruiden en deze bleken goed te passen, maar ze namen – en dat begrijp ik heel goed – het zekere voor het onzekere, en besloten dan ook dat zijn vrouw, de mamma, de door mij gemaakte kruidenbereidingen niet zou gaan gebruiken.

    Had ik het wel goed gedaan?
    Wist ik wel wat ik deed?
    Had ik wel genoeg verstand van zaken?…

    Dat waren onderliggende vragen vanuit de buitenwereld, maar ook vragen in mij! Naar mezelf toe.

    Weer sloeg de twijfel toe.
    En nu kwamen de stemmetjes weer naar boven die een aantal dagen op de achtergrond waren geraakt.

    Ik had de neiging met alles wat ik deed en doe te stoppen.
    Ik wantrouwde mezelf… en wantrouwde de buitenwereld.
    Overal zag ik de bekritiserende blikken en het afwijzende vingertje.
    Natuurlijk omdat ik mezelf zo bekritiseerde en afwees!…
    En wat doe je dan?
    De meest dichtbij staande persoon krijgt het te verduren.
    Hub dus!
    Ik veroordeelde hem in iets waarin ik mezelf bekritiseerde, maar op dat moment niet kon zien. Nog niet…

    Ik besprak het met een vriendin en zij zei mij dat een kindstuk, een kleuterstuk in mij was aangeraakt.
    Door de -toen nog aanstaande- geboorte van mijn kleinkind/reïncarnatie van mijn vader.

    Dit kwam zo hard binnen dat ik alleen maar kon huilen… huilen… huilen…
    Allemaal opgeslagen, onverwerkte emoties uit mijn kinderjaren…

    Bovendien waren de stemmen in mij, zei ze, veroorzaakt door een archont, aanhechtend op dat stuk in mij – het kleuterstuk – wat dus een pijnstuk is, waar hij zeer nauwkeurig in kon aanhaken.
    Daar waar ik niet thuis was in mijzelf, was ik een makkelijke prooi.
    Dat kleuterstuk dus.

    Nu ik me hiervan bewust was, en ook wist hoe ik entiteiten kon verwijderen (zie voorgaand blog voor het protocol) maakte het echter niet gemakkelijker om deze schaduw in mij meteen te onderkennen en te helen.
    De pijn was te heftig en het verdriet te groot.

    Het enige wat ik op dat moment heel intens wenste, was begrip voor mij en mijn pijn… een zachte arm om me heen… verwarmende woorden…

    Dat was er echter op dat moment niet.
    Het voelde voor mij alsof mij een les werd geleerd, waarin van compassie voor mijn pijn en verdriet geen plaats was.

    Zeer herkenbaar, want in mijn kleutertijd had ik het precies zo ervaren.

    Wat dat betreft was de les goed en ben ik dankbaar, want daardoor ging ik onderzoeken waar het vandaan kwam.
    Ik begreep het… maar de pijn was nog steeds heftig… en die nodigde mij uit te gaan voelen wat het met mijn lijf deed. Helemaal te voelen…

    Gelukkig bood een andere lieve vriendin mij deze kans.
    Ze was er… fysiek… en een en al oor.
    Ik voelde me gehoord… gezien en veroordeelde mezelf daarin niet.
    Juist omdat er zoveel compassie en begrip aanwezig was.
    Haar hele zijn en toewijding zorgden ervoor dat ik beetje bij beetje mezelf toestond de pijn in mezelf te voelen… te ontspannen… zonder oordeel en schuld of schaamte naar mezelf…

    Ik was als kleuter onschuldig!

    Ik hoef ook nu het mezelf niet kwalijk te nemen.
    Het schuldgevoel zit echter diep verankerd in ons… in mij…
    Het was toen een overlevingsmechanisme.

    Dit horende was een ware openbaring voor mij.
    Dat ik me nu zo voel en gedraag, kleuter- of kindergedrag vertoon dus, vraagt om de oude pijn nu met liefde en compassie te gaan bekijken en te bevoelen en niet meer vanuit het verwonde deel te reageren.

    In eerste instantie hoorde ik… maar luisterde ik niet, waardoor het niet echt helemaal in mij zakte en ik me niet geheel liet raken. Maar door de liefdesenergie waarmee ik werd omhuld, liet ik het beetje bij beetje in mijn lichaam toe.
    Het nodigde mij uit om vanuit mijn volwassen Zelf contact te maken met mijn innerlijke kleuter.

    Ik verbond me met de onschuld die mijn innerlijk kind in zich draagt:
    “Wat heb je nodig?” “Hoe kan ik je helpen?”
    Zodat ik, als volwassen Zelf ook vanuit de kinderlijke onschuld de wereld in kan kijken.

    Het is zo fijn als er iemand is die jou de les laat zien en er ook iemand is die in compassie en begrip met jou is.
    Dat is de fijnste combi!

    Iemand die hulp biedt of coacht zou, zoals ik het voel, in wijze compassie mogen zijn of compassievolle wijsheid. Dat werkt voor mij in ieder geval het beste.
    Want dat nodigt mij uit om, als ik weet wat er in mij speelt, met minder oordeel maar met meer begrip naar mezelf toe kan zijn. Dus liever kan zijn voor mezelf…

    Ik was onschuldig en er zijn toen dingen gebeurd die nu worden aangeraakt, maar dat gebeuren van toen speelt zich nu niet af. Dus mag ik mijn lichaam erin gerust stellen… en alles doorvoelen wat er is… IN de pijn gaan, één worden met de pijn… zodat de pijn mij kan loslaten…

    Doordat ik weet wat er in mij werd aangeraakt en ik in alle liefde werd benaderd en uitgenodigd om mijn lijf te voelen en te ontspannen, kon ik met compassie gaan kijken naar mij als kleuter en me over haar ontfermen.

    Ik was/ben hooggevoelig.
    Toen ik naar de kleuterschool ging, was mijn broertje net een jaar geworden.
    Voor mijn gevoel werd ik verlaten door mijn ouders, met name mijn moeder, door mij naar de kleuterschool te brengen.
    Alle aandacht was er dan voor mijn broertje.

    Nu maken veel kinderen dat mee. Echter niet ieder kind gaat er op dezelfde manier mee om.

    Mijn ouders hebben mij, vanwege het feit dat ze wisten dat ik hooggevoelig was/ben en ook omdat ze me wilden behoeden en beschermen denk ik, niet voorbereid op wat komen ging en hebben me als het ware in het diepe gegooid, want… had ik het geweten, dan had ik me heel verdrietig en verlaten gevoeld en waarschijnlijk hemel en aarde bewogen om thuis te mogen blijven.

    Trouwens, wat wisten ze in mijn tijd, de jaren zestig van de vorige eeuw, van hooggevoeligheid!
    Een kleuter heeft bovendien nog weinig taal om te vertellen wat er precies met en in hem gebeurt.

    Later… als oudere kleuter en beginnend schoolkind, maakte mijn broertje vaak speelgoed van mij kapot. Mijn ouders, met name mijn vader, deed dat dan af dat het niet zo erg was. Het kon nu eenmaal gebeuren. Ondertussen was het wel ík die erg gehecht was aan dat speelgoed.

    Op nog latere leeftijd deed ik in de ogen van vooral mijn vader ‘altijd moeilijk’ en maakte ik overal een probleem van.
    Hij kon niet omgaan met mijn hooggevoeligheid en ik… ik ben die sensitiviteit in mezelf gaan afwijzen… en trok me steeds meer terug… was niet graag met anderen… voelde me anders… schaamde me voor wie ik was…

    De anderen zouden eens kunnen gaan ontdekken dat ik altijd moeilijk deed en overal problemen van maakte en dan mochten ze me toch niet… dus dook ik weg in mijn eigen wereldje… met de minste kans om te worden gekwetst… mijn eigen wereldje van creatief bezig zijn…

    Dat ben ik allemaal te boven gekomen. Ik heb er veel in geheeld, maar echt helemaal doorvoelen?!?…

    Zo fijn dat ik er door de Biologische Wetten én de warme aanwezigheid van -nu- die vriendin dat ik in mijzelf, maar ook werkelijk IN mijzelf durf te gaan zijn.

    Wijze lessen duiden en leren samen met een begripvolle, empathische nabijheid is voor mij de sleutel om compassievol naar mezelf te gaan kijken en in -ontwikkelende- zelfliefde mezelf te helen.

    Het is fijn, en daarvoor ben ik ontzettend dankbaar, dat ik een man heb met wie ik over dit soort dingen kan praten.
    Door de les die ik kreeg en mijn houding als kleuter naar Hub toe, kwam het inzicht wanneer ik weer vanuit de oude pijn naar hem toe reageerde. En andersom werd Hub duidelijk welk pubergedrag hij naar mij toe liet zien.
    Het heeft ons gebracht dat we elkaar veel meer kunnen zien in onze kwetsuren en dat het niet persoonlijk gericht is.
    Dat maakt ons zachter naar elkaar… begripsvoller…

    Ik leer mezelf uit te nodigen om te gaan ontdekken wanneer ik vanuit het gekwetste kind of vanuit mijn volwassen Zelf reageer.
    Zo zet ik mijn hart meer open… kan het verleden in liefde laten gaan… open me weer voor de stroom van leven… en kom weer in verbinding met mijn innerlijke kracht.


    De tijd waarin we leven is een heftige tijd.

    Als nimmer tevoren wordt er hard aan ons ‘getrokken’ om onze schaduw aan te kijken, te omarmen en te helen.

    Nog nooit waren er – al is het nog maar een klein percentage – zulke felle, hardnekkige entiteiten als de laatste archonten, die aanhaken op deze schaduwstukken.
    Ze hechten aan op die plek in ons waar nog ongeheelde pijn aanwezig is.
    Ze voeden zich daaraan, hebben het nodig om zelf te kunnen existeren, maar halen ons uit onze kracht en werpen ons terug in een lagere frequentie.
    Ze ontnemen ons onze lichtkracht en laven zich aan onze zwakke stukken zonder dat we er ons bewust van zijn.
    De komende paar maanden zijn ze blijkbaar nog zeer actief; daarna verdwijnen ze.

    Echter deze paar maanden is de kleefkracht van hun tentakels het meest intens.
    Belangrijk is om goed te aarden, je te beschermen en je bewust te zijn van je schaduw.

    24 juni is de feestdag van Sint-Jan, oftewel de geboortedag van Johannes de Doper.

    Het is een dag rond de Zonnewende, de langste dag van het jaar, een dag met meer uren daglicht dan op de andere dagen van het jaar.
    Het is het begin van de zomer en vanaf de langste dag neemt de zon langzaam af in zonuren.

    Dat heeft op ons het effect dat we de behoefte voelen om naar binnen te keren, om te voelen waar we echt gelukkig van worden en om ons innerlijk licht te (her)ont-dekken.

    Johannes de Doper kwam om te getuigen van het licht, dat wil zeggen: Christus.

    Johannes de Doper was niet het licht, maar hij kwam om de boodschap van het licht te brengen, want het waarachtige licht, dat ieder mens verlicht, wilde in de wereld komen.

    In het evangelie van Johannes wordt door Johannes de Doper met nadruk over Jezus Christus gezegd:
    “Deze was het van wie ik zei: NA mij komt die VOOR mij geweest is, want Hij bestond eerder dan ik”.

    Johannes doopte met water en Jezus Christus doopte met de Heilige Geest, het vuur.
    Johannes zegt ook: “Ik moet minderen, Hij, Jezus Christus, moet groeien, meerderen. Het oude moet losgelaten worden, zodat het nieuwe kan ontstaan”.

    Kijken we op dit moment naar de wereld en onze maatschappij en laten we ons, met alle impulsen en berichten, vaak nep, meedrijven, dan zouden we een grote chaos en ellende kunnen ervaren.
    Ons denken wordt misleid en dat kan invloed hebben op onze denkwereld, ons voelen en handelen in de wereld om ons heen, met als gevolg een gevoel van stuurloos drijven en geen geestelijk houvast meer hebben, alleen maar materieel houvast.

    Er kan een moment komen dat je ontdekt, en dit kan langzaamaan gebeuren, dat je in je hart een groeiend innerlijk houvast voelt ontstaan met aandacht en liefde voor jezelf en je medemens.
    Dan kan het nieuwe denken geboren worden, het nieuwe vrije denken met je hart vanuit je hogere Ik en niet vanuit je ego:
    Het begin van een Nieuw Tijdperk.

    Ook het Midzomerfeest, drie dagen na de Zonnewende is een kentering naar het nieuwe leven.
    Het groeien en bloeien gaat langzaam over in afbraak, verval en verwelking van bloemen en planten. Tegelijk gaat het over in het rijpen van gewassen op het land én het rijpen van vruchten aan bomen en aan struiken.

    Johannes de Doper staat symbool voor het oude denken, dat door het Joodse volk tot een rijk denken was uitgegroeid.
    Nu komt de tijd van afbraak en verval van het oude denken.
    Het moet plaats maken voor een nieuw denken, dat weten is en niet alleen geloven, en dat uit diepere bronnen put.
    Een nieuw denken dat geen autoriteiten buiten zichzelf zoekt, maar op zoek gaat naar de Innerlijke Christus.

    Daarom moest Johannes, symbool van het oude denken, rationeel en aan het ego gebonden, kleiner worden en moest Jezus de Christus als brenger van het nieuwe denken groter worden.
    Johannes de Doper wijst ons daarbij op de zo bijzondere woorden: “HIJ moet wassen en ik moet kleiner worden”.

    Zo zullen na de chaos in de wereld, op ons eigen keerpunt, de vruchten van de Liefde in ons innerlijk ontstaan. Dan zal alles wat leeft het Zonnewezen ervaren en erkennen, en zullen wij elkaar vanuit ons Hart bijstand geven en helpen.

    Zo laat het Sint-Janskruid, geplukt op de dag van de zonnewende, 21 juni, haar opperste lichtkracht zien en nodigt ons in deze tijd uit het licht, de Christus In ons, te activeren en vanuit ons hart te leven.

    Als nimmer tevoren is het zo ontzettend belangrijk om je eigen schaduw te erkennen, je innerlijk werk te doen en te helen.
    Die tijd is nu!
    Schaduwen komen duidelijk zichtbaar naar boven.
    Voor degenen die oren hebben om te horen en ogen om te zien…
    We worden massaal uitgenodigd.

    Ook voor mij is het duidelijk dat ik mijn eigen schaduw/mijn innerlijk kind op een nog ongeheelde laag mag zien in mijn/haar kwetsuren, mezelf/haar vergeven en mijn licht op mij/op haar mag laten schijnen.

    Dit is de tijd dat je jezelf kunt losmaken van de beperkende emotionele en spirituele verhalen die je in de loop van je leven hebt geërfd of in jezelf hebt opgeslagen.
    We komen steeds meer tot het besef dat er niet iets buiten ons is wat ons gaat redden.
    Juist in deze tijd van chaos en geweld worden we ons steeds meer bewust dat wij zelf onze eigen werkelijke redding zijn. Door onze eigen schaduw aan te kijken en te helen, komen we dichter bij Christus IN ons… de vrede in ons… de liefde in ons… en… dan zal de buitenwereld mee veranderen…

    Verandering komt van binnenuit.

    Al die stemmetjes in mijn hoofd vertroebelden de kijk op mezelf, waardoor ik in neerslachtigheid geraakte en niet me kon laten -aan-raken door mijn ware stem en het licht wat altijd in mij aanwezig is, maar nu werd overschaduwd.

    Ik kon niet meer kijken naar wie ik werkelijk Ben en voelde de God IN mij niet meer…

    Echter, deze tijd rond de geboorte van mijn kleinzoon en rondom het feest van de geboortedag van St. Jan, Johannes de Doper is de lichtkracht op z’n sterkst.
    Johannes getuigde van het licht… het waarachtige licht dat ieder mens verlicht en in de wereld wilde komen middels Jezus Christus…

    Mooi hoe ik altijd tekens op mijn pad krijg aangereikt om mij te laten zien en ondersteunen in het proces waar ik op dat moment doorheen ga…

    Het Sint-Janskruid (Hypericum Perforatum), oftewel het kruid van Saint John, Johannes de Doper, is overvloedig aanwezig nu.
    De bloemhoofdjes stralen rond midzomer een enorme lichtkracht uit, ons uitnodigend om het licht in ons te activeren en ons met God IN ons te verenigen.

    Het verdrijft de donkerte, de neerslachtigheid en helpt te ontspannen.

    Om zeker te zijn dat je met Sint-Janskruid te maken hebt, en niet met een ander lid van de hertshooifamilie, zoals Jacobskruiskruid die zeer giftig is, neem je een blaadje en houd je het tegen het licht. Je ziet dan massa’s fijne doorzichtige puntjes, vandaar de Latijnse naam perforatum.

    De puntjes zijn in feite geen gaatjes, maar wel minuscule oliekliertjes. Het is een olierijke plant. Zo geeft hij een rood-paarse kleurstof af als je de bloemen tussen je vingers wrijft.
    Deze rode kleurstof in de plant kan symbolisch verwijzen naar het bloed van Christus (=levende Christus in ons) of naar het bloed van Johannes die onthoofd werd.

    Sint-Janskruid heeft een lange traditie als medicinaal kruid, vooral als wondhelend middel en antidepressivum (innerlijk licht), maar ook als massageolie tegen krampen en zenuwpijn.

    Enige voorzichtigheid is echter op z’n plaats:

    * Sint-Janskruid kan de huid gevoelig maken voor zonnebrand (fotosensibilisatie). De huid beter niet blootstellen aan de zon als je Sint-Janskruid gebruikt.

    * Sint-Janskruid kan de werking van geneesmiddelen (ook de pil) beïnvloeden. Sint-Janskruid dus niet gebruiken zonder je arts te raadplegen als je medicijnen neemt.

    * Zwangere vrouwen kunnen Sint-Janskruid beter niet gebruiken.

    Voor uitwendig gebruik, als kalmerende en rustgevende massage-olie kun je Johannesolie maken door -gedroogde- bloemen te laten trekken in olijf- of zonnebloemolie.

    Voor inwendig gebruik kun je Sint-Janstinctuur maken door de bloemen te laten trekken in alcohol. De vloeistof kleurt weldra rood.

    Zoals gezegd, enige voorzichtigheid is geboden.
    Neem de olie of de tinctuur, zeker voor inwendig gebruik, na overleg met een -fyto-therapeut.

    Maar ook zonder inname of gebruik van dit kruid van Sint-Jan kan het je -gewonde- Zelf opbeuren.

    De bloemen zijn namelijk nu in grote overvloed aanwezig.
    Verbind je met hen en hun stralende licht zal je als vanzelf opbeuren en je uitnodigen je met liefde naar jezelf met je innerlijke wonden te verbinden en ze te helen.

    , , , , ,
    , , , ,

  • Duizendblad.. wegwijzer op je helingspad

    Duizendblad.. wegwijzer op je helingspad

    Duizendblad is een plant uit duizenden, die bij vele grote en kleine, zowel fysieke als mentale en emotionele klachten, verlichting en ondersteuning kan geven.

    Het kruid is op dit moment – juni – veelvuldig… duizendvoudig… in de natuur aanwezig en is van waardevolle betekenis voor deze tijd, waarin tijdlijnen van elkaar wijken en schaduwstukken/wonden vragen om te worden aangekeken en geheeld….

    Duizendblad kan worden gebruikt in culinaire, cosmetische en medicinale bereidingen. Daarover straks meer.

    Nu eerst het gedicht.
    **Kijk voor het -muzikale- bericht op YouTube**
    https://youtu.be/TKOrX4UgSfI?si=O8dm0tM-4n-s_NV2

    Duizendblad… wegwijzer op je helingspad…

    Al daar waar je in jouw leven
    niet met je essentie bent verbonden
    toont jouw ziel zich aan je lichaam
    door jou met al haar liefde te verwonden…

    Echter, als mens zul je in de wond
    niet zien de liefde, noch herkennen
    Terwijl je ziel je door de pijn juist vraagt
    de boodschap erachter te verkennen…

    In navolging van het kosmisch plan
    verschijnt Cheiron nu aan d’hemelse gewelven
    met in zijn hand het Duizendblad
    om te voorkomen dat
    we in ons lijden weer verzwelgen…

    Duizendblad… Achillea Millefolium…
    Vernoemd naar Achilles… één van Griekenlands grootste helden
    Cheiron leerde hem de wondhelende werking van het kruid
    dat bovendien pijn kan stillen en bloed kan stelpen…

    Cheiron de centaur… half man, half paard…
    Of zou het zijn half paard, half vrouw???
    Want zou naar alle waarschijnlijkheid
    het niet zijn een vrouw die met haar pijlen
    jou naar de pijnlijke plek toe weet te leiden?…

    Hoe dan ook…
    Cheiron, de meester in de kruidenleer
    komt via Duizendblad jou onderwijzen
    hoe je de God of Godin die jij in wezen bent
    weer aan de hemel laat herrijzen…

    Hoe je de meest heftige kwetsuren
    kunt transformeren tot jouw grootste krachten
    En je weet… “Ik zélf ben het medicijn
    dat mijn eigen lijden kan verzachten”…

    Durf je je diepste wond te onderkennen?
    Je overgeven aan wat zij jou toont?
    Kun je haar schaduw doorvoelen en omarmen?
    Dan word je met overvloed aan heling beloond…

    Je weet, je bent je eigen genezer
    van jouw zelf gecreëerde kwetsuren
    Duizendblad komt als wegwijzer op jouw pad
    opdat je jouw eigen leven bij kunt sturen…

    Door er voor, en met jouw wond te zijn
    Haar op een afstand te observeren
    Haar met aandacht en liefde te omringen
    En al wat zij jou spiegelt te eren…

    Als beloning geeft jou Duizendblad
    alle in haar besloten wijsheid mee
    die jouw gebroken hart weer opent
    En daar tevens brengt veel pais en vree…

    Hemel en aarde komen samen
    Tegenstellingen verenigen zich met elkaar
    Ziel en hart verstrengelen en versmelten
    Zo word jij je ware Zijn gewaar…

    Vanuit je eigen heilige midden
    herken je jouw I AM
    Degene, die jij bedoeld bent hier te Zijn
    De creator van jouw eigen poëem…

    Dus…
    Verwelkom al jouw zielenwonden
    Zet hun schaduw in jouw god’lijk licht
    Omring ze met jouw hartenliefde
    En zie…
    Jouw talenten komen volledig in het zicht…

    Deze talenten zijn met goddelijk draad doorweven
    Manifesteren groots wat eerst nietszeggend was en klein
    Juist door de verwondingen die je ziel jou toebracht
    leert Duizendblad je heelmeester van jouw eigen leven te zijn…

    Werking van Duizendblad (Achillea Millefolium):

    * Bloedstelpend, bloedzuiverend, ontstekingsremmend, verbetert de doorbloeding en versterkt de bloedvaten. Het is daarom breed inzetbaar bij winterhanden en -voeten, spataderen of aambeien. Het verbetert de peristaltiek van maag en darmen en is kramp- en pijnstillend. Je kunt het bij allerlei buikklachten gebruiken, zoals een opgezette buik, oprispingen, bij diarree, overmatige winderigheid, ontstekingen, bij gebrek aan eetlust.
    * Het heeft tevens een vocht afdrijvende werking.
    Bij griep en verkoudheid bevordert Duizendblad de afvoer van afvalstoffen, laat eventuele koorts dalen en vermindert klachten.
    *Het werkt ontzurend en ontspant zo bij zenuwpijnen en bij gespannen spieren. Het brengt evenwicht in het zenuwstelsel.
    * Duizendblad is een echt vrouwenkruid.
    Bij menstruatiepijnen kan het deze pijnen verlichten en hevige bloedingen temperen.
    Wanneer de menstruatie uitblijft, kan Duizendblad deze juist op gang brengen.
    Tijdens de bevalling stimuleerde Duizendblad de weeën en na de bevalling werkt het bloedstelpend. Bij overgangsklachten vermindert het opvliegers en overmatige transpiratie.

    Duizendblad mag je NIET gebruiken tijdens de zwangerschap en is niet geschikt voor kinderen onder 12 jaar.


    Graag deel ik hier met jullie enkele recepten en mogelijkheden met Achillea Millefolium.

    Duizendblad is eetbaar    , hoewel je de inname niet moet overdrijven.
    Je kunt wat jonge blaadjes of bloemetjes toevoegen aan een salade of kruidenboter.

    * Duizendblad heeft een samentrekkende werking.
    Het blad kneuzen of er even op kauwen zorgt ervoor dat de werkzame stoffen vrijkomen. Leg je de brij op een wond dan stelpt dat de bloeding.

    * Duizendblad stimuleert de doorbloeding.
    Leg daartoe een kompres met de brij van Duizendblad op de pijnlijke of koude plekken op je lichaam of op je lever om die te helpen ontgiften.

    Duizendblad als infusie.
    -Droog de bovengrondse delen van het kruid, aan de lucht of in een dehydrator (= voedseldroger).
    Het kruid moet goed droog en knisperend zijn voordat je het gaat bewaren in een afgesloten glazen pot.
    -Kook water en giet dit in een glas of theepot over een theelepel duizendblad-kruiden, nadat je het water een moment hebt laten afkoelen (onder 100 graden Celsius) en laat deze infusie ongeveer 10 minuten trekken.
    -Gebruik bij klachten: twee kopjes per dag, maximaal drie weken lang.
    De smaak is erg bitter. Daarom kun je het mengen met andere kruiden, wat wel de werking zal beïnvloeden.

    Duizendblad als hydrolaat.
    Een hydrolaat draagt, net als een bloesemremedie, het wezen, de ziel van de plant in zich.
    Het geeft levenskracht en heeft een belangrijk effect op het geestelijk welzijn.
    – In een moeilijke levensfase en bij grote veranderingen, bijvoorbeeld pensionering, menopauze, scheiding, drink je een theelepel in een glas water, nuchter en voor het slapen gaan.
    – Koude ledematen, ook in het warme seizoen en in warme ruimtes kunnen wijzen op een zwakke miltenergie. Kuren met dit hydrolaat versterken de aarde-energie en verbeteren de bloedcirculatie.
    – Als zachte ontgifter is dit een interessante component in synergieën voor reinigingskuren.
    -Je kunt het vernevelen in de ruimte als roomspray of in je voeding druppelen.

    -Inwendig heeft het hetzelfde effect als hierboven bij de werking staat beschreven.
    Je kunt het hydrolaat ook inhaleren om slijmvliezen in neus en bronchiën sterker te maken.
    -Uitwendig is het een schoonheidshydrolaat bij acne, huidontsteking, couperose, gemengde huid en cellulitis en kan in een zitbad worden gebruikt bij aambeien en endometriose.
    Het heelt de huid na zonnebrand en bij verschraling van de huid door de blootstelling aan wind en zon.**

    ** Informatie ontleend aan het boek ‘Hydrolaten – Therapeutische, cosmetische en culinaire gids’ van Veerle Waterschoot.


    Hydrolaten zijn voor mij zeer waardevolle ‘waters’ om de reden die ik hierboven al benoemde:
    De ziel van de plant laat zich ‘zien’ in het hydrolaat en daarmee kan het hydrolaat bijdragen aan vibratieverhoging in die mentale en emotionele gebieden waar het kruid haar specifieke eigenschappen spiegelt.
    Ieder kruidenhydrolaat heeft zijn eigen unieke eigenschappen die een brede werking hebben op fysieke en energetisch niveau.
    Dat maakt ze zeker in deze tijd bijzonder interessant en daardoor vertel ik graag hoe ik hydrolaten maken met de Smartstill:

    Ik vul de ketel van de SmartStill met gedestilleerd water.
    Deze roestvrijstalen kommetjes komen op de bodem…
    … Zij zorgen ervoor dat het hierna erop geplaatste inzetbakje met de kruiden niet met het water in aanraking komt.
    Het inzetbakje, gevuld met fijngeknipt Duizendblad.
    Als verzwaring gebruik ik Rozenkwarts.
    Deze liefelijke stenen ‘nemen met alle liefde’ de kwaliteiten en eigenschappen van Rozenkwarts en het kruid mee.
    De SmartStill is klaar voor gebruik.
    De temperatuur is ingesteld op 100 graden Celsius.
    Het water in de ketel wordt aan de kook gebracht.
    De stoom die daarbij vrijkomt, neemt de wateroplosbare inhoudsstoffen en de vluchtige vetoplosbare stoffen van Duizendblad mee.
    Wanneer de stoom afkoelt, lost een deel van de meegenomen inhoudsstoffen op in het water en een deel scheidt zich af.
    Het deel dat zich afscheidt en niet in water oplost, is lichter dan water en blijft drijven. Dit is de vetoplosbare etherische olie.
    Het wateroplosbare deel blijft in het water zitten en vormt het destillaat. Dit destillaat noemt men het hydrolaat.
    Aangezien een SmartStill zich eigent voor een kleine hoeveelheid plantenmateriaal, zal het nauwelijks etherische olie opleveren.
    Voor en redelijke hoeveelheid etherische olie heeft men vele kilo’s kruiden nodig.
    Hier gaat het echter niet om de etherische olie, maar om het hydrolaat, waarvoor de SmartStill uitstekend geschikt is.
    De hoeveelheid hydrolaat met een krachtige werking varieert van 100 tot 300 ml. De kracht en ook de energetische werking is afhankelijk van het soort kruid dat wordt gebruikt en de daarin aanwezige wateroplosbare inhoudsstoffen.
    Het resultaat… Duizendblad hydrolaat, gebotteld in een vooraf gesteriliseerde fles.

    Duizendblad is een kruid dat zeer passend is in de tijd waarin we leven om ons te ondersteunen onze – energetische – wonden en schaduwdelen te helen.

    Het is met reden waarom het nu zo overvloedig aanwezig is.
    Altijd, als ik een kruid, plant, boom, struik of bloem ‘ontmoet’, weet ik dat deze van groot belang is op dit moment in de tijd.

    De natuur weet precies waar zij mag laten zien wat nodig is.
    Planten… bepaalde planten groeien niet voor niets op een bepaalde plaats in jouw tuin of in het park of het bos bij jou in de buurt.
    Daar horen ze te zijn!
    Om jou… om ons… mooie lessen te leren!

    De natuur heeft het altijd goed met jou voor.
    Net zoals jouw lichaam ‘weet’ wat het nodig heeft om zichzelf te kunnen helen.
    De natuur brengt jouw lichaam met haar in contact… als je de tijd neemt om te luisteren…
    Als je luistert… en als jij jouw lichaam volgt… brengt jouw lichaam vanuit zijn of haar eigen natuur jou in contact met dé Natuur… het Al… de kosmos… God…

    Het is prachtig hoe de Natuur werkt!

    , , , , , ,
    , , , , ,