Het is alweer bijna een jaar geleden dat mijn man Hub ziek werd, uiteindelijk met ernstig hartfalen op 5 december 2025 in het ziekenhuis werd opgenomen en na een heftige periode op de IC, met nog de nodige complicaties, kon hij 28 januari van dit jaar weer naar huis.
Met een hersteld hart -waarvoor wij ontzettend dankbaar zijn- en ook met een langdurige revalidatie in het vooruitzicht.
Maar fysiek herstelde Hub snel.
Ik ben enorm trots op hoe hij het deed!
Tegelijkertijd was dat snelle herstel een valkuil om weer vlug in staat te zijn om de oude gewoonten te gaan oppakken.
Ja, herstel gebeurt met vallen en opstaan en… ja, er kwamen terugvallen toen hij fysiek weer meer ging doen.
Het vroeg en vraagt toch om bewust je lijf te blijven voelen en daarnaar te handelen en op tijd de rust te nemen.
De ademhaling is daarbij een goede raadgever, want als die hoog gaat zitten, zou dat een signaal kunnen zijn om terug te gaan naar het lijf en gehoor te geven aan wat het je vertelt.
Aangezien ik mijn voelsprieten altijd sterk heb uitstaan, signaleerde ik dingen, waarbij hij weer aan zichzelf voorbij ging of dreigde te gaan.
Uit angst voor herhaling van hetgeen gebeurd was, deed ik vele pogingen om Hub te doen inzien wat hij aan het doen was.
Uiteindelijk kreeg ik zelf hartkloppingen (waar ik al over schreef in een vorig blog).
Ik stelde mijn lichaam en geest keer op keer gerust dat die situatie nu voorbij was, maar kennelijk lagen de toch wel traumatische ervaringen nog steeds in mijn systeem opgeslagen en liet mijn lichaam me op een andere manier weten dat de stress nog ergens in mij latent aanwezig was.
Het begon vanuit mijn nek.
Aan de rechterkant ontstond een pijn die zich langzamerhand uitbreidde naar mijn rechterschouder, schouderblad en bovenarm.
De beweeglijkheid nam steeds verder af en de pijn was vooral ‘s nachts bijna niet te verdragen.
Ik dacht het wel op te kunnen lossen met supplementen als PEA, Boswellia en Kurkuma, homeopatische middelen als Rhus Toxicodendron en Ruta Graveolens en kleipakkingen met Wintergreen. Ze hielpen echter niet echt. Ze verzachten wel voor even, maar dan kwam de pijn toch weer terug.
Mijn lichaam wil ik zo schoon en zuiver mogelijk houden en ik kies dan ook niet voor reguliere middelen waar ik niet achtersta, maar op een gegeven moment werd de pijn ‘s nachts zo hevig dat ik toch maar paracetamol heb genomen in de hoop enige verlichting te vinden.
Ook dat hielp echter niet.
Ik wist, en weet, dat mijn lichaam me hier iets wilde vertellen. Door de hevige pijn wilde ik echter nog niet luisteren, terwijl juist dié pijn het hardst riep om nu gehoord te worden.
Inmiddels waren mijn bewegingen zo beperkt geworden, dat ik hulp moest vragen.
Hulp aan Hub met aankleden, wassen, werkzaamheden in en om huis.
Fysiek ging het met hem beter, zoals ik al schreef, maar voor mij zorgen had hij nog nooit hoeven doen. Ik had het hem ook nooit gevraagd en deed en droeg alles altijd al zelf.
Patronen kwamen aan de oppervlakte.
Patronen waar we beide naar mochten kijken.
Ik, onderkennen dat ik dingen niet meer kon en me overgeven aan, en vertrouwen hebben in hem.
Hij, mij zien in wat ik nodig had en ook nog de balans in zichzelf zien te vinden dat hij niet teveel fysiek op zich ging nemen.
Ook moest ik het evenwicht zien te vinden in wat ik wel, en wat ik niet van hem vroeg, aangezien ik zag wanneer hij over zijn eigen grenzen dreigde te gaan.
Mijn nek, schouder en bovenarm hebben met eigenwaarde-inbreuken te maken volgens de Biologische Wetten.
In dit geval gaat het over “Ik kan dit niet (ver)dragen”.
Het zijn conflicten met betrekking tot de lat steeds hoger leggen, gevoel gefaald te hebben, geloven geen goede moeder, kind, partner enz. te zijn en me schuldig voelen.
Mijn hele leven leg ik de lat al erg hoog, opdat ik gezien en geliefd wordt.
In feite heb ik ook bij tijd en wijle mijn ouders gedragen, ook al was ik nog maar een kind.
Ik nam veel op mijn schouders en nam op bepaalde momenten als kind de moederrol op me.
Dat laatste is wat ik in de relatie met Hub ook -weer- deed.
Ik voelde me ook snel schuldig als ik iets deed of had gedaan, waarvan ik dacht dat dat van mij werd verwacht, maar wat uiteindelijk niet goed uitpakte.
En, ik moest wel veel op me nemen, zeker toen Hub zelf ziek was, maar ik realiseer me dat ik mezelf belastte met lasten, die niet altijd door mij op mijn schouders hoefden te worden genomen.
Letterlijk heb ik veel werk in en om huis op me genomen wat Hub normaal deed.
Verder was ik bijna ieder dag in het ziekenhuis, bijna twee maanden lang, omdat ik me erg verantwoordelijk voelde voor hem toen hij in coma lag.
Maar er was meer, ont-dekte ik.
Het was niet alleen ík in dit leven, maar schijnbaar neem ik al vele levens, ook ik als karmadrager in de vaderlijn, deze rol op mij.
Mijn ambitieuze ziel heeft al heel vaak ‘gedragen’, ‘verdragen’ en ‘op zich genomen’ om meer licht op aarde te brengen.
Mijn ziel, die natuurlijk meer is dan het lichaam dat ik nu heb, heeft daarvoor altijd hard gewerkt om dit doel na te streven en nu, in dit leven, zegt zij: “Het is genoeg!”
Wat ik nu te doen heb, is… niets doen!
Me terugtrekken, als dat nodig voor mij is.
Als het ware op vakantie gaan in mijn eigen lichaam.
Haar signalen heb ik, vanwege de gevoeligheid voor alles om me heen, genegeerd. Nu ben ík zélf degene die mag aangeven wat ík nodig heb en daaraan gehoor geven.
Als ik iets niet kan, mag ik hulp vragen.
Als ik in de stilte wil, mag ik daaraan gehoor geven en hoef me niet te verantwoorden.
Als anderen mij nodig hebben en ik voel dat ik meer ga geven dan ik kán geven, mag ik ‘nee’ zeggen.
Maar… kán ik wel voelen bij mezelf wat ík nodig heb?
Dat heb ik namelijk nog nauwelijks tot nooit gedaan!
Voor mij gaat het er dus om om IN mezelf te gaan voelen wat mij goed doet en wat ik nodig heb.
Mezelf toestaan daarnaar te luisteren.
En mijn lichaam geeft nu meteen aan als ik dat niet doe!
Mijn schouder en nek laat het in alle hevigheid voelen.
En dan luister ik.
Eindelijk!
De kunst is nu om de kleinste signalen van mijn lichaam te (h)erkennen en daarnaar te handelen.
Ik krijg nu belangrijke levenslessen.
Wat is het lichaam toch een wijze raadgever! Het weet veel meer dan mijn hoofd/ego mij vertelt!
Alle informatie van dit en vorige levens, familiepatronen, aangeleerde overtuigingen en gedragingen, ligt erin opgeslagen.
En… het laat zich zien! In deze tijd meer dan ooit!
In de atmosfeer is veel in beweging.
De aarde beweegt, stoot uit en schoont op wat niet langer passend is.
De vele zonnestormen, zonnewinden, orkanen, vulkaanuitbarstingen laten de aarde trillen op haar voegen en daarmee wordt alles uitgestoten wat niet langer in lijn is met de nieuwe aarde, die komt (en er al is) van een hoger frequente structuur.
En wij bewegen mee.
Dat betekent dat alles wat nog laag frequent in ons aanwezig is naar de oppervlakte komt, zodat onze lichamen kunnen evolueren naar kristallijne lichamen.
Fysiek is dit voelbaar doordat zich allerlei ziektes en lichamelijke ongemakken kunnen openbaren.
Deze lagen nog in de schaduw verborgen, willen nu gezien en geheeld worden, opdat de nieuwe lichtmens geboren kan worden.
Een multidimensionale mens, één met alles en verbonden met andere kosmische energieën, die ons helpen in deze processen.
Daarmee worden de aangeleerde percepties, programma’s, indoctrinaties (ook angsten) en opgelegde overtuigingen, die niet overeenstemmen met wie wij werkelijk Zijn en die we ons weer mogen her-inneren, gezuiverd doordat we ons bewust worden van onze binnenwereld en het daar te verrichten werk op ons gaan nemen.
Daarmee bevrijden we ons van de ‘ballast’ van vele tijden.
En… hoe hard het dan ook om ons heen stormt… wij blijven in het oog, want wij staan stevig in de Aarde verankerd in onze eigen as, gereinigd en geheeld van vele ‘in ons gebrachte ‘machtssystemen’, en krachtig verbonden met de Bron.
Ik zie het als mijn taak op aarde om me steeds bewust te zijn van de signalen van mijn lichaam, want die ‘vertellen’ mij waar ik nog aan mag ‘werken’.
Niet werken in de zin van zoals ons is aangeleerd, maar me liefdevol helpen her-inneren dat een facet van de grote diamant die ik ben, mag worden opgepoetst, zodat ik weer kan schitteren in het Licht van God, de Bron, die ook IN mij is.
Als ik kijk naar mijn kleinkinderen, de kinderen van de tijd waarin we nu leven, dan zie ik hoe puur deze diamantjes schitteren!
Hun Zijn, in al hun facetten is zo mooi en nog zo helder verbonden met de Bron.
Ze zijn geboren in een chaotische, ruwe wereld.
Toch hebben zij gekozen voor juist deze wereld om met hun puurheid, lichtheid en hart-gedragen energie de nieuwe aarde te creëren.
Wij willen niet dat hun mooie diamant aan glans verliest.
Maar hoe kunnen we hen daarvoor behoeden?
* Laten wij hen in hun waarde laten.
* Laten wij hen helpen opdat zij hun vibratie hoog kunnen houden.
* Laten we voorkomen dat ze zwaar geprogrammeerd worden, zoals wij.
* Laten wij hen beschermen.
* Laten we hen begrijpen en in staat stellen om te onthouden wie zij zijn.
* Laten wij ze leren dat angst een illusie is.
* Laten wij ze laten zien dat ze krachtige scheppers zijn, volkomen veilig en beschermd door hun gidsen en de Bron.
* Kinderen begrijpen energie van nature. Leer hen de kracht van hun gedachten en woorden en dat deze als het ware orde scheppen in het universum.
Leer hen dat ze alles kunnen creëren waar ze zich op focussen.
Laten we hun verbeelding stimuleren.
* Als ze een nare droom hebben of bang zijn, leer ze dan een helder wit licht te visualiseren dat hen omringt als een beschermende bubbel.
* Volwassenen doen de denkbeeldige vrienden, herinneringen aan vorige levens of levendige dromen van kinderen vaak af als ‘gewoon een verhaaltje’. Laten we dit alsjeblieft niet doen.
* Laten we met een open hart naar hen luisteren.
Ze stemmen zich af op echte herinneringen en dimensies voordat de dichtheid van de aarde ervoor zorgt dat ze die vergeten.
* Leer ze respect voor al het leven.
Laat ze zien dat alles bewustzijn heeft: de dieren, de bomen, de rotsen en de aarde zelf.
Moedig ze aan om tijd in de natuur door te brengen, weg van de ruis van technologie. Laat ze met de planten praten en rustig zitten. Ze resoneren van nature met de hartslag van de levende planeet.
* Welke spiritualiteit is het beste voor je kind?
Vermijd rigide dogma’s en controle.
De spiritualiteit die deze jonge zielen nodig hebben, is er niet een gebaseerd op schuld, zonde, angst of een verre God die oordeelt. Veel georganiseerde religie is ontstaan als een methode van controle. Deze kinderen zullen daar instinctief tegen in opstand komen, omdat hun ziel weet dat het niet waar is.
Beoefen een spiritualiteit van “De Bron” en Verbinding. Laat ze kennismaken met een spiritualiteit die leert dat we allemaal fractalen zijn van de Opperste Schepper – vonken van hetzelfde prachtige licht.
Leer ze dat God geen man in de hemel is, maar een enorme energie van pure, onvoorwaardelijke liefde die in hen, in jou en in elk levend wezen leeft.
* Eer de vrije wil en karma.
Leer ze de basiswetten van het universum.
De belangrijkste regels hier op aarde zijn dat je nooit een ander kwaad mag doen en dat je nooit iemands vrije wil mag belemmeren.
Leer ze dat alles wat we de wereld insturen, naar ons terugkomt. Dit is veel effectiever dan een kind te vertellen dat het ‘stout’ is of gestraft zal worden. Luister naar hun Hogere Zelf. (Dolores Cannon)
De voornaamste taak als ouder van een spiritueel kind is niet om een starre autoriteitsfiguur te zijn, maar een beschermer en begeleider.
Laten we gewoon van ze houden, naar hen luisteren en de angst buiten huis houden.
En…
Wij zijn er om hen met beide benen op de grond te houden in hun fysieke lichaam, terwijl wij hun ziel de ruimte mogen geven om zich te ontwikkelen. Het kind heeft ons gekozen voordat het in dit leven kwam.
Ze wisten precies wat voor ouder wij zouden zijn en ze wisten dat ons hart open genoeg was om hen door dit grote avontuur te leiden.
Daarvoor is het nodig, voor zowel onszelf, als voor onze (klein)kinderen, dat we onze eigen verbinding met de Bron herstellen en ons stevig te verankeren in onszelf en de aarde, en schaduwdelen die nog in ons besloten liggen, helen.
De kinderen leren ons daarbij, op hun beurt, om ons weer te verbinden met de wereld buiten de fysieke zintuigen om, en al het leven, zowel gezien als ongezien, weer te eren en op te nemen in ons leven.
We hebben al zoveel werk gedaan om de schaduwdelen in onszelf te helen.
Op dit moment versnellen de tijdlijnen, wat zorgt voor diepgaande transformaties. We worden de nieuwe mens van licht, levend op de nieuwe Aarde.
Onze oorspronkelijke eigenschappen worden teruggegeven, waardoor we een leven in volledige vrede kunnen opbouwen.
Temidden van alle bestaande, wankelende structuren en de chaos om ons heen begint het herstel van waarheidsbevinding en rechtvaardigheid op aarde.
We vergeten dat we eigenlijk al HEEL zijn.
Het harde werken is voorbij.
We dragen het licht al uit, gewoon door te ZIJN.
Wat we -nog- mogen doen, is dat we gecentreerd blijven temidden van het tumult om ons heen. En dat we ons bewust zijn als er een spiegel naar ons toe komt die ons raakt. Dan mogen we dat deel nog in onszelf aankijken en vervolgens opnieuw onze innerlijke as verstevigen.
We hebben gekozen voor dit leven op deze aarde.
Het is ook een plek om te genieten… te proeven… te voelen… te ruiken… te kijken naar alle moois om ons heen.
In de eenvoud van de kleinste dingen, schuilt een waarheid en een liefde, die wij mogen koesteren, omarmen én voluit mogen LEVEN!
Dat is wat onze kinderen ons leren en laten zien.
Zij leven het voor. Laten we het kind -in ons- vooral eren.
Laat dit kind weer opbloeien en groeien!
Laten we samen lachen en spelen, dansen en zingen!
Blijf wie je Bent, mijn lieve kind.
Speel… lach… dans en zing!
Mijn lieve kind, ik kijk naar jou
en zie een wondere wereld in je ogen
Een godsvonk die door sluiers breekt
die meer weet dan ik ooit had kunnen dromen
Jouw ziel koos zelf dit aardse leven
met een bepaald doel en veel elan
Om liefde in de wereld te brengen
en iets te openbaren van een hoger plan
Ik wil je niet de weg voorschrijven
of zeggen wie je worden moet
Ik wil je helpen om dát wat je hart influistert
te volgen, zonder schroom, met volle moed
Want jij bent zoveel meer dan zichtbaar is
Meer dan een naam, een vorm, een tijd
Een vonk van liefde uit de Bron
Verbonden met de eeuwigheid
Wanneer de wereld angstig wordt
en twijfel aan je hart komt kleven
laat ik jou voelen dat een goddelijk licht
altijd diep in jou zal blijven leven
Je hoeft de schaduwen niet te vrezen
Ze horen bij het aards bestaan
Als jij ze met jouw licht omringt
kan er een nieuw bewustzijn gaan ontstaan
Jij herkent nog de paden en de wegen
die ik als kind ook heb gekend
Voordat ik vergat en leerde te geloven
dat alleen klopte wat mij was ingeprent
Jij kijkt nog door de sluiers heen
naar werelden die ik niet zie
Je voelt wat zich niet laat verklaren
en noemt het zonder weifeling ‘magie’
Je spreekt soms over licht en wezen
Over een wereld zonder tijd
Het is jouw ziel die zich herinnert
wat ik vergat in deze werkelijkheid
Wanneer ik luister naar jouw woorden
gaat er iets open in mijn hart
Ik voel een oude wijsheid ontwaken
en vind meZelf terug met al zijn pracht
Want jij bent niet alleen degene
voor wie ik zorg en die ik leid
Jij helpt mij ook opnieuw ontdekken
wat in mijZelf wachtte al die tijd
Ik wil je ruimte geven om te groeien
Met beide voeten stevig in de aarde
Zodat jij jouw vleugels spreiden zult
en jouw zielsmissie uit kunt dragen
Weet je, spiritualiteit zit niet in
regels die je volgen moet
maar in de liefde die je uitstraalt
en in wat jij van je hart uit doet
Leer mij de bomen weer te horen
De vogels, bloemen en de wind
Her-inner mij hoe in het wonder van het leven
zich in het kleinste de grootste schoonheid bevindt
Want in de eenvoud van een ogenblik
In dauw die glinstert in het gras
schuilt soms een waarheid die veel groter is
dan alles wat ik ooit begreep of las
Dus kom, mijn kind, dan gaan we spelen
Laat ons dansen, zingen, lachen en zijn blij
Want ook de ziel verlangt te voelen
hoe heerlijk het leven is, hier en nu, voor jou en mij
Ik, als jouw oma, ben dankbaar dat
ik mag lopen een stukje met je mee
Jij wijst mij in al jouw wijsheid naar de Bron
waar liefde stroomt als ‘n oneindige zee
Want jij bent niet alleen mijn kleinkind
Jij bent een wezen, wonderbaarlijk mooi en puur
En terwijl ik jou help deze wereld te ontdekken
ont-dek ik door jou weer mijn eigen goddelijk vuur
