Natuurlijk door de Overgang

…rolde zich op tot een bolletje
en verdween in het ‘Kruidje-Roer-Me-Niet’…

Noorwegen, september 2024.

Wat een prachtig land!
Ondanks de vele tunnels, bruggen en – overigens goed begaanbare- wegen neemt de Natuur hier haar centrale plaats in. De aangelegde infra heeft zich voor een groot deel aan het landschap aangepast, in plaats van dat het landschap zich heeft moeten aanpassen aan de mens.
Hier kun je niet anders dan erin opgaan en je laten onderdompelen.

De Natuur nodigt je uit om haar te ont-dekken.
Wat doe je dan? Je trekt je wandelschoenen aan en gaat op pad.

Onderschat haar echter niet!
Want de mens…in zijn enthousiasme… gaat daarbij onverhoeds gemakkelijk over de schreef.
De Natuur heeft haar grenzen en geeft die, in al haar schijnbare stilte, heel goed aan.
In zijn ijver, en daarmee niet luisterend naar de tekens die de Natuur hem geeft, schendt de mens de Natuur-lijke regels. Die zijn echter rauw en onverwoestbaar en uiteindelijk is het de mens zelf die, zijn eigen lichamelijke grenzen overschrijdend en zijn eigen natuur negerend, zichzelf ondermijnt.

Vele kilometers hebben Hub en ik geklauterd, geklommen en gelopen.
We hebben zelfs de Preikestolen, een klif die 604 meter boven de Lysefjord uitsteekt, beklommen, ondanks de grijze, regenachtige en door de ook hoge temperaturen mistige dag.

Goed voorbereid waren we niet, wel goed uitgerust wat schoeisel en kleding betreft. We hadden ons niet goed ingelezen, maar eenmaal op weg konden we, en wilden we ook niet meer terug.
Het was een ware uitdaging, maar we wilden die, nu we hier eenmaal waren, graag aangaan.

En ja… het was een bijzondere tocht, over knuppelbruggetjes, uitgehouwen rotsige trappen met ongelijke ‘treden’, badend door watervalletjes, glijdend over vlakke rotspartijen en wiebelend over de touwbruggen.
Onze spieren en uithoudingsvermogen werden behoorlijk op de proef gesteld.

Uiteindelijk waren we er… wachtend tot de laaghangende bewolking zou wegtrekken en we toch enigszins het uitzicht op het Lysefjord zouden kunnen bewonderen.
Dit duurde een hele tijd, maar toen hebben we er toch een glimp van mogen opvangen, voordat het hele landschap weer in een dikke laag wolken verdween.
Ondanks het grauwe weer was de hele sfeer daarboven fascinerend, geheimzinnig mysterieus en zelfs mystiek. Dit had wel wat, iets wat we nooit meer zullen vergeten!

De weg naar beneden ging sneller, maar was zwaar. Onze knieën kregen het behoorlijk te verduren en begonnen te verzuren. Bij iedere stap over de ongelijke stenen en keien kregen ze een opdonder.

Hub gleed uit over enkele gladde stenen. Pfff… gelukkig niets gebeurd!

Wat waren we blij toen we, vier en een half uur later en 12 kilometer in de benen, weer beneden waren.
Moe… overbelaste en pijnlijke spieren rijker… maar voldaan.
Dit hadden we toch maar mooi gedaan!
Een paar Arnica-korrels onder de tong, een goede maaltijd en dito nachtrust, dan zou het de volgende ochtend wel weer over zijn.
En de ervaring? Die neemt niemand ons meer af!

En ja… het ging de volgende dag al veel beter en we konden weer bergen verzetten ;)!
Niet weer wandelen of klimmen, maar al rijdend in de camper genieten van de afwisselende natuur met de rimpeloze waters waarin zich de omgeving perfect weerspiegelde …

In Noorwegen is er niets of nauwelijks iets vlak.
Als je erop uit wilt gaan, zul je je altijd moeten begeven op ongelijk terrein.
We waren nu toch eenmaal hier, dus… laten we onze -stoute- wandelschoenen maar weer aantrekken!…

We gingen de oudste staafkerk van Noorwegen, het staafkerkje van Urnes, bezoeken.
Daarvoor moesten we met het veer en dan zou het kerkje aan de overkant van het Lusterfjord liggen, dacht ik op de kaart te zien.
Niet dus… Het was nog een heel eind lopen en wel steil naar boven!
Maar goed, we waren in de tussentijd wel wat gewend en zetten er flink de pas in en dat ging prima.

Het kerkje was de moeite waard en haar symboliek was prachtig. De gids kon er boeiend over vertellen.
Ik had het interieur al bekeken en bewonderd en wachtte buiten op Hub.

We moesten op tijd terug zijn voor de ferry, anders zouden we nog twee uur moeten wachten op de volgende in de miezerige regen.
Ik werd onrustig omdat Hub nog binnen was en ik anderen alweer naar beneden richting veer zag lopen.
Ik temperde mezelf door tegen mezelf te zeggen dat Hub de kans moest krijgen om ook alles goed te bekijken. Bovendien weet ik dat, als er iemand is die de tijd goed in de gaten houdt, hij het is.

Eenmaal weer buiten (“He, he… gelukkig!) zette hij er meteen flink de pas in.
Ik wilde zijn spoor volgen, maar dat ging niet een, twee, drie en… toen gebeurde het… ik verdraaide mijn linkerknie…

Tijdens deze twist flitste tegelijkertijd het volgende door mij heen:
Mijn lichaam zei: “Ik wil rechtdoor. Dat is de meest veilige weg en ook de gemakkelijkste”.
Mijn hoofd zei: “Deze weg naar rechts is sneller, korter. Wel wat ongelijk, maar korter en… jij kunt dat! Zoals je het altijd hebt gekund en gedaan!”

Een flinke pijnscheut aan de binnenkant van mijn linkerknie liet me even wankelen.
Ik riep Hub. Hij nam wat ik zei met een korreltje zout. We moesten immers door om op tijd bij de veerboot te zijn. Dat wist ik zelf ook en dus zat er niets anders op dan het signaal wat mijn knie me gaf te negeren en de weg naar beneden te nemen ook al werd de druk en daarmee de pijn in mijn knie bij iedere stap erger.

De resterende tijd van ons verblijf in Noorwegen heb ik, en daarmee wij, niet veel meer kunnen ondernemen.
We hebben nog enkele musea bezocht, maar grote wandelingen waren er niet meer bij.
Ik wilde het wel graag, of beter gezegd, mijn hoofd wilde het graag, maar mijn lichaam zei ‘Nee’.
Als ik mijn lichaam negeerde, kreeg ik weer de rekening en dus huisarrest (camperarrest). In plaats van nog mooie steden te bekijken, wat we nog in de planning hadden, was er maar één weg, namelijk de weg naar huis en de volle aandacht voor wat mijn lichaam nodig achtte.

Wat werd ik met mezelf geconfronteerd!

Eenmaal thuis dacht ik mijn knie weer snel te fixen. Af en toe wat homeopathische korrels, dan zou dat toch wel moeten lukken.
Nou…vergeet het maar!

Langzamerhand begon het in te dalen dat mijn knie en wat er met haar/mij was gebeurd een boodschap was die mijn knie me al een tijdlang had ingefluisterd.
Zij had dit al eerder geprobeerd, na de Preikestolen, maar toen wilde ik het maar al te graag negeren. Ik wilde namelijk nog zoveel. Zoveel meer zien van het land in al zijn facetten.
De fluistering werd echter een roep. En die roep begon ik pas te horen toen de symptomen bleven bestaan en zelfs erger werden.

We wonen dichtbij het bos. Vlakke wegen zijn er in de buurt van ons huis niet.
Bovendien is de herfst begonnen en laat de harde wind dit jaar enorme eikels van de bomen vallen. De paden liggen ermee bezaaid.
Je krijgt een gratis voetmassage als je je er tenminste aan durft over te geven om met blote voeten over de weggetjes te lopen en daarmee diverse meridianen activeert om de energiestromen in je lichaam weer in balans te brengen.
Dat is voor mij sowieso geen optie en nu al helemaal niet.

Maar toch, eigenwijs als ik ben, ging ik zoals ik gewend ben, een flinke wandeling maken.
Ik maak altijd flinke wandelingen van toch minstens drie kwartier door het bos. En ondertussen kan ik dan heerlijk mijmeren, wandel een beetje mediterend en snuif de boslucht op.
Het is een vast ritueel, goed voor mij vind ik, dus moet het… iedere dag…
En dat we een hondje hebben, is een goed excuus.

Er zijn echter nog meer ritueeltjes, beter gezegd vastgeroeste structuren besef ik me steeds meer, die ik als vanzelfsprekend iedere dag doe.
En of me dat dat gelukkig maakt?

Ik stond er niet bij stil. Het hoorde bij de dagelijkse routine. En als ik dan deze dagelijkse routine had volbracht, waarvan ik in mijn hart niet wist of ik het eigenlijk werkelijk leuk vond of niet, dan mocht ik pas aan dat beginnen wat ik écht leuk vond.
Zelfs onderweg met de camper had ik zo mijn vaststaande gewoontes, die ik als vanzelfsprekend en zonder er verder bij na te denken, gewoon deed. Leuk of niet.

Natuurlijk zijn er bepaalde ‘verplichtingen’ zoals je lichaam goed verzorgen, gezond eten, je huis onderhouden.
Als het echter een dwangmatig iets wordt en er geen plaats meer is voor onverwachte dingen tussendoor en dat je daarvan van je apropos wordt gebracht, dan is dat niet meer geheel in overeenstemming met wat je als mens hier op aarde werkelijk bedoeld bent te zijn. Te ZIJN! En niet – dwangmatig – te doen!

Ik interesseer me voor ontzettend veel dingen. Er is zoveel wat me boeit!
En dat wil ik dan ook allemaal weten en doen.
Er zitten echter maar 24 uren in een dag.
Bovendien lijkt het – en dat is ook zo – dat de tijd steeds sneller gaat, dus om alles wat ik wil in die tijd gedaan te krijgen, dat lukt -bijna- niet meer.

Inmiddels ben ik de zestig gepasseerd, en wil alles niet meer zoals op mijn twintigste.
Dat levert strijd op… strijd in mezelf, want hoe wil ik alles nog voor mekaar krijgen wat ik nog zo graag wil?

Deze keer had Hub een deel van onze reis naar Noorwegen uitgestippeld.
Normaal doe ik dat altijd, maar ik was nu niet in de gelegenheid geweest omdat er nog zoveel van tevoren -van mezelf- moest gebeuren.

Toen ontdekte ik al een beetje mijn eigen patroon.
Beter gezegd, ik kende het al wel van mezelf, maar negeerde het steeds, namelijk de controle willen houden.
Als ik de controle hield, dan zou het allemaal wel goed komen en gaan lukken…

Onderweg, op reis, nam ik de touwtjes weer langzamerhand van Hub over.
Preikestolen was zijn idee.
Achteraf voor ons, en gezien de omgevings- en weersomstandigheden, te zwaar.

Ik nam het Hub kwalijk dat hij het van tevoren niet goed genoeg had uitgezocht.
En ik was boos, toen ik in Urnes mijn knie verdraaide.
De basis ervan was immers op de Preikestolen al gelegd.

Ik weet echter dat dingen… ongelukken… conflicten… niet voor niets gebeuren.
Het zijn allemaal boodschappen van de ziel om je te laten inzien dat je van je pad afraakt, of dreigt te raken, van wie je bedoeld bent hier op aarde te -mogen- zijn.

MOGEN zijn… wat al vrij jong wordt ingeprent als ‘moeten’ zijn.
Je moét je huiswerk maken… je moét je ouders eren… je moét autoriteiten gehoorzamen… je moét naar school… je moét je bord leeg eten… je moét, je moét, je moét…
En als je wat je moét, goed doet, word je gewaardeerd en lief gevonden.
Dat is wat je hoopt, door te doen van dat wat je moet, te bereiken.

Dus wat ben ik gaan doen? Dingen die zogenaamd moeten, ook al vond ik ze zelf niet fijn, ben ik gaan doen om de liefde te verdienen. En niet alleen gaan doen, maar vooral ook hééél erg goed gaan doen. Althans… dat probeerde ik. Maar het was nooit goed genoeg…
Hoe dat in je verdere leven kan doorwerken!
Ik ben nog steeds aan het streven om dingen te bereiken en nog steeds aan het presteren.

Ik ben met pré-pensioen… hoef eigenlijk niets meer… alleen wat ik zelf graag wil.
Ja, de rekeningen betalen, dat moet ik. En boodschappen doen, ook dat moet ik.
Maar wat ik mezelf heb opgelegd wat ik nog allemaal moét, wat eigenlijk helemaal niet hoéft, met dat aantal zouden ze het hele pad om ons huis met eikels vol kunnen leggen.
Bij wijze van spreken dan ;).

Echter kan ik over dat pad met eikels nu niet meer gaan. Niet op blote voeten, maar ook niet meer met wandelschoenen aan.
Daarvoor heb ik teveel pijn aan mijn knie.

Ik was boos op Hub, maar eigenlijk was ik niet zo’n beetje boos op mezelf.
Ik kon nu niet meer volbrengen, dat wat ik vond dat ik van mezelf moést.
De mijzelf opgelegde structuur, patronen en dwangmatigheden konden niet langer meer. Zoals ik altijd had gepresteerd… altijd tot in de puntjes alles optimaal wilde laten slagen… ging niet meer.
Mijn knie zei resoluut “Nee”.

Ik kwam in verzet… en mijn knie ging op slot…
Ik wilde haar negeren… en zij toonde mij haar pijn…
Ik besloot ‘gewoon’ toch harder te gaan lopen… en zij blokkeerde…

Ik moest wel gaan luisteren, of ik wilde of niet.
Net op dat moment kwam Egel op mijn pad…

Egel zei: “Tijd om naar binnen te keren, je op te rollen in jezelf. Alleen zo kom je dichter bij jezelf en kun je ieder deel van jezelf weer toe gaan eigenen. Daar ervaar je de veiligheid en bescherming van jouw eigen krachtveld. Neem een pauze, zoek in jou op je eigen rust. Zeg: “Nu even niet”. Nu genoeg gedaan en gewerkt. Nu ‘Stop’, zodat je vanuit je diepste binnenste je Zelf kunt gaan ontrollen en vervolgens kunt gaan verfijnen.
Het is aan jou om je bij jouw zoektocht op een bewust en hoger niveau te bewegen, zonder daarbij de zoektocht naar het eigen lichamelijke zijn te vergeten. Losjes… soepel… steeds spelenderwijs en blijmoedig…’leren’ en werken om zo het levenskruid te vinden”.
Wend je daarvoor tot het ‘Kruidje-Roer-Me-Niet’. Dat is wat je nu nodig hebt
Ik wijs je de weg.”

En Egel rolde zich op
en verdween in het ‘Kruidje-Roer-Me-Niet’…

“Zoals Egel al zei is het tijd om maar binnen te gaan en ruimte te maken voor jezelf. Je hebt het nodig om alleen te zijn met jezelf, je eigen grenzen te verkennen en te gaan (h)erkennen, zodat je deze in de buitenwereld gemakkelijker aan kunt geven. Je hebt de ander te dichtbij laten komen waardoor je het gevoel hebt dat je geen ruimte meer hebt. Je voelsprieten staan altijd uit en vanwege je gevoeligheid ben je anderen gaan pleasen. Je mag nu leren je door de ander niet te laten verstoren. Daartoe is het nu even nodig dat je in jezelf kruipt, net zoals ik dat doe door mijn blaadjes dicht te klappen om dan te gaan her-ontdekken dat je niet hoeft te presteren en je niet hoeft aan te passen aan de ander, maar jezelf weer mag gaan eren en ‘gewoon’ Zijn. Alleen ZIJN…
Van daaruit kun je weer de bescherming en ondersteuning vanuit jouw omgeving gaan voelen. Je staat weer in je eigen kracht… in je eigen liefde..
Dan kun je jezelf voorzichtig ontvouwen, zoals ik mijn tere blaadjes ontvouw, en bloeit jouw Zelf op… erkent haar eigen pad… en leeft dit ten volle, je daarbij steeds meer gedragen voelend door alles en iedereen om je heen. Je kiest dan steeds meer vol zekerheid je eigen weg en laat je niet van deze weg afhalen.

Hoewel het ene een dier is en het andere een kruid lijken ze veel op elkaar en is hun boodschap die mij werd aangereikt zo helder en eensluidend voor waar ik zelf nu sta!
Het inzicht wat beide me gaven, was helder en ik besloot de bloesemremedie ‘Kruidje-Roer-Me-Niet’ in te gaan nemen.

We leven in een tijd van grote veranderingen.
Relaties kunnen ophouden te bestaan, bestaande situaties krijgen een andere wending en nieuwe wegen worden ingeslagen.
Maar ook de relatie met ons eigenste zelf verandert.
Allemaal bedoeld om ons eigen leven onder de loep te nemen en te kijken of het in overeenstemming is met ons zielenplan om zo te kunnen groeien naar wie wij bedoeld zijn hier te ZIJN.

Ben je je daarvan niet zozeer bewust, maar ‘vindt’ jouw ziel dat het tijd is voor een andere weg in lijn met jouw oorspronkelijke plan, nu nog verscholen onder de sluiers van vergetelheid, dan zal jouw lichaam jou uiteindelijk vaak pijnlijk laten zien en voelen dat het pad wat jij nu loopt op een of andere manier niet klopt.

In deze tijd worden steeds meer mensen zich bewust, vaak nadat er in hun leven iets onverwacht gebeurt, er iets moet veranderen… zij zelf moeten veranderen…

Horen we de roep van onze ziel niet, dan zal ons lichaam des te harder roepen.
En dit gebeurde dus bij mij door de verdraaiing in mijn knie…
Letterlijk door de manier waarop ik loop, hoor ik de zielsboodschappen. Als ik tenminste mijn knie ‘volg’…
Luister ik niet, dan geeft zij mij pijn.

Die zou ik kunnen negeren met pijnstillers, maar dan negeer ik tevens mijn verantwoordelijkheid voor wat ik hier kom doen en leef ik mijn leven zoals mij is aangeleerd en zoals van mij wordt verwacht.

Doordat ik bezig ben met bewustwording, op ont-dekkingstocht naar wie ik werkelijk Ben, zoekend met hulp van onder andere de Biologische NatuurWetten, tuur ik de weg af naar de bron in mezelf, die weer verbonden is met de Bron van Al-Wat-Is.

We zijn allemaal verschillend, maar stiekem ook geheel gelijk. Als we de maskers van het ego afwerpen, erkennen we de noodzaak om aan onszelf te werken in het belang van de eenheid en de Ene, in onszelf gelegen.

Ik herken dat, wat nu met mijn knie plaatsvond, in een soortgelijke gebeurtenis van toen ik een puber was:

Ik zat op mijn brommer, na school op weg naar huis, en werd aangereden. Door een pastoor.
Gelukkig had ik niets gebroken bleek naderhand, maar mijn linkerknie zwol op en een van mijn neusgaten was ingescheurd doordat ik een duikeling over het stuur had gemaakt en met een smak op het fietspad terecht was gekomen.

In die tijd, de jaren ‘70, waren slippers in de mode, van die leren inschieters. Een van beide lag een kleine twintig meter verderop.
Ik stond meteen op, de pastoor gaf me zijn zakdoek om het bloed onder mijn neus te stelpen, vroeg of alles goed met mij was wat ik beaamde, waarop hij zijn weg vervolgde en ik de mijne nadat ik mijn slipper weer had teruggevonden.

In de loop van de volgende dagen zwol mijn knie verder op, maar ik kon hem nog redelijk goed bewegen en er ook op staan en mee lopen, dus verder niets aan de hand en ik ging verder met mijn leven.

Ik ontwikkelde wel een knobbel op de plek waar mijn knie de grond had geraakt. Nu weet ik dat door de val het beenvlies, het periost was gescheurd en het vocht van de zwelling nog even is blijven uitstromen. Daardoor werd extra bot gevormd, waardoor de knobbel is gaan ontstaan.
Afgezien van de verdikking bovenop mijn knie, kon en kan ik daarmee prima functioneren.

Het gaat nu weer om dezelfde knie.
En… wat ik heb ont-dekt… dezelfde boodschap…

Toentertijd stond ik voor een keuze. Ik zat op het atheneum en moest gaan kiezen tussen twee richtingen. Of de A- of de B-richting, zoals dat toen heette. De A-richting was de talenrichting; koos je voor de B-kant dan koos je voor exacte vakken als schei-, natuur-, en wiskunde.
Thuis vond men dat ik voor de B-richting moest kiezen, want dat kon ik redelijk. Dan zou ik later meer ‘bereiken’. En ik… die trachtte door presteren de aandacht en de liefde te verdienen, volgde het advies op, terwijl ik er diep van binnen niet achter stond en het eigenlijk ook niet wilde, wat een half jaar later ook bleek. Dus toen weer terug naar de A-kant met als gevolg dat ik heel veel in te halen had.

Mijn ongeluk met de brommer en de val op mijn knie hadden daar al een boodschap afgegeven waarvan ik me toen nog niet bewust was:
Kiezen voor mezelf en wat ik zelf wilde of me aanpassen aan de ander en die de keuze laten bepalen. Ik ging er niet tegenin, bood geen weerstand, hield mijn poot niet stijf…

De biologische wetten volgend,:
Het betrof/betreft mijn linkerknie, ik ben rechtshandig en dan heeft het zeer waarschijnlijk met de relatie moeder of kind te maken…

Mijn moeder was een stadse vrouw die, doordat ze met mijn vader trouwde, in een dorp kwam te wonen.
Het dorp waar ik geboren ben.
Door terug te gaan naar mijn jeugd werd ik me ervan bewust dat mijn moeder zich – wat geldt voor de meeste vrouwen van haar generatie – is gaan aanpassen.
Mijn vader had bepaalde ideeën over mijn toekomst en in plaats van dat hij daarover in mij met gesprek ging, deed hij dat via mijn moeder. Ook als iets niet verliep zoals hij graag -voor mij- wilde, ventileerde hij het naar mijn moeder en vervolgens kreeg ik het weer van haar te horen.
Hij heeft nooit op een of andere manier zijn waardering voor mij uitgesproken. Laat staan dat hij mij ‘een knietje’ gaf om mij vooruit te helpen.

Mijn moeder zat er tussenin. Ze had zichzelf er tussenin geplaatst en deed/zei wat mijn vader haar ‘opdroeg’. Eigenlijk stond ze niet voor zichzelf, hoewel ik aan veel dingen kon merken dat ze er misschien zelf toch niet zo achterstond. Dat compenseerde ze dan door altijd voor mij klaar te staan als ik ergens naartoe wilde. Zij bracht mij… haalde mij… maakte nadat ik was gaan stappen midden in de nacht nog een maaltijd voor me klaar…
Mijn vader vond dat eigenlijk onzin, maar ze deed het toch. Dat dan weer wel.
Volgens mij om haar eigen schuldgevoel te rechtvaardigen.
Ze stond echter nooit kordaat en zelfverzekerd op tegen mijn vader. Eigenlijk boog ze voor zijn nukken om de vrede te bewaren… ging ze voor hem door de knieën…
In huis had mijn vader indirect de regie in handen.
Eenmaal buitenshuis – zoals ik al zei kwam mijn moeder uit de stad – was zij vrij ondernemend.
Zij reed met de auto overal naartoe, terwijl veel vrouwen in die tijd nog niet eens een rijbewijs en een auto hadden.

Als ik terugkijk op mijn jeugd en puberteit begrijp ik steeds meer waarom ik me op een bepaalde manier gedraag:

Mijn eigenwaarde had geen waarde, niet wetend dat ik daarbij eigen verlangens en wensen ondermijnde.
Andermans waarden of uiterlijke waarden waren belangrijker en ik besefte niet dat ik daarbij mijn ware Zelf steeds weer en meer ontkende en van me af duwde.

De verdraaiing van mijn knie wat onlangs gebeurde, brengt weer dat oude stuk naar boven.
Nu wordt duidelijk wat ik al die tijd – dan wat meer en soms weer in wat mindere mate – heb gedaan, wat heeft moeten gebeuren en waarvan de ‘bedoeling’ was/is om dichter bij mijn werkelijke Zelf te komen:

Me zonder weerstand overgeven aan mijn diepste Zelf, zonder star vast te houden aan valse of uiterlijke waarden of aangeleerde overtuigingen die zogenaamde veiligheid geven.
Het gaat om de kracht om voor mezelf en mijn eigen verlangens, gevoelens en behoeften in vol vertrouwen op te komen, me niet zomaar door anderen te laten ombuigen en daarmee mezelf vast te zetten.
Naar anderen toe optimaal goed doen om zo lief te worden gevonden versus kiezen voor eigenliefde en voor dat wat ik zelf ten diepste wil, is de weg die mijn knie me tracht te leren. Ook al zou dat het risico geven dat ik word afgewezen of verlaten.
Flexibel bewegen naar de wereld toe vanuit een soepele aanvaarding van wie ik zelf ten diepste ben.
En ook, mijn leven ‘smeren’ met ontspanning, met soepelheid naar mezelf toe en onafhankelijk van de mening van anderen.

Ook de Biologische Wetten maken dit duidelijk.

Wat zich nu voordoet, vraagt om bewustwording en transformatie van gebrek aan eigenwaarde naar liefdevolle waardering en werkelijk staan voor mezelf… geen consessies meer… geen buigingen…
Transformatie van de oude overtuiging om te moeten presteren om liefde te verdienen in de buitenwereld naar bewust mijn eigen keuzes maken, me gegeven door mijn eigen Zelf dat alle wijsheid in zich draagt.

Dit is beslist geen quick fix, waarop ik wel hoopte.
Het lichaam spreekt echter haar eigen taal en neemt daarvoor haar eigen tijd.

Hoe meer ik wil forceren, hoe harder het op de rem trapt.
Hoe meer ik wil vermijden en negeren, hoe meer pijn het genereert.
Ontspan ik, hou ik met haar een praatje, neem ik de rust te horen wat zij mij zeggen wil en leer ik voelend in mijn lijf aanwezig te zijn, dan laat zij mij langzaamaan bewegen van verzet naar aanvaarding.

Vooral ‘s nachts kan de pijn behoorlijk heftig zijn.
Ik weet dat ik in genezing ben, maar de pijn laat me vooral als het donker is wankelen.
Dan dreig ik toch in de angst te schieten en daarmee weer weg te gaan van wat ik voel en daarmee van mezelf.
Mijn spieren verkorten en verkrampen en voeren de druk op de meniscus op, wat erg pijnlijk is.
Dan kan ik even niet ontspannen.

Als ondersteuning gebruik ik, om symptomen te verzachten – wat dan wel kan betekenen dat de genezing langer zal duren, maar dat is dan maar zo – castorolie en neem MSM-poeder en het kruidenmiddel Duivelsklauw om de pijn te verlichten.
ik geloof in het zelfgenezend vermogen van mijn lichaam. Desondanks ben ik soms ongeduldig en wil ik het een beetje een zetje geven.

Wat is castorolie?

Castorolie is afkomstig van de zaden van de ricinusplant, ook wel wonderboom genoemd. Deze olie staat al lang bekend (vanuit Egypte en India) als een krachtig middel voor verschillende gezondheidsdoeleinden en ook voor verzorging van huid en haar.

De olie kan lokaal worden aangebracht om pijnlijke gewrichten en spieren te verlichten. Ook gaat het pijn en ontstekingen tegen.
Het verwarmt de huid, trekt diep in de huid – dieper dan andere oliën – en verbetert de bloedcirculatie.
Op internet is er veel informatie over te vinden, onder ander ook over de gezondheidsaspecten van het gebruik ervan in je navel, wat ik ‘s nachts ook regelmatig doe.

Met castorolie, mits koudgeperst, biologische en hexaanvrij, maak ik een pakking en wikkel deze om mijn knie. Ik ga ermee naar bed en houd de plek goed warm door er een pittenkussen of warmwaterkruik tegenaan te leggen. Dat zou minimaal 1 uur moeten, maar ik val meestal in slaap en als ik dan wakker wordt middenin de nacht, verwijder ik hem. ‘s Ochtends reinig ik de huid goed met water en natuurlijke zeep om te voorkomen dat de afvalstoffen weer heropgenomen worden door de huid.
Ik doe dit 3 dagen, dus nachten, achter elkaar. Dan doe ik het 4 dagen niet om de knie rust te geven en het zelfgenezend vermogen extra te activeren, en dan weer 3 dagen achter elkaar wel.
Dit blijf ik doen, en mag ik ook doen, zo lang ik -belemmerende- klachten heb.

Ik begin nu wel te leren om het signaal wat mijn lichaam me geeft dan op te volgen.

Ontspannen in de pijn is moeilijk, maar wel wil mijn lijf dat ik mijn benen strek, ik me uitrek en daarna blijf liggen met opgetrokken knieën.
De pijn zakt dan wat weg en nu kan ik wel ontspannen in wat er dan aan ongemak -nog- is. Dan kom ik in de stilte… in de leegte…

Beetje bij beetje leer ik vanuit deze stilte, deze leegte in mij, met hulp van mijn lichaam en in dit geval samen met mijn knie, te bewegen van het willen verklaren wat er speelt, naar voelen en ervaren om zo te komen tot aanvaarding van al wat er is.

Mijn knie vertelt mij hoe ik me heb ‘bewogen’ en ‘gebogen’ in mijn leven en daarbij de roep van mijn ziel niet langer heb kunnen horen.
Zo besef ik nu steeds meer dat ik, al hoe hard ik mijn best doe en hoe goed ik ook presteer, nooit de liefde zal kunnen verdienen en ook niet zal krijgen.

Mijn knie leert mij om van mezelf te houden zoals ik ben en altijd al was.
Zij leert mij naar mijn lichaam te luisteren en daarmee ook naar de stem van mijn ziel.
Zij onderwijst mij eigenliefde.
Hoor ik mijn ziel, dan leer ik eigenliefde leven. Leef ik eigenliefde, dan maak ik keuzes vanuit mijn hart.
Maak ik keuzes vanuit mijn hart, dan leef ik het goddelijke in mij.

En word ik hier op aarde wie ik in wezen Ben…

Dat kan betekenen dat – zeker in deze tijd waar alles zo snel gaat, onze lichtkrachten vooral ‘s nachts worden geactiveerd en onze fysieke lichamen zich moeten aanpassen om de steeds hogere frequenties te kunnen dragen – we allerlei klachten ervaren of ons van alles ‘toevalt’.

Ons hogere Zelf, dat niet door ons ego en onze persoonlijkheid wordt gestuurd, zorgt ervoor dat we deze hogere frequenties steeds beter kunnen dragen.
Echter kan ons grofstoffelijk lichaam die vaak nog moeilijk ‘bevatten’ en dat uit zich in bijvoorbeeld vermoeidheid, een kort lontje, zeer emotioneel zijn, slecht slapen of ook fysieke problemen, zoals met mijn knie.
Overdag speelt het hoofd vaak de hoofdrol en zit je in je dagelijkse doen. Ook dan doen de lichtkrachten hun ‘werk’, maar ‘s nachts vinden de belangrijkste ‘werkzaamheden’ plaats.

De pijn… de kniepijn bij mij in dit geval… is de fysieke genezing en tevens vindt er een energetische heling en ‘aanpassing’ plaats.

Zoals bij ons allen nu gebeurt. Bewust of onbewust.
Alles wat, meestal onverwacht en pijnlijk, voorvalt en gebeurt heeft een duidelijke reden, waarmee onze ziel met ons in contact wil treden.

Van velen wordt gevraagd hun leven onder de loep te nemen.
Dat stelt velen nu ook voor belangrijke keuzes:
Welke weg wil ik nu gaan? Waar kies ik voor?
Het gaat niet om de keuze voor een broodje vlees of een broodje kaas, maar het gaat om zeer belangrijk zielskeuzes.

Onze relatie met de wereld, onze partner én ook met onszelf worden in vraag gesteld.

Het is een roep van de ziel die de goddelijke vonk in jou aan wil raken, en die jou wil laten groeien naar wie jij werkelijk bent.

Want wie jij werkelijk bent is wie jij bedoeld bent hier te zijn.

Het is een roep om je meesterschap te gaan leven…

Voor iedereen, ook voor jou, op zijn of haar unieke manier!