Natuurlijk door de Overgang

Valt het je op dat de felrode kleur van de Klaproos overal zichtbaar is langs en in de velden?
Voel je van binnen een tedere beroering waardoor je je aangetrokken voelt tot haar?
Word je geraakt door haar grote, kleurrijke en ook kwetsbare bloembladeren die zachtjes en toch krachtig meedeinen, ondanks de sterkte van de wind?

Het is niet voor niets dat zij jouw aandacht trekt…

Alles wat jou raakt… in jouw zichtveld verschijnt… heeft betekenis voor jou!

Het ‘herinnert’ jou aan iets wat in jezelf ligt te wachten om te worden gemanifesteerd, óf het raakt een schaduw in jou aan die jou ‘uitnodigt’ haar te onderzoeken om zo dichter bij jeZelf te komen.
Bij degene die jij bedoeld bent hier te Zijn…

In ieder geval verscheen Klaproos op mijn pad, of beter gezegd, in de berm naast het pad dat ik liep.
Ik was in gedachten verzonken over iets wat onlangs is voorgevallen…

Dit is eigenlijk het ‘staartje’ van het vorige blog over “Johannes de Doper… Christus’ voorloper”.

Door de stemmetjes in mijn hoofd, die in mij iets aanraakten van ‘niet gezien zijn’, wat zich vertaalde naar een situatie in het NU die ik deelde met een vriendin, benoemde zij een kleuterstuk dat in mij was aangeraakt.

In eerste instantie raakte me alleen het duiden ervan al heel erg en kon ik alleen maar huilen.
Huilen vanwege het feit dat ik dacht dit kindstuk al lang te hebben geheeld en ook heel verdrietig om het verdriet van de toenmalige kleuter.

Na alle sensaties die mijn lichaam aangaf te hebben erkend en doorvoeld, fijne gesprekken met Hub en een andere vriendin die fysiek aanwezig kon zijn en waarbij de conversatie niet hoefde te verlopen via eenzijdige spraakberichtjes, heb ik het kleuterstuk in mezelf kunnen aankijken en voor een groot stuk kunnen helen.

Het heeft me via mijn – weer toegeëigende – hart doen zakken in mijn bekken, waardoor ik mijn eigen grenzen -weer- heb kunnen (h)erkennen en -weer- ben kunnen gaan staan voor wie ik Ben.

Ik ben dan ook beide vriendinnen erg dankbaar. De eerst voor wat ze met haar wijsheid in mij aanraakte in wat ik nog mocht aankijken en helen en de andere vriendin die in compassie luisterde en met haar wijze woorden mijn hart beroerde en daarmee ook het hart van het gekwetste kind, zodat het zich kon openen om haar eigen schoon- en wijsheid – weer – te kunnen gaan zien.

Als volwassene die ik nu ben, kon ik het -nu geheelde- kind van toen weer in mezelf laten samensmelten en toe-eigenen.

Wie nu naar voren trad, was een vrouw die zich bewust was/werd van zichzelf en daarmee onderkende hoe haar onderliggende patronen haar op een bepaalde manier deden handelen.

En daarmee herkende ze – ik dus – het gedrag dat ze had vertoond naar buiten toe, namelijk in alle begrip zijn naar mensen die een luisterend oor en een begrijpend en steunend gebaar nodig hebben.

Zeker als het gaat om personen die je op een bepaalde manier op een voetstuk hebt geplaatst…
Daar had ik me weggegeven, omdat ik me vereerd voelde dat zo’n, in mijn ogen, wijs persoon bij mij om begrip en een luisterend oor kwam vragen.
Vanwege het me vereerd voelen én gezien voelen kon ik niet meer voelen dat ik niet meer verankerd was in mijzelf.

Heel lange tijd heb ik dat niet gezien tot… het kleuterstuk in mij werd aangeraakt…

Dat was even na het moment dat ik me voor het eerst zélf in kwetsbaarheid had getoond wat ik nog nooit bij die bewuste persoon had gedaan.
Ik had naar haar geluisterd en gereageerd op haar hoe ik hetgeen zij zei voelde en ervaarde , maar nooit aan mezelf gevraagd en gaan voelen welke rol ik hier zėlf in had en speelde en hoe voor mij het contact voelde tijdens haar roep om begrip en aandacht.

Tijdens de heling op mijn kleuterstuk en door het liefdevolle zijn van die fijne vriendin, ging ik steeds meer zien dat ik mezėlf uit het oog had verloren…

Ik had mezelf niet gezien én ook – het kind in mij – verloochend!

In een relatie is het fijn als er over en weer respect is voor elkaar en dat je je eigen kwetsbaarheid mag en durft te laten zien, wetende dat de ander jou daarin niet zal veroordelen en ook zal horen. Daarbij beseffende dat mogelijk ook een kwetsuur van de ander aan het licht zou kunnen komen en men bereid is ook daarnaar te kijken.

Een ware vriendschap zou in mijn ogen een veilige bedding mogen zijn waar, in de cadans tussen beide, men elkaar te allen tijden tegemoet treedt in liefdevolle oprechtheid en compassie… naar de ander… en naar jezelf…

Er in volle naaktheid voor en met de ander voor jezelf en de ander Zijn…

We zijn mens geworden en leven in deze wereld om hier te leren en ook te mogen genieten!
Het leven is een leerproces, waarin regelmatig schaduwdelen worden aangeraakt.
Uitdaging is om steeds bereid te zijn naar jezelf te kijken.
Wijzen naar een ander… iemand die een pijnstuk in jou heeft aangeraakt, verwijderen uit je vriendengroep… mailwisseling ongedaan maken… laten zien dat je des te harder van je eigen pijn en onverwerkte stukken wegloopt.

Niemand is naar mijn idee ‘klaar’ en heeft alle donkerte in zichzelf geheeld.
Dan was je hier niet meer, of zat je als verlicht persoon ergens op de Himalaya.

Het is pijnlijk als iets in jou wordt geraakt.
In eerste instantie – en dat is een natuurlijke reactie – ben je gekwetst en wil je ervan weglopen.
Het is zeer moedig en krachtig om te gaan kijken en voelen wat je ziel je wil vertellen.
Wat NU gebeurt, is eigenlijk niet meer van toepassing. Je hebt pijn en schiet in overleving, terwijl de overleving nu niet meer in gevaar is.
Door je lichaam nu gerust te stellen – en dat is een daad van liefde van jou – en het te gaan doorvoelen, heel je jezelf.
En mogelijk kom je dan via je lichaam tot de ontdekking waar de pijn vandaan komt.
Het is een gedrag wat je je – toen- hebt aangeleerd om de situatie te kunnen doorstaan.

Niemand is daar schuldig aan, ook jij -ik – niet!

Hoe mooi is het als jij met de ander samen met compassie kunt gaan kijken… onderzoeken… doorvoelen… en in liefde voor je eigen en elkaars pijnstukken, jezelf en de ander kunt helen!

En als dat niet zo is of kan zijn, houdt een vriendschap op te bestaan….

Ware vriendschap blijft… is gebaseerd op gelijkwaardigheid… dat is werkelijke liefde… voor jezelf… en voor de ander…

En dan ontplooit kwetsbaarheid zich tot ware kracht… openen we ons hart… en verankeren we ons stevig in ons eigen lichaam.

Iets wat de Klaproos in haar volle bloei laat zien…

En die kwam ik vandaag als teken in haar volle glorie tegen…