Natuurlijk door de Overgang

En dan verschijnt Duizendblad… wegwijzer op het helingspad…

Vrienden komen en gaan…

Onlangs vierde ik mijn 65ste verjaardag.

Mijn verjaardag – ook al is het een lustrum – is voor mij zo’n dag waarop ik het liefst niet teveel poespas wil.
Veel vrienden uitnodigen is niet mijn ding en het allerliefst ben ik deze dag bezig met, of doe dat wat ík leuk vind en ben ik het liefst met Hub, mijn kinderen en mijn aller dierbaarste vrienden om me heen.
Dat zijn er maar een paar, waren er meer en zijn er in de afgelopen jaren steeds minder geworden.
Niet dat de vriendschap door een van beide partijen is afgekapt, maar het sluimert/sluimerde… dutte in maar een echt afscheid heeft – nog – niet plaatsgevonden.

Op mijn verjaardag, deze verjaardag, werd duidelijk hoe ver de vriendschap met menigeen nog reikte.
Ik weet, ik moest geen verwachtingen hebben, maar toch…
Van die vriendinnen met wie het contact al was verwaterd omdat ik zo anders in het leven sta dan zij, hoorde ik niets. Of achteraf met een kort, verontschuldigend berichtje.

Dat maakte voor mij pijnlijk duidelijk wat ik eigenlijk al lang wist en voelde, maar nu, op mijn verjaardag, werd benadrukt.
Ook ik wil niet langer een vriendschap, waarbij we qua interesses en zienswijzen en door de ont- en verwikkelingen in de wereld, de laatste jaren uit elkaar zijn gegroeid.

En toch doet dat pijn.
Het voelt als een afscheid wat je liever niet had willen nemen, maar helaas toch genomen moet worden.

Mijn verjaardag voelde dan ook dubbel.

In de laatste drie jaar heb ik ook mooie, nieuwe vriendschappen mogen ontvangen.
Juist alles wat gaande was in de wereld heeft mij samengebracht met gelijkgestemden.
Met mensen die voelen als ik… kijken als ik… op een andere manier deze wereld en deze aarde bekijken en hun rol, hun Zijn hier, met een andere blik en bedoeling aanschouwen.

En ook werken… werken aan zichzelf… en eigen verantwoordelijkheid nemen voor alles wat in het leven gebeurt.

Hiermee wil ik zeker niet zeggen dat de ene manier van kijken beter is dan de andere!

Alleen betekent het dat ik mag loslaten van wat ooit was maar niet meer past.
Met alle liefde… naar de ander… en ook naar mezelf…

Want ik in eerste instantie merkte, was dat ik mezelf ging veroordelen.
Me ging veroordelen en schuldig ging voelen over dat ik niet op een andere manier, hun manier, naar mijn vroegere vrienden kon kijken en met hen om kon gaan.

Een oud stuk, een oude wond in mij werd aangeraakt…

Mijn vader had bepaalde verwachtingen over mij.
Voor een groot deel ben ik hem gaan pleasen om aan zijn verwachtingen te voldoen en lief te worden gevonden.
Dat was niet mij en toch deed ik het.

Ik wist überhaupt niet wie ik eigenlijk was en wat ik wilde en daardoor was het gehoor geven aan ‘hoe ik in zijn ogen hoorde te zijn en wat ik moest doen’ vanzelfsprekend. Ik wist en kon niet anders. Het is per slot van zaken toch je vader waar je als kind ondanks alles van houdt. Ouders zijn je houvast, je veilige haven, je bescherming, al hoe die eruit ziet. Als kind weet je immers niet beter…

Na zijn dood en allerlei gebeurtenissen in mijn eigen leven – ik schreef er eerder al over – kon ik door vallen en opstaan steeds meer mijn eigen weg vinden.
Langzamerhand voelde ik me echt leven van binnen… en zijn… en doen wat ik zelf graag wilde.

Het duurde een hele tijd voordat ik echt mezelf ont-dekte – en dat duurt nog steeds voort – maar nu weet ik dat waar ik me goed bij voel en wat me gelukkig maakt, daar ligt wat ik hier op aarde bedoeld ben te zijn en hoe ik mijn leven wil leven.

Maar het aanpassen om lief te worden gevonden en daar tegenover een goede zorg voor mij door mezelf toe te staan mijn Zelf te heront-dekken en aandacht te geven aan wat ik wil en wie ik wil zijn, is toch wel een dingetje.

En dat dingetje werd in de contacten en vriendschappen van vroeger en tijdens en na coronatijd steeds weer en meer aangeraakt.
Wat wil(de) ik ermee? En in hoeverre buig(de) ik en leef(de) ik mijn vroegere leven? En in hoeverre sta ik voor wie ik steeds meer voel te willen zijn?

Dat werd tijdens deze verjaardag eens en te meer duidelijk…

Het werd ook duidelijk dat ik niet meer in mijn vroegere leven pas.
Dat betekent dat ik mijn oude ik en mijn oude bestaan aan het loslaten ben.
Of beter gezegd, mezelf toelaten te voelen wat ik niet meer wil en wat ik juist wel wil… wie ik ben en wie ik wil zijn…zodat het oude mij kan loslaten…

Ik voel nu zoveel liefde voor mezelf dat ik nu sta voor mezelf en ook uitspreek waar ik voor sta.
Uit eigenliefde kan ik mijn oude leven en mijn oude vriendschappen in liefde laten gaan…
En zie mijn oude leven en vriendschappen als waardevolle lessen. Ook die hebben me gebracht tot wie ik nu wil zijn.
Dus ik ben mijn oude vrienden ook enorm dankbaar!
Zij hebben me laten zien wie ik -niet- wil zijn en wat ik -niet meer- wil met en in mijn leven.
Dat vind ik mooi!

Daarmee schrap ik ze niet uit mijn leven, maar geef ze een ander plekje, waar ik af en toe nog eens ga kijken om me te herinneren aan het moois wat er natuurlijk ook was.
Dan haal ik herinneringen op met oude vrienden en vriendinnen en vervolg daarna weer mijn nieuw ingeslagen pad.

Als de stap eenmaal is gemaakt… het eigen pad is gevonden… zullen wegen van gelijkgestemden samenkomen…

Ik ben dankbaar voor de nieuwe ontmoetingen.
Ik herken ze… van weleer… en diepe vriendschappen mogen opbloeien…

Met name dit jaar, 2024, worden vele wonden aangeraakt.

Het staat iedere ziel vrij ze te onderkennen of te ontkennen.
De uitdaging is om deze wonden… schaduwstukken in jezelf… te herkennen, erkennen… te omarmen en te helen.

Er zijn vele wegen die leiden naar het paradijs.
Ook zijn er tijdlijnen die voorheen samenliepen en nu van elkaar wijken.

Iedere tijdlijn volgt zijn eigen spoor, passend bij ieders eigen weg.
Het verschil is dat het steeds lastiger wordt om van het ene spoor naar het andere te bewegen… van de ene lijn naar de andere.
Hoe wakkerder de mensen op de ene lijn, hoe makkelijker ze kunnen bewegen naar de andere, en heen en weer.

Mensen die zich nog niet zo bewust zijn – van zichzelf – en van hun eigen creatieve vermogens en -nog- niet in staat zijn te zien dat zij zelf verantwoordelijk zijn voor hun eigen leven en groei en die alles wat zich buiten hen afspeelt zien als iets wat hen wordt aangedaan, laveren niet of moeilijk naar de andere lijn… het spoor van wakker zijn.

Nu wordt steeds beter zichtbaar dat van buitenaf angsten worden getriggerd om mensen in het gareel te houden en te zorgen dat ze blijven volgen wat is voorgekauwd. Dat is, ondanks de – bedekte- indoctrinaties een veilige, vertrouwde weg.

Nooit als voorheen voel ik zó het verschil.
Het verschil, wat steeds groter wordt, maakt wel steeds duidelijker welke route ík wil gaan.

Dat betekent echt jezelf toestaan om het eens zo vertrouwde en veilige te laten gaan en dat brengt afscheid nemen met van oude vrienden met zich mee.
Maar geen afscheid van de ziel achter deze vrienden van weleer!
Mijn liefde voor hen is eeuwig!

Het is een ieder vrij om te kiezen welke route men neemt en welke ervaring een ziel op wil doen.
Daarover heb ik geen oordeel.
Maar ik kies er ook voor om mezelf niet te veroordelen dat ik anders naar deze voormalige vrienden kijk en mijn eigen pad neem…
Ik vergeef hen… en ik vergeef mezelf…

En de zielen van deze oude vrienden groet ik ter afscheid met een gebaar van liefde…

Voor mij wordt het steeds duidelijker waar het werkelijk om gaat:
In deze wereld van polariteit via de donkerte ons eigen licht en onze eigen waarheid hervinden van wie wij hier op aarde bedoeld zijn te zijn, namelijk goddelijke wezens die hier op aarde een menselijke ervaring hebben en door de donkerte leren ons ware Zijn te heront-dekken.

Daarbij lopen we wonden op en moeten we onze schaduw onder ogen komen…

De mythe van Cheiron, de centaur, staat dit jaar centraal.
Hij (Zij ?!?) is de gewonde heler, tevens grootmeester in de geneeskunst en genezer van onze wonden.
Het kruid Duizendblad wordt met hem geassocieerd.

De Latijnse naam van Duizendblad is Achillea Millefolium.
De naam Achillea is afgeleid van de naam van de Griekse held Achilles, die beroemd is geworden door de verhalen over de Trojaanse oorlogen.
Cheiron heeft Achilles onderwezen hoe hij Duizendblad kon gebruiken om de bloedende wonden van zijn soldaten te te stelpen en te helen.

Duizendblad heelt fysieke én psychische wonden.

Een kruid wat van zeer waardevolle betekenis in deze tijd waarin we de emotionele en psychische wonden uit onze kindertijd… de tijd in de baarmoeder… voorouderlijnen… vorige levens mogen helen om zo te groeien naar wie we op deze aarde bedoeld zijn te zijn:

Een goddelijke liefdesvonk in een fysiek jasje.

Juist op mijn verjaardag werd één, van mogelijk nog andere te helen wonden, aangeraakt.
Die ene, meest naar voren komende wond was die van verloren vriendschappen, zoals ik hierboven beschrijf.

Ook was het op deze dag dat Hub een mooie bos Duizendblad met duizenden, wonderschone bloemen voor mij plukte…

Het is een plant uit duizenden, die bij duizenden grote en kleine kwalen verlichting kan geven.

Mooi is ook de signatuur en symboliek van dit kruid.
Ik heb er een gedicht over geschreven, wat je kunt lezen in mijn volgende blog:
Duizendblad… wegwijzer op je helingspad…

Ook vertel ik in dat blog graag over de brede werking van Duizendblad op culinair, cosmetisch en medicinaal gebied.
Het gaat over heling van zowel fysieke als ook mentaal/emotionele klachten én over het veelvuldig… duizendvoudig aanwezig zijn van dit kruid op dit moment in de natuur als betekenis voor deze tijd, waarin tijdlijnen van elkaar wijken en schaduwstukken/wonden vragen om te worden aangekeken en geheeld.