Natuurlijk door de Overgang

… en…
Maria Magdalena, die jou wil wekken
de God in jou te (her)ont-dekken

Al bijna drie maanden op reis.
Hub mijn man, en ik…

Van huis vertrokken met geen enkele bestemming.
Ja, naar het zuiden, maar zonder omlijnde plannen.
Enkel een reis naar onsZelf… naar ons eigen Zelf… en een reis naar onze gezamenlijke relatie.
We wilden ons laten meedeinen op alles wat er zich liet zien op ons pad. Op ons gezamenlijke pad… en op ons eigen pad.
Voelend wat ieder obstakel… iedere ontmoeting… iedere pijn, maar ook iedere vreugde met ons/mij/hem deed/doet en welke betekenis dat heeft voor ieder voor zich en ook weer in de relatie tot elkaar.

Zonder alle triggers en bezigheden van thuis werden we uitgenodigd om ons individuele en onze gezamenlijke patronen onder ogen te zien en vervolgens ze te doorvoelen zonder erin op te gaan of ervan weg te vluchten, met liefde ernaar proberen te kijken en vervolgens te laten gaan.

Heftige momenten hebben we gekend. Tijden dat wij, of één van beide het op dreigden te geven.
Het was zo duidelijk dat ieder van ons twee het liefst de innerlijke saboteur/de innerlijke gekwetste/de criticus/het slachtoffer/de redder/de bemiddelaar… kortom oude, vooral veilige manieren van doen wederom het voortouw wilden laten nemen.
Om de pijn niet aan te hoeven gaan en in de comfortzone te blijven.

Voelen…jezelf voelen… elkaar voelen en aanvoelen… of juist niet, omdat het zo beangstigend en confronterend is.
Liever jezelf verstoppen en onder een dekentje kruipen in de hoop dat de pijn vanzelf overwaait.
Dat gebeurt natuurlijk niet.
Integendeel, de pijn van het niet durven of kunnen voelen laat zich alleen maar veel duidelijker zien.
In elkaar – en daarmee spiegelend dat het in onszelf zit, wat de een dan terugkaatst naar de ander om het vooral niet te hoeven zien en voelen – en ook wat de wereld om ons heen laat zien over wat er zich afspeelt in ons zelf en in onze relatie.

Communiceren… over dat wat je beweegt, dat wat je voelt, dat wat je raakt.
Dat vraagt om bewustzijn, want wat is er te communiceren als je niet weet/voelt wat je innerlijk beweegt?
Ja, het is gemakkelijk praten over wat er zich buiten jou afspeelt.
Het kan zelfs een excuus zijn om niet (bij) jezelf te voelen.
Dat doet immers zo’n pijn!

De buitenwereld spiegelt wat zich in het innerlijk afspeelt en geheeld wil worden.
Ook de relatie spiegelt dat.
Ik spiegel Hub; Hub spiegelt mij.
Maar willen we in elkaars spiegel kijken? Zien we wie we werkelijk zijn? Zonder oordeel of kritiek? Maar… met (eigen)liefde?

Ik (Ans):
Ik merkte aan mezelf hoe moeilijk dat is!

Wat ik altijd als een enorme verplichting naar mezelf toe heb gezien, is alles, maar dan ook alles -ook obstakels in de relatie- aangaan/niet uit de weg gaan/en vooral… veel moeite doen om alles zo goed/zo perfect mogelijk te doen. En vooral -de controle- niet opgeven.
Altijd heb ik van mezelf krachtig moeten zijn en mijn ‘mannetje moeten staan’. Altijd maar doorgaan… immer in de ‘fight’-modus.

Hub was daarmee niet bezig, leidde zijn leven zoals hij het altijd al deed en dat was voor hem goed zo.
In onze relatie had hij zich afhankelijk gemaakt van mij.
Ik wist immers hoe ik de touwtjes in handen kon houden, want dan liep alles wel op rolletjes. En dat opgeven? Ho maar!

Maar… wat maakt dat moe! En het wordt hoe langer hoe frustrerender. Want wat gebeurt er dan?
Je reageert het af op degene die het dichtst bij je staat.
In dit geval Hub dus.
Ik vond dat hij zich nu maar eens niet zo afhankelijk moest opstellen. Hij moest nu maar eens initiatief nemen, de schouders eronder zetten, krachtiger worden…
Ik was het moe om altijd maar sterk te moeten zijn (van mezelf). Ik wilde wel eens achterover leunen en ‘niets doen’.
En Hub moest nu maar eens wel ‘iets doen’, meer verantwoordelijk worden…

Hub op zijn beurt werd, hoe meer ik mijn verwachtingen op hem projecteerde, hoe langer hoe stiller en onzekerder.
Hij kon niet aan mijn verwachtingen voldoen.
Wat ik hem vroeg was krachtiger te zijn, maar het tegenovergestelde gebeurde…

Hij vroeg aan mij (niet letterlijk, maar in de energie en dus niet dwingend of met een bepaalde verwachting) om hem -met rust- te laten en de touwtjes te laten vieren, eens wat minder ‘altijd maar door te gaan’… hem te laten…

Tijdens onze reis was wat ik hierboven beschreef, heel duidelijk bij ons het meest ‘gangbare’ patroon.
Maar… hoe kun je dat doorbreken? Om met mededogen te durven voelen wat er in eerste instantie in – en vervolgens om je gebeurt en vervolgens bespreekbaar maken?

Hub:
Ik ben iemand die graag knuffelt, mijn Ans omarmt.
Als ik hierin afgewezen word, dan ben ik teleurgesteld en komt het kleine jongetje tevoorschijn wat begint te pruilen en toch zijn zin door wil drijven.
Ik kijk dan niet verder wat de diepere boodschap van Ans naar mij toe is, waarom Ans zo reageert vanuit haar pijn en wat de boodschap is die ze afgeeft (gezien worden).
Mijn behoefte om te verbinden (gezien worden) zoek ik in het fysieke, terwijl Ans’ behoefte om te verbinden in de communicatie ligt, wat vervolgens voor haar dan leidt tot een intiemere, dus fysieke verbinding.
Als aan die behoeftes niet wordt voldaan, is de neiging groot om me terug te trekken (flight en freeze) en het gevoel – de pijn – wat daarbij naar boven zou kunnen komen, te negeren.

Ans:
Juist het vluchten/negeren/terugtrekken wekt bij mij frustratie op.

Hub:
Ik voel me dan schuldig en teleurgesteld. Meteen daarna raak echter ook ik geïrriteerd.

Ans en Hub:
We lopen vast op deze manier.
Daar zijn we ons nu van bewust en dat opent mogelijkheden om er nu op een andere manier mee om te gaan.

Uit liefde voor elkaar willen we heel graag deze patronen ontrafelen.

Waarom gebeurt/gebeurde het steeds op deze manier?
Waarom vlucht en negeert de een? Vecht de ander?

We beseffen dat we naar de liefde voor onszelf op zoek zijn.

Dat alleen wijzelf de sleutel hebben om de deur te openen naar eigenliefde!

Het is ons nu wel duidelijk geworden dat de manier waarop de een reageert eigenlijk een roep is naar de ander om hem of haar te laten zien: “ Help me dat ik mezelf weer zie!”

Help me mezelf weer te kunnen omarmen en te voelen zonder oordeel, maar met mededogen.

Zo gaan we proberen – en elkaar er op een zachte manier op te attenderen- de ander te leren zichzelf weer te zien en zelf – met hulp van de ander – eigen patronen met mededogen te doorzien om die stapje voor stapje te helen en te transformeren.

Is het hierboven genoemde niet iets wat zich NU afspeelt in vele relaties?
Zijn we nu niet op een punt dat wij, zowel man als vrouw, als de man in de vrouw en de vrouw in de man, deze duale aspecten in balans mogen brengen?
Is dit niet de grootste uitdaging van deze tijd waarin we nu leven?

Zowel Hub als ik zien onze reis als een belangrijke opdracht om de man-vrouw-balans in onszelf en elkaar te helen door ons hart (lees: gevoel) te leven en de Goddelijkheid in onszelf weer toe te laten en te eren.
We zien onze reis ook in een breder perspectief: samen leven we voor wat in het collectieve veld nu vraagt om liefdevol te worden geheeld: het openen van de vrouwelijke Goddelijkheid!

Dit is -nog steeds – onze energetische reis.
Daarnaast maken we tijdens deze energetische reis ook een fysieke reis.
We laten ons in deze fysieke reis leiden naar waar de energie ons brengt.

Zo bracht de energie ons naar Portugal, oost-Algarve.
Daar hadden we een ontmoeting met een wonderschone bloem:
de Cistusroos.
Toen we er aankwamen, begon net een enkeling hier en daar te bloeien.

Met name ik werd er steeds met mijn aandacht naartoe getrokken.
Als dat gebeurt, dan weet ik:
Hier mag/moet ik iets mee. Hier wordt me een boodschap meegedeeld waar ik naar mag luisteren.
Een boodschap die van groot belang is voor mij, Hub… ik en de ander…en iedereen die het in deze tijd wil horen.

De geur van de Cistusroos komt je al tegemoet.

Warm, diep, kruidig, amberachtig en balsamiek.
Haar geur brengt warmte over en dringt tot diep in de ziel door.
Je kunt niet anders dan je door haar te laten aanraken.
Het is Maria Magdalena die jou via de Cistus uitnodigt om jouw gevoel, jouw Goddelijke Vrouwelijkheid weer toe te laten, weer (voor) te leven.
Cistus helpt jou als je jouw kwetsbaarheid/jouw gevoel hebt weggestopt. Omdat het teveel pijn deed.
Zij helpt jou om jezelf weer de liefde te geven en je te openen voor je eigen hart.
Je je eigen Goddelijkheid weer toe te eigenen, want die zit in ieder van ons, ook al denk je soms van niet.
Cistus helpt jou om in jouw kwetsbaarheid jouw kracht zien.
Dat is een andere kracht als die je dacht te moeten zijn.
Die kracht heeft je vermoeid, omdat in die kracht niet jouw ware Zijn schuilt. Jouw ware kracht schuilt in jouw kwetsbaarheid… jouw zachtheid… jouw hart.
Cistus helpt die weer in jou te openen en daarmee de innerlijke relatie van de man en vrouw in jezelf in balans te brengen.
En daarmee ook de relatie van jou met jouw partner… jouw vader of moeder… jouw kind… de gemeenschap waarin je leeft… de wereld…

Dit is precies wat je nu overal ziet weerspiegeld!
Het is een belangrijke boodschap van deze tijd die de Cistusroos ons komt brengen.

Dank je, Cistusroos!

En dan nu het gedicht over deze prachtige bloem:

Bekijk/Beluister je liever het -muzikale- gedicht?
Kijk dan op YouTube:
https://youtu.be/tiJpPKECSmE

O, mooie Cistus… CisteRoos…
Hoe teer en fragiel ogen jouw kreukels en vouwen
Door deze kwetsbaarheid laat Maria Magdalena ons zien
hoeveel lichtkracht schuilt in ons… wederopgestane, wijze vrouwen

Zachte Cistus… CisteRoos…
Vele rimpelingen tekenen jouw korte bestaan
In die tijd richt jouw hart zich krachtig naar ‘t Goddelijk licht, om dan
stervend in de schoot van moeder Aarde, in ware eenheid op te gaan…

… Daarmee jouw mede-rozen in de knop uitnodigend
in jouw plaats te kunnen worden geboren
Alleen lijkt zwak, all-een getuigt van
krachtige vrouwen in een ontwakend Goddelijk gloren

O lieve Cistus… Roos van Venus… Morgenster
Zichtbaar voor de eerste zonnegloed
die de weg aan de hemel met rozeniconen beschrijft
en daarmee in iedere ziel de vrouw begroet

Roos van Venus… Morgenster
Reizend als pentagrammen langs kosmische gewelven
Beide initiëren met hun vijfvoudige bladen
dat Goddelijke vrouwelijkheid nooit meer zal sterven

Cistus…. Christusroos…die
net als ‘t pentagram, getekend met Jezus’ vijf wonden
de eenwording in Christus wil symboliseren…

…en vanuit de graal als bekken van de vrouw’lijke Christus
de hartsenergie op de nieuwe aarde vorm komt geven

Wij… Cistusroos… Cistusrozen
Gekomen om de graal voor te leven
Als Tempeliers van moeder Natuur
door te leren het vrouwelijke in jou te eren

Lang heeft de vrouw sterk moeten zijn
De enige manier waarop ze kon overleven
en veilig kon zijn in deze duale wereld
Heeft echter daarbij haar gevoel op moeten geven

Iets moois, zachts en teders
was in deze vrouwen verwelkt
Net als in de Cistusrozen
Wiens tere bloemen hun kwetsbaarheid kenmerkt

Cistusroos weet door haar warmte
door te dringen tot de innerlijk verwelkte bloemen
Weet zo haar eigen hart opnieuw te vinden, en
zich met de man in haar weer te verzoenen

Ze heeft beschermende mannenenergie nodig
voor ruimte en een veilige bedding
Is er begrip voor haar meest kwetsbare kanten
is het dan ontstane eenheidsbewustzijn hun beider redding

Dan kan de wijze vrouw weer op gaan staan
Haar plek innemen op deze nieuwe aarde
Zoals Maria Magdalena ons spiegelde en leerde opdat…
de vrouw weer erkent haar doel en ware waarde

De reis van de roos is de reis van het hart
Maria Magdalena laat het licht in jou ontwaken
Activeert met haar rozenenergie jouw hart
door de vrouwelijke Christus in jou aan te raken

Cistusroos… Christusroos…
In haar hart ligt Magdalena’s wijsheid verborgen
Openen wij ons voor deze vrouwelijke, Goddelijke kern
worden wij wijs en creëren een nieuwe, verlichte morgen

Ons hart is de poort
naar een hoger bewustzijn
Samen maken wij het verschil
Scheppen onze eigen, ware Goddelijke lijn

Zo boven… zo beneden…

Zo binnen… zo buiten…

Wij zijn al dichtbij…