Natuurlijk door de Overgang

Niet zo’n goede combinatie.
Maar… laat ik eerst iets vertellen over mezelf:

2015
06.00 uur. De wekker gaat.
Hub, mijn man staat op en maakt zich klaar om naar het werk te gaan.
Ik doezel nog even weg. Ben nog even gedachteloos, maar langzamerhand dringen omgevingsgeluiden tot me door en word ik me bewust van mijn omgeving en de dag die komen gaat. Mijn hoofd gaat het weer overnemen wat tot gevolg heeft dat daarmee een onrustig en vervolgens een onaangenaam gevoel van warmte bezit van mij begint te nemen. Mijn hart begint duidelijk voelbaar harder te kloppen en na de warmte bekruipt mij een gevoel van onbehagen en neerslachtigheid.
Bah!
Het is niet dat ik opzie tegen de dag, want er staat vandaag niets vervelends of noemenswaardigs te gebeuren, tenminste niet iets waar ik me druk over maak.
Dat is ook de reden dat ik tamelijk goed heb geslapen en niet midden in de nacht in paniek en angstig wakker ben geworden.
Dat gebeurt wel herhaaldelijk als ik de volgende dag een afspraak heb, ik ergens op tijd moet zijn, er iets anders staat te gebeuren dan de dagelijkse structuur en routine.
Vandaag dus niet. Alleen wat ik ‘gewoon’ ben zowat iedere dag te doen.
Zodra ik me bewust word van de dag die komen gaat en wat ik van plan ben vandaag te gaan doen, bekruipt me iedere keer weer hetzelfde gevoel sinds ik in de overgang ben.
Gedachten over de dagelijkse, regelmatig terugkerende bezigheden: bed uit… poetsen… eten… Shiva, ons hondje uitlaten, op de fiets en snel naar de sportschool.
Routines die van mij ‘moeten’.
Poetsen ‘moet’ (want dan is het huis weer schoon als ik straks thuis kom van de sportschool en dan heb ik geen tijd meer, want dan zijn er andere dingen die gedaan moeten worden, zoals werken), eten moet ook en vooral gezond met rauwkost erbij (ook al eet ik mijn tarwebrood in een snel tempo, zonder me er echt goed de tijd voor te nemen en schrok ik de tomaatjes naar binnen zonder goed te kauwen, maar dan heb ik mijn ‘gezonde’ maaltijd tenminste weer binnen), Shiva moet worden uitgelaten (ze moet haar vaste rondje hebben gelopen en als ik dat niet met haar haal vanwege tijdgebrek, dan hol ik maar), op de fiets ‘moet’ (dan heb ik al wat gezonde buitenlucht gehad) en sporten ‘moet’ ook (beweging en oefening houden mijn lijf soepel en gezond).
Pfff…

Zo, aangekomen op de sportschool heb ik al een goede warming up gehad.
Maar of dit wel zo gezond is? Op de manier waarop ik het doe? En daarmee alle seintjes van mijn lichaam negerend?

Alleen zag ik dat toen zo absoluut niet en raasde ik maar door.

En, o ja, na het sporten nog even in de sauna om de afvalstoffen af te voeren, want dat is natuurlijk erg belangrijk voor mijn gezondheid… zou je zo denken… en is normaal gesproken natuurlijk ook zo.

Het was ook liggend in de sauna dat mijn lijf me ineens liet weten dat ik zo absoluut niet kon doorgaan:

Ik kreeg namelijk ontzettende buikpijn. Een buikpijn die ik niet kende en die me bijna verlamde. Zo heftig!
Ik was in staat om het mijn mede-saunagangers niet te laten merken, wilde dat ook niet, deed of er niets aan de hand was, heb me nog gedoucht en aangekleed en ben nog naar huis gefietst al pratend met een mede-sportster.
Doodmoe zonk ik thuis op de bank:
Wat was er met me aan de hand? Had ik iets verkeerds gegeten?
Zou kunnen. Ik had namelijk spelt toast met lijnzaad gegeten en zag dat de datum was verlopen.

Een tijdlang heb ik de oorzaak in mijn voeding gezocht. En dat speelde inderdaad ook mee, maar was niet de oorzaak. De oorzaak lag in mijzelf, alleen zag ik dat toen nog niet.

Mijn huisarts dacht dat ik last had van het norovirus, want dat heerste op dat moment, en zo heb ik nog 14 dagen ermee doorgelopen, of beter gezegd doorgeworsteld.
En ik was en bleef doodmoe!
Het norovirus was het niet. Dan heb je diarree en ik had obstipatie.

Ineens kon ik niet meer poetsen… sporten… snel nog dit… snel nog dat…
Mijn lijf zei gewoon ‘STOP’ en ik had de kracht niet meer om er tegenin te gaan. Ik was ‘OP’.

In eerste instantie ben ik het in mijn voeding gaan zoeken, ben NAET therapie gaan doen om eventuele allergieën op te sporen en te genezen.

Ik kwam er inderdaad achter dat ik niet tegen gluten en lactose kon/kan en ben deze gaan vervangen.
Mijn hele voedingspatroon ben ik gaan aanpassen, ben zo onbewerkt en ongeraffineerd mogelijk gaan eten en de pijn werd inderdaad minder en ik was minder vermoeid, maar helemaal oplossen deed het het niet.

In die tijd speelden er ook veel emotioneel beladen zaken:

Mijn man had veel fysieke klachten door het vele zware werk wat hij al veertig jaar verrichtte en hij zat in een afkeuringstraject.
Dat ging niet zonder slag of stoot en wij stuitten op veel onbegrip en ook onwil.

Daarbij meegeteld dat ik een hoog sensitief iemand ben die zich alles, maar ook alles aantrekt, mijn voelsprieten altijd open heb staan, problemen wil oplossen (en het liefst zo snel mogelijk), dus doorga ondanks hoe ik mezelf voel (daarmee hou ik me dan ook helemaal niet bezig), daarnaast nog in de overgang zit met z’n mood swings en opvliegers, dan kun je je voorstellen dat dit op een gegeven moment wel fout moet gaan.

Stress tijdens de overgang zorgt ervoor dat het hormoonsysteem nog meer uit balans raakt.
Ook verergert een onevenwichtig hormoonsysteem stressklachten.
Een vicieuze cirkel dus.
Onderschat ook vooral niet dat een verstoorde nachtrust de kwaliteit van slaap negatief beïnvloedt, slaaptekort toeneemt en stress verergert.
Het wisselende oestrogeen-niveau heeft ook tot gevolg dat je je regelmatig somber, depressief en gestresst kunt voelen. De overgang maakt je daarvoor dus gevoeliger.
Een slechte combinatie dus.

De bijnieren nemen de rol van oestrogeen en progesteron gedeeltelijk over in de overgang.
Onze bijnieren produceren echter ook stresshormonen als adrenaline en cortisol.
Bij stress krijgen de laatste twee voorrang.
Progesteron heeft dezelfde bouwstof als het stresshormoon cortisol.
Als je meer stress hebt, maak je daardoor minder aan van de vrouwelijke geslachtshormonen, met alle gevolgen van dien.

Iedere vrouw is uniek en ervaart de gevolgen van stress in de overgang op haar eigen manier.
Bij mij manifesteerde het zich dus in eerste instantie in stemmingswisselingen, die ik niet meteen onderkende als bij de overgang horend.

Juist door de vele verwikkelingen rondom het werk van mijn man en de daarbij horende frustraties, waardoor onze relatie vaak ook onder zware druk stond, kon ik zomaar ineens flippen, foeteren en huilen en me enorm neerslachtig voelen.
Je zult wel begrijpen dat, gezien het feit dat ik problemen liefst zo snel mogelijk wil oplossen, zelf de controle wil houden en het liefst op stel en sprong dingen wil regelen, ik het mezelf en Hub niet gemakkelijk maakte.
Vooral bij mij vlogen/vliegen de emoties dan alle kanten op en het duurde/duurt een hele tijd voordat ik weer vrede in mezelf heb gevonden.
That’s me. Hoewel… ik herkende mezelf vaak niet meer.
In die tijd was het echter zo druk met van alles en nog wat, dat ik me de tijd er niet voor nam om erbij stil te staan. Dus raasde ik nog steeds door.
Tot het moment dat mijn darmen niet meer wilden..

Onderzoek heeft aangetoond dat schommelingen in je hormonen ook schommelingen geven in de spiegels van serotonine, het gelukshormoon in de hersenen.
Serotonine is een neurotransmitters en hormoon, wat je helpt om je fijn en goed te voelen. Ook is het van invloed op je dag- en nachtritme.
Als er te weinig van serotonine aanwezig is, zoals in de overgang, kan dit zorgen voor stemmingswisselingen en zelf depressieve gevoelens.

Laat nu de belangrijkste productie van serotonine in je darmen plaatsvinden!
De darmen zijn namelijk je tweede brein!

Nu leg ik die link, maar toen wist ik nog van niets.

Even terug naar toen:

Zoals ik al schreef, had ik door mijn voeding aan te passen al een gedeelte van het probleem opgelost.
Dacht ik…
Maar iedere keer als iets me emotioneel raakte, speelde mijn buik op.

Bovendien kreeg ik erge pijn in mijn stuit en billen. Ik kon bijna niet meer zitten – had een speciaal stuitkussen aangeschaft om het ‘zit’leed een beetje te verzachten – en kon al helemaal niet meer fietsen.
De pijn werd bijna ondraaglijk.
Door veel erover op te zoeken op internet kwam ik erachter dat de pijn mogelijk door spanning en stress werd veroorzaakt.

Een ander krijgt hoofdpijn, migraine of schouder- en nekklachten door stress of als voorbode van, of door een burn-out; ik kreeg spanning in mijn buik en stuit.
Men noemt het ook wel ‘headache in the pelvis’.

In feite was het een overactieve bekkenbodem; de bekkenbodemspieren waren te gespannen en verkrampt.

De gespannen bekkenbodemspieren trekken aan o.a. de heupbotten, het schaambeen, heiligbeen en staartbeen.
Ook openbaren zich dan vaak problemen met de darmen, wat ook moeilijkheden geeft met het ontlasten.
Door de langdurige aanspanning vermindert de doorbloeding. Dat zorgt voor verzuring en dus ook pijn.
Pijn zorgt voor spanning, dat vervolgens resulteert in meer pijn; de pijncirkel is rond.

Ooit heeft de verwijdering van de baarmoeder (2002) waarschijnlijk invloed gehad op het ontstaan van een overactieve bekkenbodem en ook van een overactieve blaas (daarover schrijf ik ook nog een keer).
Het hele gebied onder mijn navel is daardoor een brok spanning.
Ik heb al heel wat energiewerk daaromheen gedaan, maar realiseer me dat er nog steeds ‘werk aan de winkel’ is.

Enfin, ik ben toen naar een acupuncturist geweest en die heeft de grootste spanning weg kunnen nemen, waardoor de stuitpijn verdween.
Ook de bekkenbodemtherapie heeft een welkom steentje bijgedragen, waardoor ik – door het doen van de door haar aangereikte oefeningen – de bekkenbodemspieren leerde kennen en vervolgens ontspannen.
Ik ben ook mijn yoga docent erg dankbaar, omdat hij me de juiste houdingen aanreikte.
Tijdens de yoga gebruikte ik altijd drie matjes.
Waarom zoveel, werd dan tegen mij gezegd.
In de finesses treden wilde ik niet en ik deed hun reactie af met:
’Ja, ik ben nu eenmaal de prinses op de erwt’, waarop dan verder niet meer werd gereageerd en ik niet méér hoefde te zeggen dan nodig was ;).

De buikpijn keerde bij tijd en wijlen echter toch steeds weer terug.

Ik werd nog rigoureuzer in het aanpassen van mijn eetpatroon: veel – zoveel mogelijk biologische – groenten en fruit en daarnaast nog onbewerkte en ongeraffineerd.
Geen kool, knoflook, ui en peulvruchten, want daarvan raakten mijn darmen sowieso van streek.
En nog had ik regelmatig klachten….

Uiteindelijk heb ik een ontlastingsonderzoek en bloedwaardentest laten doen en liet me tegelijkertijd op histamine-gevoeligheid testen, omdat ik steeds uitslag in mijn gezicht had.

Toen werd eindelijk het beeld duidelijk.

Waar het in het kort op neerkomt is dat mijn microbioom te weinig verschillende darmbacteriën bevatte en er sprake was van een hyperpermeabele darm: een darm die te grote brokken voedingsstoffen doorlaat, waardoor er teveel afvalstoffen vrijkomen in het lichaam en de kans op laaggradige ontstekingen toeneemt.
Bij mij in de vorm van buikpijn en gezichtsuitslag.
Stress kan ook laaggradige ontstekingen veroorzaken.
Voedselallergieen werden niet gevonden.
Ik gebruikte natuurlijk al langer geen gluten en lactose. Dat was dan ook niet terug te vinden bij het onderzoek.

Ik kreeg een hele lading vitamines en supplementen mee naar huis, die ik trouw ben gaan innemen, maar tegen de tijd dat ze op waren, heb ik geen gebruik meer gemaakt van het aanbod van de therapeute – het was erg duur! – maar ben zelf op zoek gegaan naar alternatieven.

Inmiddels wist ik waar grotendeels de oorzaak lag, namelijk in mijn stressgevoeligheid en dat daar voor mij de grootste winst te behalen viel.

Mij was al opgevallen dat tijdens rustige dagen er meer rust in mijn darmen was en dat yoga, yin yoga en Nirvana me altijd erg goed deden.
Alles had te maken met een rustige, bewuste ademhaling en rustige beweging.

Mediteren werkt ook heel goed, maar sinds ik in de overgang ben, word ik juist erg onrustig als ik dat ga doen.
Een wandeling door het stille bos – wat ik dagelijks doe – is voor mij mediteren en werkt dan voor mij ook het beste.

Ik heb een filmpje op YouTube ontdekt, wat ‘s ochtends erg fijn is om te doen, namelijk een ayurvedische zelfmassage om heerlijk ontspannen de dag te beginnen:

Verder neem ik nog Maca, Ashwaganda, Rhodolia, soms afgewisseld met Saffraan, voor mijn gemoedstoestand.
Er zijn vrouwen die zweren bij St.Janskruid.
Voor mij helpen de vier door mij genoemde het beste:

Let op:
Supplementen zijn fijn als ondersteuning, maar het belangrijkste is dat je je leefstijl verandert!

Hoewel ik nu, anno 2021, weet wat voor mij het beste werkt, blijft het toch nog vaak een zoektocht.
Stress en overgang, en de mate waarin het zich voordoet, is afhankelijk van zoveel factoren, wat ervoor zorgt dat het de ene dag/week/maand beter gaat dan de andere.

Als hoog sensitief persoon word je nu eenmaal van alle kanten geprikkeld, wat dan in meer of mindere mate invloed heeft op je lichaam en geest.

Ik weet wel dat ik steeds word uitgenodigd om te voelen of ik prikkels die van buiten komen toelaat of deel van mij laat worden, of niet.
De uitnodiging is om steeds bij mezelf te voelen of iets goed voelt of niet en mezelf toestaan mezelf te mogen zijn, al wat er in en om me heen gebeurt.
Mijn lijf is daarbij de leidraad: het helpt mij te toetsen of oude overtuigingen of patronen nog bij mij passen of niet.

Ik leer steeds meer te luisteren.
En als ik niet luister naar mijn lijf, dan schreeuwt het (lees: doet het pijn) om gehoord te worden.
Het vraagt om zijn natuur te volgen en daarmee de natuur van onze planeet (want ook die schreeuwt!).

Dat is de reden waarom ik zoveel als mogelijk is op een natuurlijke manier wil bezig zijn: dicht bij – en in samenwerking met – de aarde…

Je zult tijdens het lezen van mijn blog misschien soms wel eens hebben gedacht‘ Wat een kommer en kwel’!
Zo erg is het gelukkig zeker niet.
Toen wel.
Maar nu kan ik in goede periodes – en dat worden er gelukkig steeds meer nu ik in de post-menopauze zit – ook erg genieten van ons hondje Shiva, de natuur, het bos, en onze ritjes met de camper met alle ontdekkingen die ik dan doe in de natuur, wat ik dan mooi kan verwerken in eigen helende zalfjes, crèmes en verzorgingsproducten.
Daarvoor ben ik ontzettend dankbaar en dat maakt me heel erg blij!:)

Ik zou het heel fijn vinden als je zou willen reageren, want… Hoe is het met jou? Hoe is het met jouw stress-level in de overgang? Hoe ga jij om met alle prikkels om je heen?
Ik hoor het graag.