Natuurlijk door de Overgang

Het lijkt of de tijd steeds sneller gaat.
Wat ik met mijn hoofd heb gepland te gaan doen, blijkt nauwelijks of niet meer te werken.
Ook mijn lijf geeft steeds meer en duidelijker signalen dat ik het over een ander boeg mag gooien.

Als mijn lijf niet strookt met mijn hoofd slaat mijn hart op hol en kom ik in een fight-flight-modus.
Mijn lijf wil gevoeld worden en, als ik met mijn hoofd zeg dat ik in de rust moet blijven, laat mijn lijf het des te meer weten. Zij (voor mij is mijn lichaam een ‘zij’) wil actie en wel die actie die het gewend is te ondernemen.
Echter werkt dit niet meer. Mijn hoofd kan niet langer meer de dirigent zijn van het orkest dat mijn lichaam is.

Het vraagt om overgave van wat mijn lijf werkelijk wil vertellen achter de actie die het gewend is en achter dat wat het hoofd altijd tegen haar heeft gezegd.
Het vraagt om mijn lijf echt te gaan voelen achter de automatische aangeleerde reactie.

Mijn lichaam vraagt mij dus om te gaan luisteren naar wat het in wezen wil vertellen en dat betekent dat ik me overgeef aan alles wat zij mij laat voelen zodra ze in actie komt.
Zij wil gezien worden…gerust gesteld worden… aangeraakt worden… en begrepen worden.
Volledige aandacht van mij voor haar en haar dus niet negeren en het onplezierig gevoel uit gewoonte proberen weg te duwen. Want die neiging is er natuurlijk.

Is iets onaangenaam, dan is de meest gemakkelijke weg om ervoor te vluchten of me te verzetten en…
daarmee het hoofd weer de regie in handen te geven.
Zo drijf ik dan steeds verder weg van mezelf… en van wie ik diep van binnen ben…

Onze wereld is zo ingericht dat het hoofd de beste raadgever is om hier te kunnen functioneren.
Nu echter de tijd steeds sneller gaat, lopen wij ons hoofd steeds meer voorbij met alle gevolgen van dien.
Mensen belanden steeds vaker in een burn-out en zijn ontevreden over hun baan, hun leefomgeving en hun eigen leven. Uit angst voor verlies van veiligheid blijven ze vaak nog vastklampen aan de situatie waarin ze zitten, die maar al te graag in stand wordt gehouden door de machthebbers. Zo blijft men hangen aan een schijnveiligheid en daarmee ook een schijnvrijheid.

En iedereen loopt mee in het bekende en vertrouwde straatje… als makke schapen de kudde volgend…

Tot het niet meer kan!

Er doet zich iets voor, wat het bestaan op losse schroeven zet. Dat kan de genoemde burn-out zijn, een ziekte of het verlies van een dierbare bijvoorbeeld.
Dan dient het hoofd ineens niet – meer – en verandert de kijk op de wereld en op het leven dat men leidde.

Je zou dat wakker worden, ontwaken, kunnen noemen.

Het lichaam raakt in rep en roer, over iets waar we voorheen maar al te gemakkelijk aan voorbij liepen. Zij roept hard… steeds harder als we nog niet luisteren… om maar gehoord te worden.
…En langzamerhand komen we er steeds meer achter dat we – willen we een fijn, en het voor iedereen unieke en passende leven leiden – ons Zelf dienen te belichamen en ons niet door ons hoofd moeten laten leiden.
Laten we ons hoofd leiden, leidt dat tot lijden en daarvoor is ons leven hier op aarde niet bedoeld te zijn.

Natuurlijk zal het hoofd, onze ratio waar ook ons ego zetelt, een rol – moeten – blijven spelen. We leven immers nog steeds in een materiële wereld waar we ook willen functioneren, maar de rol zal geen ‘hoofd’rol meer kunnen zijn als ons lichaam het centrum van ons wezen gaat worden.

We wisten niet beter en weten het soms nog niet goed, maar we ‘verdienen’ een leven in vrijheid en vreugde en dat is niet wat wij dénken wat vrijheid en vreugde is. Want dat is aangeleerd en in onze cellen geprogrammeerd.
Werkelijke vrijheid en vreugde komt voort uit het hart en dat is veel groter en breder en met geen woorden of met ons hoofd te bevatten.

‘Men’ heeft ons van alles wijs gemaakt, wat wij als waarheid zijn gaan zien en wat zich ook als ‘waarheid’ in ons lichaam, en daarmee in onze cellen, heeft verankerd.

Maar het lijden – door ziekte, verlies of een ander ingrijpend iets in het leven – maakt ons steeds meer wakker.

‘Men’ heeft geprobeerd door angst te zaaien de mensen onder de duim te houden en daarmee weg van wie zij hier op aarde bedoeld zijn te zijn.
Het is dezelfde ‘men’ die daarmee juist in deze tijd vele mensen, juist door het lijden, wakker maakt zodat ze gaan onderzoeken wat ze werkelijk willen van en met hun leven en wie zij in wezen -willen- zijn.

Daarmee ontstaat belangstelling voor meer dan wat met het fysieke oog zichtbaar is of hoorbaar met het fysieke oor.
Dan ontwaakt Bewust Zijn. Bewustzijn van het eigen lichaam… weer thuis zijn in jouw eigen lijf… jouw eigen tempel weer gaan bewonen. Jouw tempel, waar in de cellen alle informatie van jou… van vorige levens… van familielijnen… ligt opgeslagen.

Door Bewust Zijn in je eigen lijf ontstaat er ook een wéten dat je niet afgescheiden bent van de ander, maar dat de ander een andere jij is. Ook ‘men’ is een andere jij!
We dragen het allemaal in ons en waren het allemaal: dader… slachtoffer… redder…

Ieder is met de ander verbonden… wij zijn allen één.

Doordat we meer Bewust Zijn én ons eigen lijf weer -gaan- bewonen, voelen we ook steeds meer de verbinding met de natuur.
En de boodschap die met name de bomen ons al jaren… eeuwen… trachten te vertellen, maar die wij niet konden horen door alle ruis in en om ons heen.

Maar wat is een jaar? Eeuwen? Wat is tijd?

Tijd is cyclisch en volgt de cyclus van de natuur, van dag en nacht, van de zon en de maanfasen, van de seizoenen van geboorte en dood. De tijd is de beweging van natuurlijke processen.
Alles is oneindig. Dat maakt dat ook tijd een geprogrammeerde beleving is.

Maar om in deze wereld te kunnen meegaan, is er tijd.
Ik benoem hier tijd om jou te laten begrijpen wat ik bedoel als ik erover schrijf in de context van de tijdservaring die wij -nog- hebben in deze wereld, maar die aan het veranderen is.
Kijk maar hoe snel ‘de tijd’ nu gaat.

De kosmische ‘tijd’ wordt nu steeds meer rijp…

Er stroomt meer licht naar de aarde die ons bewustzijn opent.
We worden steeds meer multi-dimensionaal en verwerken energetische informatie sneller dan ooit tevoren.
Alles gebeurt ‘tegelijkertijd’ en overal en dit kan voelen als een enorme tijdsdruk, waarover ik aan het begin van mijn verhaal al schreef.

Het vraagt om overgave en om een bewustzijn dat durft af te wijken van de gebruikelijke stroom die we gewend waren te volgen.
Het vraagt om eerlijk en oprecht kijken naar de in onze cellen opgeslagen overtuigingen, programmeringen en aangeleerde patronen en die helen in het belang van onszelf…jezelf… je familie… en ook van – het leven op – deze aarde.

In deze tijd gaat het helen dus heel snel, want alles is overal en tegelijkertijd en we zijn één van dezelfde Ene.

De bomen ‘vertellen’ met hun kruin als antennes en hun wortels als boodschappers al eeuwenlang energetische, helende verhalen aan ons.

Echter konden wij die niet horen en al zeker niet (na)leven.
De ‘tijd’ is nu daar, nu we steeds beter leren ons eigen lijf te eren voor wat zij ons laat zien en wij haar leren te bewonen, zodat wij de taal die de natuur spreekt steeds beter leren verstaan.

Ze nodigt ons als de creatieve wezens die wij zijn uit ons, en in ons lichaam onze cellen, energetisch te zuiveren. Daarmee herstellen we ons DNA zodat wij weer vol-ledig worden wie wij hier op aarde bedoeld zijn te zijn en bovendien… dat we universele, spirituele wezens zijn!

De wereld van de Natuur wordt gerepresenteerd door de wondere wereld der bomen.

Leggen we contact met een boom… knuffelen we hem… gaan we in de stilte, naar binnen naar onze eigen natuur of verbinden we ons met de Natuur, dan creëeren we in dit wonderlijke, liefdevolle samen-zijn de hemel op aarde.

En helen we…

En toen riep mij de Ricinus Communis.
Ofwel: de Wonderboom.

De roep kwam via ons hondje Shiva.
Energetisch liet zij mij weten dat ze de Wonderboom, en zijn werking, nodig had.

Ik kende Castorolie, de olie gewonnen uit de zaden van de Wonderboom, wel al en gebruik(te) deze voor mezelf, maar had er nog niet bij stil gestaan dat het ook voor dieren, en hier dus voor onze Shiva, goed zou kunnen zijn.

Wij wonen vlakbij het bos en in de nazomer druppelt er hars van de naaldbomen in onze tuin en op het terras.
Op een gegeven moment liep Shiva kreupel.
We dachten dat ze misschien haar pootje had geblesseerd tijdens een wandeling over een ongelijk paadje.
Ze ziet namelijk niet meer zo goed.

‘s Avonds, als ik haar buikje masseer wat ze heerlijk vindt, kwam ik tot de ontdekking dat er harde troep tussen de kussentjes van haar pootjes zat en dat dat dus hars moest zijn.
Aangezien tussen de kussentjes ook haartjes zitten was het niet zo simpel om deze hars te verwijderen. Dus zette ik haar met de pootjes in een warm badje om de hars los te weken. Dat duurde even, maar toen heb ik dat plakkerige goedje toch voorzichtig kunnen weghalen.
Dat vond ze echter beslist niet leuk.

Al hoe voorzichtig ik het deed, toch raakte de huid tussen de kussentje wat geïrriteerd. Daaronder lopen zenuwen en ook die waren wat aangedaan, vermoedde ik.
Ik bedacht me dat, aangezien ik al zovele natuurlijke zalven en balsems voor allerlei doeleinden had gemaakt, ik wel iets in huis zou hebben om de huid tussen de kussentjes in te smeren en te verzorgen.
Maar welke zou in deze situatie het meest passend zijn?

Voor mezelf maak ik regelmatig een pakking met Castorolie, waarbij ik de olie in mijn navel druppel en op de pakking smeer. Een warme kruik erop en dan naar bed, zodat het de hele nacht zijn werk kan doen.

Onze navel is een prachtig geschenk dat onze schepper ons gegeven heeft.
Volgens de wetenschap is de navel het eerste deel dat na de conceptie wordt gevormd. Nadat het gevormd is, hecht het zich aan de placenta van de moeder via de navelstreng.
Al onze zenuwen zijn verbonden met onze navel, waardoor deze het centraal punt van ons lichaam is.
Navel is leven.
Achter de navel zit de “Pechoti”, die meer dan 72.000 zenuwen heeft.
De totale hoeveelheid bloedvaten in ons lichaam is gelijk aan tweemaal de omtrek van de aarde.

Dat wist men vroeger al.
Om de temperatuur van kinderen met hoge koorts te verlagen, deed men met een wattenstaafje alcohol in de navel. Nu weten we dat olie beter is en wel met name Castorolie!

Shiva’s linkervoorpootje is altijd al wat gevoelig geweest en daar vond ze aanraking, ook met kammen, nooit prettig.
Nu ze wat ouder wordt – binnenkort wordt ze 13 jaar – kan ook artrose een rol spelen.
Dit vermoeden kreeg ik omdat ze na een wandeling als ze daarna had geslapen, moeite had om op dat pootje te staan en ook dan liep ze even mank.

Al met al deden de kwaliteiten – wondhelend, pijnstillend, ontstekingsremmend, afvalstoffen afvoerend – mij besluiten Shiva’s eigen compres te maken in de vorm van slofjes met erin een flanellen zooltje met daarop een laagje olie.
Ik smeerde Castorolie tussen de kussentjes en trok haar de sokjes met het flanellen inlegzooltje aan.
Door de sokjes maakte ze geen vette voetstapjes op de grond en zorgde de warmte ervan dat ze fungeerden als een soort pakking.
Ik kon er natuurlijk geen kruik op leggen, zoals ik dat bij mezelf deed ;).

En… braaf hondje als ze is, liet ze het allemaal maar gebeuren. Ze moest wel wennen aan de slofjes en liep even op eieren, maar daarna was het goed en ging ze gewoon liggen en lekker slapen…

De volgende ochtend had ze de sokjes nog gewoon aan.
Toen ik ze uitdeed, liep ze gewoon!
Alsof er niets aan de hand was geweest en dus ook niet meer was.
Tussen de kussentjes en tussen de haartjes was de huid nu al rustig. Zo snel was het geheeld.
En ook liep ze weer normaal en leek de pijn van artrose voor nu van de baan.
Ik weet in ieder geval zeker dat de Castorolie de huid tussen de zooltjes had genezen, aangezien dat duidelijk zichtbaar was. Van artrose weet ik het niet zeker, omdat dat een proces is wat zich binnenin het gewricht afspeelt en dat kan ik natuurlijk niet zien.
Bovendien krijgt Shiva, als ze mank loopt, regelmatig Arnica en dit homeopathisch middel kan ook de reden zijn dat ze geen pijn heeft/had.

De dikke, stroperige olie van Ricinus Communis staat bekend om zijn unieke eigenschappen.
Deze is bijzonder rijk aan ricinolzuur, een zeldzaam type onverzadigd omega-9-vetzuur dat krachtige helende en verzorgende eigenschappen heeft.

Zelf neem ik Castorolie voor vele doeleinden, vooral uitwendig, maar ik lees ook dat het oraal ingenomen kan worden bij menstruatieklachten, darmproblemen en dergelijke, maar daar heb ik zelf geen ervaring mee en enige voorzichtigheid lijkt mij daarbij geboden.

Ikzelf heb fijn krullend haar en de Castorolie en de conditioner samen zorgen ervoor dat mijn haar niet pluist en een gezonde glans en mooie krul heeft.

Ook smeer ik de olie met een mascaraborsteltje op mijn wenkbrauwen en wimpers en – al dan niet samen met een andere olie als amandelolie – op mijn gezichtshuid daar waar rimpels en oneffenheden zijn, en op de drogere plekjes.
Naast omega-9 bevat Castorolie ook veel omega-3 en omega-6-vetzuren, die onder andere een essentiële rol spelen bij het hydrateren en soepel houden van het haar en de (hoofd)huid.
De hydraterende werking is zelfs zo sterk dat het rimpels kan vervagen!
Ook de vitamine E in de Castorolie zorgt voor een bijzonder effectieve werking.
Vitamine E in de Castorolie is namelijk een belangrijke voedingstof voor zowel het haar als de huid.
Deze vitamine stimuleert de aanmaak van nieuwe huidcellen en collageen, wat huidverjongend kan werken.

De omega-6 vetzuren stimuleren de haargroei en maken mijn wenkbrauwen voller. Daar ben ik erg blij mee!
Mijn man heeft nog veel haar, maar aan de zijkanten ontstaan inhammen en ook hij smeert daar Castorolie.
De olie pretendeert haaruitval te voorkomen en zelfs, zoals gezegd, haar opnieuw te laten groeien.
Ook voor plekjes met roos of andere (hoofd)huidirritaties heeft Castorolie zijn werking bewezen.

Aangeraden wordt om bij intensievere behandelingen, bijv. bij bevordering van haargroei, dit een tot twee keer per week te doen om overstimulatie van de hoofdhuid te voorkomen.
Voor algemene huidverzorging, zoals het hydrateren van de huid en het behandelen van droge plekken, kan Castorolie dagelijks worden gebruikt, al dan niet in een draagolie.

Luister altijd goed naar je lichaam en observeer hoe je huid reageert. Bij tekenen van irritatie of overgevoeligheid is het beter om de frequentie te verminderen of het gebruik te staken.
Castorolie heeft veel voordelen en de kans op bijwerkingen is zeer klein. Wees je desondanks bewust van mogelijke bijwerkingen. Bij sommige mensen kan Castorolie een allergische reactie veroorzaken, zoals huiduitslag of irritatie. Het is daarom aan te raden om altijd eerst een kleine hoeveelheid op een klein deel van de huid te testen voordat je de olie uitgebreid gaat gebruiken.

Gebruik Castorolie sowieso nooit op open wonden.

Wat ik hier schrijf is wat Castorolie voor mij en mijn omgeving betekent.
Het zijn mijn ervaringen en bevindingen met deze wonderolie, maar dat wil niet zeggen dat die voor jou passend zijn.
Voel en kijk zelf, doe je eigen onderzoek en experimenteer.

De wondere bomen en hier speciaal de Wonderboom zijn van grote waarde om ons bewust te laten worden dat we helemaal goed zijn zoals we zijn.
Door alle indoctrinatie en programmeringen, die zich sterk hebben ingenesteld in ons celgeheugen, zijn we dat vergeten.
Door ons lichaam in liefde te omarmen als dé boodschapper van onze ziel en haar helemaal te bewonen en gecentreerd in haar te zijn, (her)creëren we ons Zelf.

De Wonderboom en de wondere bomen fluisteren ons die boodschappen in… wij mogen daarnaar luisteren…

En… geraken we van ons pad, begeven we ons op hobbelig terrein, dan helpt met name de Wonderboom om ons pad weer te verfijnen (rimpels) en onze ziel weer uit te lijnen.

Ervaren we pijn en verdriet bij het bewegen op ons levenspad (gewrichten o.a.), geeft zij ons hoop en moed om soepeler door onze levenslessen heen te glijden.

Zijn we onze eigen kosmische antennes (haren) even kwijt, en de verbinding met moeder aarde (afvoer afvalstoffen), dan helpt zij ons opstaan en te groeien naar wie wij werkelijk zijn.

De wondere wereld der bomen…
Zij verrijken ons…
Transformeren ons…
Helpen ons…
met iedere onverwachte beweging mee te stromen…
Ze wekken ons…
om in lijn met onze eigen unieke zielswaarheid te komen…