Natuurlijk door de Overgang

en…
Jacobskruiskruid… kruid met een tweede gezicht

Dag lief -innerlijk- kindje…
Ik nodig je uit in mijn armen
Ik hoor je… voel… en zie je…
Wil jou met heel mijn hart verwarmen…

Dag lief mens… Ik wil je vragen
te luisteren naar… teder te zijn voor…
jouw kleine meisje, jouw kleine jongen
Zodat je met hem of haar, in wat ik jou vertellen ga
volledig bent verbonden

Dus… neem het op jouw schoot
Heel en… be-leef met elkaar de eenheid in gedachten
opdat jullie…
zelfs bij de sterkste aanval van het duister
samen ageren vanuit opperste liefdeskrachten

Jacobskruiskruid…
Kruid met twee gezichten…
Jij laat zien door hier te Zijn hoe duister poogt
Licht en Liefde te ontwrichten

Het licht en het donker…

Dit is een vervolg op mijn vorige blogs, waar ik wederom graag met jou deel welke processen ik ben doorgegaan en ook wat er zich nu afspeelt in de wereld om mij heen.
Beide zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden, immers zo binnen… zo buiten…

Ik vraag je jouw -innerlijk- kind helemaal ‘tot je te nemen’.
Zie het, omarm en bescherm het, zodat jullie samen veilig vertoeven in het oog van de storm, terwijl je waarschijnlijk momenteel ervaart dat de wereld schudt op zijn grondvesten.

Bij alles wat ik met jou deel, wil ik je vragen vooral bij jezelf te voelen of het voor jou kloppend is.
Wat ik schrijf is mijn waarheid die via ervaringen en inzichten tot mij is gekomen en voor mij ook werkelijk STAAT als de ware waarheid. Misschien kan hij ook voor jou van waarde zijn en puzzelstukjes op zijn plek laten vallen.
Of niet… en ook dat is helemaal prima.

De laatste paar jaren heb ik een mooie vriendschap mogen beleven.
Het is met een wijze dame die zeer bewust is van de wereld in en om haar heen.
Door haar wijsheid, brede kennis en vele levenslessen en ervaringen die zij met andere mensen deelt, is ze een ware steun.
Velen hebben door haar zichzelf weer terug gevonden, zijn nieuwe wegen ingeslagen, voelden zich enorm begrepen en zagen weer de zin van het leven.
In de afgelopen jaren waarin de wereld volledig op zijn kop werd gezet, was zij een rots… een sterke houvast.

Mensen hebben de neiging om iemand dan op een voetstuk te plaatsen, ook al kiest degene daar zelf niet voor maar dat gebeurt, en zo krijgt men dan het imago van een wijze bron van ware, verbindende liefde hier op aarde.
Men wordt ‘opgehemeld’ (mooi woord trouwens in deze context ;)) en men wordt als het ware gezien als een engel op aarde… een boodschapper vanuit de hogere sferen.

Het is echt heel erg mooi wat ze heeft gebracht en hoe ze van enorme betekenis is geweest voor zoveel mensen.
En nog steeds!

Echter in ophemeling en bewondering ligt verafgoding op de loer.

Veraf-goding… het woord zegt het al: men gaat, en dat is zeer subtiel, steeds meer een god buiten zichzelf eren. Sterker nog, men maakt er zich afhankelijk van. Men kan niet meer zonder en als zo iemand dan even uit beeld is, kan men zich reddeloos verloren voelen ook al heeft zo iemand dat zeker niet gewild. Maar het gebeurt…

Even terug naar deze dame, die ik met de ‘iemand’ hierboven natuurlijk bedoel.
Zij is daarnaast ook een mens van vlees en bloed met een privé leven.
Zoals voor ons allemaal geldt, worden juist daar schaduwstukken enorm getriggerd en aangeraakt.

Een paar jaar heb ik deelgenoot mogen zijn van haar privé leven.
Ik voelde me vereerd dat zij met mij dingen deelde, terwijl ze zelf zo’n wijze, alwetende vrouw is.
Ík kon haar aanreiken waar ze zelf nood aan had, wat ze zelf even niet zag en waar ze advies in behoefde.
En dat deed ik met liefde en plezier, was blij haar iets te kunnen bieden en de mooie band die daardoor ontstond, groeide steeds meer.
Ook onze beide mannen konden het goed met elkaar vinden en werden vrienden met elkaar.

Ik heb haar, zie ik nu, gepleased om zo zelf gezien te worden… een oud, ongeheeld stuk in mezelf wat ik niet zag.
Ik heb mezelf naar haar niet laten zien in mijn pijnstukken en in mijn geraaktheden. Ze had, vond ik, al genoeg aan alle mensen die haar om raad vroegen, laat staan dat ik daar ook nog eens bij kwam.

Ik zag niet dat ik mezelf niet zag en daardoor ook mezelf niet liet zien en niet kon worden gezien.
En dat ik dat ongeheelde stuk in mezelf in stand hield…
Tot het moment, en dat is nu een week of drie geleden, dat ik me helemaal niet goed voelde.

De stemmetjes in mijn hoofd kon ik niet meer vermijden. Ik wilde niet horen, maar ze waren niet meer te negeren. Ik moést luisteren.
Het waren stemmetjes die steeds herhaalden dat ik niet goed bezig was en niets waard was.

Het was een heftige tijd, want het speelde zich allemaal af rond de geboorte van ons eerste kleinkind, dat de reïncarnatie van mijn vader is, die me in mijn kinderjaren niet of nauwelijks zag en me niet goed genoeg vond.
Natuurlijk trilde de geboorte daarmee het oude stuk aan dat nu heel graag gezien en geheeld wilde worden!

Het was een van de weinige keren dat ik haar vroeg om mee te kijken wat er toch gaande kon zijn met mij.
Deze keer had ík haar nodig voor een luisterend, aandachtig en compassievol oor.

Ze heeft zeer zeker precies weten te benoemen wat er speelde, wat me enorm raakte en ik in eerste instantie wilde negeren, maar wat uiteindelijk voor mij zeer waar en waardevol was. Door alle tranen die ik heb gehuild en vervolgens geheeld, ook in relatie tot mijn man, is er veel mogen helen met betrekking tot mijn kleutertijd.
Ze benoemde echter ook dat ik was beïnvloed door entiteiten en wel specifiek archonten die waren aangehaakt op het ongeheelde stuk in mij.

Wat ik daarna ben mogen gaan zien, nadat ik mezelf/mijn waardevolle, innerlijk kind weer meer zag en had toegeëigend, is dat de relatie tussen haar en mij niet klopte.
Enfin, je hebt er alles over kunnen lezen in mijn vorige blog.

Een andere compassievolle vriendin wás er op dat moment en heeft mij, door er volledig te Zijn, geholpen mezelf te helen.

Aangezien de conversatie tussen haar, de ‘iemand’ die ik hierboven benoem, en mij veelal via ingesproken spraakberichtjes verliep, kon er geen wisselwerking zijn en konden we elkaar niet in de ogen kijken. Bovendien was het noodgedwongen op afstand en kon er – logisch daardoor – geen fysiek contact zijn.

Dat is niet anders, maar middels spraakberichtjes boodschappen overbrengen die hard kunnen binnenkomen en waarin gezegd werd dat zij nu uit mijn buurt moest blijven omdat ik ‘onder invloed was van’ en haar licht werd aangevallen via mensen die haar dierbaar zijn, is een extra klap, toegediend door iemand waarvan je dacht dat het een vriendin was met wie je wederzijds kon delen…

In -weer- een spraakbericht heb ik mijn dank uitgesproken dat ze mij op een ongeheeld stuk in mij had geattendeerd, wat ik vervolgens ben mogen gaan aankijken en weer een laagje van heb mogen afpellen en loslaten.
Ik heb in datzelfde spraakberichtje ook benoemd tot welke ontdekking ik was gekomen juist door het kleuterstuk in mij te helen, namelijk dat ik in onze vriendschapsrelatie haar op een voetstuk had geplaatst en voornamelijk bezig was geweest te allen tijde een luisterend oor te hebben willen zijn, haar heb willen adviseren en ook heb gepleased om mezelf daarmee gezien te voelen.

Ik sprak ook in dat ik er zelf debet aan was dat onze vriendschap zo was verlopen omdat ik de vriendschap niet wilde verliezen, maar dat ik nu voelde dat ik een gelijkwaardige relatie wilde, waar ook ik nu graag mijn kwetsbaarheden en pijnstukken wilde mogen tonen.
De afstand speelde natuurlijk wel een rol. We konden niet fysiek gemakkelijk bij elkaar op bezoek, maar met videobellen in plaats van alleen spraakberichtjes zou het voor mij al heel erg fijn zijn.

Vervolgens had ze de volgende dag al haar spraakberichtjes, waarin ze veel van haar privé problemen, ook in haar relatie, met mij had gedeeld, verwijderd…
Zonder berichtje van waarom of hoezo.
En… wat volgde was complete radiostilte…

Tot ik ruim een week later een mail ontving.
Ze had mij geregeld gependeld en ik was nog veel onder invloed van archonten.

De dag dat ik deze mail ontving, had ze die ochtend tien archonten bij me weggehaald.
Hoezo? Ik had er niet om gevraagd dat ze dat zou doen en geloof ook niet dat mijn Hoger Zelf ermee instemde.

Ik hecht er geen geloof aan dat ze schreef dat ik archonten bij me had, wat ze die ochtend had gependeld.

De avond ervoor liet onze zoon die pas vader is geworden, ons namelijk weten dat hij de volgende ochtend op bezoek zou komen met onze kleinzoon.
We zijn dol op ons kleinkind en het was heerlijk hem te mogen gaan zien, hem lekker te kunnen knuffelen en mogen genieten van en met elkaar.
Dus… de sfeer was top! De avond ervoor al en de hele ochtend en dag erna.

Dezelfde ochtend dat zij pendelde dat ik weer tien archonten bij me had, die zij had weggehaald…

Het was een lange mail waarvan ik de hele inhoud niet ga delen.
Maar het ging voornamelijk over dat, als ik was ‘overgenomen’, ik mezelf niet was. Als ik mezelf was, was ik haar dierbaar, maar niet ‘onder invloed van’ en moest ze uit mijn buurt blijven om haar eigen licht te beschermen.
Ik werd ‘overgenomen’ door ongeheelde pijnstukken in mezelf. Als ik die zou helen, zouden ze niet meer kunnen aanhechten.

Dat geloof ik ook.
Maar niet dat ik was ‘overgenomen’.

Voor mijn gevoel worden archonten of entiteiten door haar ‘gebruikt’ om zich daarmee te excuseren dat het alleen degenen kan treffen die nog ongeheelde stukken in zichzelf hebben en dat ze zichzelf daarvan vrijwaart omdat ze zegt helemaal geheeld te zijn en geen schaduwstukken in zichzelf meer te hebben.

Maar… waarom verwijder je dan alle spraakberichtjes van jezelf?
Omdat mogelijk aan het licht zou kunnen komen dat ook bij haar nog ongeheelde wonden zijn?
Of ik die überhaupt naar buiten zou brengen…

Waarom deel ik met jou dit verhaal?

Niet om kwaad te spreken… niet om vergelding te zoeken… Dan zou ik het duister voeden.
Wel om het van me af te kunnen schrijven… en om een ander licht op het verhaal te werpen als dat wat – ook door haar – op Social Media wordt gedeeld, namelijk dat lichtwerkers hun licht moeten beschermen in deze eindtijd. Het duister, waaronder dus archonten, vallen de lichtwerkers indirect aan via degene die de lichtwerkers dierbaar zijn.
Dus deze dierbaren, die nog ongeheelde stukken in zich dragen waarop deze duistere machten aanhaken, moeten nu rap hun schaduw helen en hun aura opschonen en dichten.

Het is een heftige tijd… de eindfase, en… een kat in het nauw maakt rare sprongen.

In deze tijd, de eindfase, doet het duister nog zijn uiterste best om het licht te doven. Daarmee ‘bewerkt’ het op een of andere manier de lichtwerkers en de mensen die bewust hun innerlijk werk aan het doen zijn.

Er is haast geboden want het licht… Christus in ons… staat op het punt terug te keren.

Graag wil ik jou door mijn verhaal laten zien dat er mogelijk iets totaal anders speelt op dit moment dan wat ons wordt voorgespiegeld.

Door wat ik heb meegemaakt, en waar ik ook zelf al te goed van besef dat ik iets heb gevoed waarbij ik mezelf niet toestond te voelen of het wel klopte allemaal, ben ik gaan zien door mijn kwetsuren heen en door de onwaarheden die naar buiten kwamen (waaronder het verhaal dat ik onder de archonten zat, terwijl ik in een prachtige liefdevolle sfeer vertoefde met mijn man, onze zoon en ons kleinkind) dat het verhaal wel eens heel anders zou kunnen zijn…
Upside down zelfs…

Wat ik zelf veel heb gedaan in wat ik beleefde, ervaarde, zag, hoorde en intuïtief aanvoelde is dat ik mezelf de vraag stelde: Klopte het wel wat ik voelde? Was ik eerlijk naar mezelf (geweest) en naar anderen in wat ik zei en deed? Had ik de ander geen pijn gedaan? Had ik misschien andere woorden moeten gebruiken? Had ik wel boos mogen worden?

Kortom: Rechtschapenheid en lief zijn voor de ander stond en staat hoog in mijn vaandel.

Ik ben hooggevoelig en voel dan ook precies aan wat de ander nodig heeft en ga daarbij nogal eens – zonder me daarvan bewust te zijn – over eigen grenzen. Als de ander zich maar gezien, gehoord en geliefd voelt…

Het perfecte plaatje bestaat niet, dus wat ik beoogde te doen naar de ander toe, pakte vaak anders uit dan ik had bedoeld, waarop ik mezelf vervolgens veroordeelde.

Natuurlijk zijn dat veelal oude stukken uit mijn kindertijd die zorgen voor het plaatje dat ik mezelf nooit goed genoeg vond en mezelf niet kon zien.
En daarmee ook niet kon zien wat ik eigenlijk deed naar de ander toe, namelijk er voor de ander zijn ondanks mezelf.
Allebei zijn we daar niet mee gebaat en het creëert ongelijkwaardige relaties.

Mezelf tonen gebeurde niet uit angst dat de ander me zou laten vallen.
Dit komt ook uit eerdere levens waar ik mezelf wel uitte en werd afgestraft… vermoord… verbrand etcetera.
Ook dat geeft aanvankelijk schroom om het nu wel te doen.

En nu doe ik het … om het te helen… maar dat kan wel vriendschappen kosten wat nu weer was gebleken…

Het duister en het licht.

Ik ben me ervan bewust dat het heel goed is om jezelf dingen af te vragen over jezelf… met betrekking tot jezelf en tot anderen.
Juist dat is wat we hier op aarde te doen hebben: ons bewust worden van onze schaduw, die erkennen, omarmen en jezelf helen.

En dat we gaan beseffen dat we al goddelijke wezens zijn… altijd al waren… maar dat het duister (ik schaar het nu even onder een noemer, maar het heeft vele facetten) ons in een illusie van onder andere afgescheidenheid heeft gebracht, waarvan we ons meestal niet bewust zijn en daarmee onszelf voortdurend pijnigen, angstig zijn, ons schamen en schuldig voelen.

Allemaal door het duister zo bedoeld om ons weg te houden van de ware Liefde… de God(in)… die we (al) ZIJN.

Ik ben -meestal- dankbaar voor mijn schaduw (vaak in eerste instantie niet ;)), want zonder de schaduw zou ik niet gaan kijken naar mezelf en kan ik er geen licht op laten schijnen. En doe ik er verder niets mee, óf leg ‘de schuld’ van mijn schaduw bij de ander: hij of zij heeft mij dit aangedaan, dus hij of zij moet daarin veranderen.

Voor lichtwerkers, die zichzelf als volledig geheeld zien en alle schaduwen in zichzelf te hebben aangekeken, kan dit een valkuil zijn.

Trouwens het woord ‘Lichtwerker’ is voor mij niet passend meer.
We hoeven niet te werken naar het licht… naar verlichting…
Het is in ieder geval geen werken. Werken is doen… bezig zijn met iets te bewerkstelligen.

In deze tijd gaat het er mijns inziens om om te ZIJN.

Een licht te ZIJN… wat er altijd al was… en is… Christus in ons, die was… en is… en nu terugkeert… en die wij ons mogen her-inneren.

Een beter woord dan lichtwerker vind ik, maar daar is eigenlijk geen goed Nederlands woord voor en klinkt het in het Engels beter: ‘Being of Love’.
In het Nederlands komt het woord ‘ZIJNsLiefde’ het dichtst in de buurt.
Want daar gaat het om: In Liefde ZIJN… naar jezelf… naar de ander…
En dan hoef je niet te werken aan iets wat er al IS.

Door in Liefde te ZIJN… bezie, onderken, (h)erken, heel je in Liefde je schaduw en is alles in principe neutraal… zonder oordelen… ongelijkwaardigheden… onrechtvaardigheden… wat dus gecreëerde illusies zijn.

Nu terug naar het upside down-verhaal:

Alles wordt nu gezuiverd.
Zoals ik al zei, een kat – het duister – in het nauw maakt rare sprongen.

Het duister doet nog allerlaatste pogingen om het groeiende Licht, de groeiende ZIJNsLiefde te doven.
Hoe kan een kat in het nauw dat beter doen dan mensen/‘lichtwerkers’ te ‘bespelen’ die veel volgers hebben en die van zichzelf vinden dat ze ‘klaar’ zijn en geen schaduwstukken meer hebben?

Iemand die zijn ‘ZIJNsLiefde’ in zichzelf nog niet heeft ont-dekt en daarmee de God(in) in zichzelf -nog- niet heeft (h)erkent, zoekt deze God(in) buiten zichzelf, VER-van-zichzelf-AF-GOD, in een zogenaamd wijs, volledig geheeld iemand.

Die iemand die van zichzelf zegt ‘klaar’ te zijn, kan dan moeilijk zien – juist ook door de ‘verafgoding’ van buitenaf – dat er mogelijk nog schaduwstukken in hem- of haarzelf zouden kunnen liggen.

En waarom ziet die iemand dat dan niet?

Omdat juist in deze tijd het duister de kans grijpt… zijn laatste kansen grijpt… om juist via degenen die zo worden ‘verafgood’ degenen die verafgoden te bespelen, dus DOOR de zogenaamde geheelde ‘lichtwerkers’ HEEN!

Want dat is de enige manier dat ze nog iets zouden kunnen bereiken.

Het duister werkt door de zogenaamde geheelde nietsvermoedende ‘lichtwerker’ heen om ons te bespelen en ons weg te houden van wie we werkelijk -al- ZIJN.

Nu kan ik de dame, de vriendin die haar spraakberichtjes verwijderde, bezien op een hele andere manier als ik haar eerst zag.
Doordat ze deze actie deed – en ik daardoor zag dat daar nog iets lag wat ook zij nog mocht aankijken, zij vervolgens onze vriendschap beëindigde juist op het moment dat ik mezelf in mijn kwetsbaarheid aan haar liet zien – werd ik in eerste instantie heel verdrietig .

Ik begreep het niet. Ik dacht juist door mijn berichtje een ander licht op de vriendschap te laten schijnen, waardoor er een mooiere, gelijkwaardige vriendschap zou mogen kunnen gaan ontstaan.
Ik was geschokt, toen dus heel verdrietig en daarna kwam een enorme boosheid naar boven.
Die boosheid heb ik kunnen ontladen, waardoor ik mijn kracht weer hervond.

Met deze kracht, met de erkenning van mijn eigen gekwetste kind en met de ont-dekking en hulp vanuit het universum die me aanreikte wat hier werkelijk op een ander niveau speelde, kan ik haar nu met alle liefde bezien.
Het voelt neutraal in mij… open… vrij…

Zij is, niets vermoedend, een speelbal van het duister.
Via haar kan het duister in zijn laatste pogingen proberen mensen, haar volgers, ‘over de streep te trekken’.

Ook de oordelen die zij velde over andere ‘lichtwerkers’ en dat ze de verkeerde boodschap verkondigden of de foute meester dienden, zie ik nu in een heel ander licht.
Het was niet zij, die dat bedoelde te zeggen… iets werkte door haar heen zonder dat ze zich daarvan bewust was/is.
Wat kan ik haar dan kwalijk nemen?

In mij zit een enorme dankbaarheid dat ik dit heb mogen zien.
Ik ben het universum ook heel erg dankbaar dat het me deze signalen heeft aangereikt.

Ik kan met alle liefde naar haar kijken… zie het mooie Goddelijk wezen dat zij is, zodat ik nu in volle oprechtheid kan zeggen: Ik vergeef haar… ik vergeef mezelf… ik vergeef…

We zijn allemaal kinderen van God… we komen allen uit één Bron.
Eigen je eigen innerlijke kind weer toe.
Verenig je met hem of haar.

Vandaar mijn verzoek aan het begin van mijn verhaal.

We komen uit eenheid en leven nu in een illusie van afgescheidenheid en angst door het duister gecreëerd, die alles in het werk stelt om dat in stand te houden. Wat niet gaat lukken!

Ik ben een ander jij… Jij bent een andere mij… wij zijn allen één.
God is IN ons… God is Liefde… Wij zijn Liefde… ZIJNsLiefde…

Zoals altijd wordt vanuit het universum mij een kruid aangereikt, dat een boodschap in zich draagt om mij, en mogelijk ook jou, te laten zien wat gezien mag worden:

Jacobskruiskruid.

Zeker dit jaar heeft Jacobskruiskruid net zoals vele andere planten hard kunnen groeien. We hebben veel regen gehad en dat heeft de natuur duidelijk goed gedaan.
Mooi is het om te zien hoe de gele bloemetjes zich aftekenen tegen de grijze wolken.

Het bloemhoofdje is omringd door een krans van vele kroonblaadjes, die zich stralend tegen de hemel aftekenen, daarmee symbolisch duidend dat het Licht op aarde terugkeert… Christus keert terug, zich tonend middels de stralende, lichtende bloemen van het Jacobskruiskruid.

Het kruid is voor vele insecten een bron van nectar en stuifmeel. Meer dan 150 insecten gebruiken Jacobskruiskruid als voedselplant, waaronder bijen, zweefvliegen en andere soorten vliegen én ook de helft van alle vlinders leeft van het kruid.

Het kruid wordt ook gebruikt voor de voortplanting; de larven leven ervan.
Vogels eten deze insecten niet vanwege de in hen opgeslagen gifstoffen van het kruid.

Het kruid heeft dus nog een andere kant… een ander, tweede gezicht…

Het is, zoals benoemd werd, giftig.
Met name paarden en koeien kunnen er erg ziek van worden.
Staat Jacobskruiskruid in de wei waar zij grazen, eten de dieren eromheen, maar zodra het in het hooi terecht komt en dus gedroogd is, herkennen de paarden en koeien het niet.
Het gif werkt vooral in op de lever, maar ook in mindere mate op de nieren en longen.

Symbolisch laat het kruid mij zien hoe het duister zich verschuilt achter een straal van lichtende kroonblaadjes die werken als een misleidende maskerade, waardoor men het duister niet kan onderkennen en kan zien maar dat ondertussen wel zijn vernietigende werking in de vorm van het dimmen van het innerlijk licht kan voortzetten. Of althans, probeert voort te zetten.

Onze gevleugelde vrienden… de vogels… onze helpers, gidsen en eigen delen in de hogere sferen… blijven op een afstandje. Ze weten wel wat er gaande is, maar het is aan onszelf om te gaan zien dat hier het duister doorheen het licht probeert te werken om ons innerlijk licht – de God(in) in ons – te doven.
Het is aan ons om ons bewust te worden van wat er werkelijk gaande is en onze eigen schaduw onder ogen te komen, te omarmen en te helen.

Het Jacobskruis.

Met zijn gestileerde fleur-de-lysées lijkt het kruis in veel opzichten op een bloemrijk kruis, behalve dat de onderste arm een zwaard is.

Ook dit kruis heeft twee gezichten…

Het Jacobskruis, oftewel het kruis van Sint Jacobus van Santiago de Compostela.
Het is het embleem van de Orde van Santiago, een 12de eeuwse ridderorde genoemd naar de patroonheilige van Spanje, Sint Jacobus.
Historisch gezien stamt de vorm van het Santiagokruis uit de tijd van de kruistochten, toen veel ridders puntige kruisjes droegen, die gemakkelijk in de grond geplant konden worden, zodat de gelovigen ervoor konden bidden en middels dit zwaard een soort ‘mobiel’ altaar creëerden.

Vanuit een meer symbolisch oogpunt heeft het Sint-Jacobskruis zich weten te onderscheiden:

De drie fleur-de-lis, die voor mij de heilige vrouwelijke drie-eenheid symboliseren namelijk de moeder (Maria, de moeder van Jezus), de dochter (hier Maria Magdalena) en de Heilige Geest (Christus IN ons), staan voor de onbevlekte eer de vijand te hebben verslagen zonder bloed te vergieten (Dit verwijst naar een deel van het leven van de apostel Sint Jacobus).
Het zwaard symboliseert de bereidheid om in naam van Christus en het christendom de wapens op te nemen en te strijden.

Het geeft daarmee in mijn beleving weer dat er een God is BUITEN ons, en die indoctrinerende gedachtengang wordt door het duister aangestuurd en gevoed.

Dus ook dit Jacobskruis laat de tweespalt zien en toont daarbij een ander dan zijn ware gezicht.

Het zwaard tracht de eenheid te doorklieven en ons in afgescheidenheid te houden en probeert dat doorheen het schijnbare ‘Licht’ te bewerkstelligen… en daarmee ons weg te houden van, en te strijden tegen ‘het Licht IN ons’.

De symboliek van planten in dit geval toont de ware aard van wat er werkelijk gaande is.
Alles is erop gericht het ware Licht van het schijnlicht te onderscheiden.
Dat onderscheid is zich vooral in de buitenwereld de laatste jaren steeds beter gaan aftekenen.
Steeds meer mensen zijn zich daarvan bewust – geworden – en onderkennen de noodzaak om naar binnen te keren en daar te helen om daarmee een andere buitenwereld te kunnen gaan creëren.
‘Strijden tegen’ wordt steeds meer gezien als ‘voeden van’.
Voeden van het duister…

Nu is er veel meer begrip dat onze eigen schaduw helen van het allergrootste belang is, willen we de nieuwe aarde vormgeven.
Echter ontstaat nu een tweedeling onder de ‘lichtwerkers’.
Zij zijn er om ons de weg naar het Licht en de Liefde te leren zien en nodigen ons uit die te leven.
Nu wordt zichtbaar dat ook hier macht en ego kunnen opspelen, zonder dat – toch goedbedoelde – lichtwerkers zich daarvan bewust zijn.
Het is een valkuil, waar het duister gemakkelijk op in springt.

Het zijn hun laatste stuiptrekkingen.
Maar ze zijn intens en heftig!

De weg naar eenheidsbewustzijn… de weg naar de God(in) in ons… gaat over het blijven onderkennen dat iedere wond die zich aandient, onderkend en gezien wil worden.

We zijn allemaal mens. Mens hier op aarde… en ook niet voor niets juist NU hier mens op aarde.
Wij, die nu hier zijn, hebben er bewust voor gekozen.
En iedereen, ook de ‘lichtwerkers’ die nu hier zijn, hebben nog kwetsuren.
In hoogmoed of zelfs arrogantie zouden die wel eens genegeerd kunnen worden of gereflecteerd op de ander, de medemens.

Dat is mijns inziens het grote gevaar van deze tijd.
Want dat geeft het duister de gelegenheid om door de – zogenaamde volledig geheelde, niets vermoedende – ‘lichtwerkers’ heen te werken en ons te beletten Christus IN ons te gaan belichamen.

Hoogmoed komt voor de val.

Laat ons in Liefde ZIJN met elkaar en onszelf, zodat we allemaal uitgenodigd worden de nog aanwezige eigen schaduwen te (h)erkennen en in Liefde te helen.

Wij zijn allen één.

Laten we ons in Liefde met elkaar verenigen… in gelijkwaardigheid… in waarheid.

Dan scheppen we een werkelijke, ware wereld die het paradijs is…