Natuurlijk door de Overgang

Verkondigt Johannes met zijn boodschap rond deze Zonnewende
het einde van alle chaos en ellende?
Ja, deze Zonnewende is een kentering naar het nieuwe leven en…
nodigt ons uit de God IN ons te activeren…

11 juni 2024 in de ochtend…

In mijn meditatie zag ik een geketende baby in de baarmoeder… mijn baarmoeder.

Wat had dit te zeggen?

Mijn schoondochter en mijn jongste zoon verwachtten een kindje… een jongetje…
Ze was 31 mei uitgeteld, maar de baby liet nog op zich wachten.

Tijdens de afstemming die ochtend van de 11de juni zag ik dat die baby mijn vader was die ging komen.
Dat was voor mij tegelijkertijd een schok als een welkome verrassing…

Twee jaar voordat ik in verwachting was van mijn jongste zoon, de vader van het kindje dat nu geboren ging worden, is mijn vader op jonge leeftijd – 53 jaar – gestorven.
Het afscheid kwam abrupt en was nog beladen met vele onopgeloste stukken die we 6 weken voor zijn dood nog hadden besproken, maar niet bevredigend waren opgelost.

Een ieder die vaker mijn blogs leest, weet dat mijn zwangerschap van mijn jongste zoon angstig is verlopen. Ik vloeide toen ik 3 maanden zwanger was, waarop de huisarts een uitstrijkje maakte en… wat daarna allemaal gebeurde kun je elders lezen.

Toen was ik nog onwetend…

Nu weet ik sinds en aantal jaren dat mijn jongste zoon een deel was van een tweeling, van wie de wederhelft toentertijd, in 1988, besloot om als zieltje te vertrekken en niet op aarde geboren te willen worden.

Echter nu… in mijn meditatie kwam heel duidelijk naar voren dat dit zieltje wat toen vertrok mijn vader was!
Hij had besloten dat het in 1988 nog te vroeg was om te incarneren en had nu, in 2024, besloten te willen komen…

In eerste instantie was ik dus in shock… daarna heel blij!
Inmiddels heb ik zoveel geheeld en hem vergeven, dat ik oprecht in vreugde kon zijn dat hij eraan kwam…

Nu zag ik dus een geketende baby…
Echter bleek het niet over mijn eigen baarmoeder te gaan, maar over de baarmoeder van mijn schoondochter.
Er zat angst… vandaar de ketenen.
Met deze ketenen had de baby zichzelf geboeid en hield zich daarmee vast op dit veilige plekje in mijn schoondochters buik.

Ik sprak energetisch met hem…
Legde uit dat het veilig was om nu te komen… Dat hij meer dan welkom was… Dat ook ik hem had vergeven en ontzettend blij was dat hij weldra op deze aarde… bij zijn ouders… bij mij… zou zijn.

Terwijl ik dit uitsprak veranderden de ketenen in één keten, die de baby zonder al te veel moeite afwierp…

Ik dacht zeker te weten dat de baby nog diezelfde dag geboren zou gaan worden. 11 juni dus.
Echter… het werd 12 juni… 13 juni… 14 juni…
Mijn schoondochter was inmiddels in het ziekenhuis waar de bevalling kunstmatig in gang werd gezet.

En nog…
Nog gebeurde er weinig tot niets…
De weeën zwakten af en mijn schoondochter raakte totaal uitgeput. Ze had het, in deze paar dagen na een volmaakte zwangerschap met geen klachten, zwaar.
Haar energie zakte naar zowat nul en toen ze moest gaan persen, had ze geen kracht meer over.
De verloskundige maakte plaats voor de gynaecoloog, die de aanstaande ouders uitlegde dat er twee keuzes waren: een keizersnede of een bevalling met de vacuümpomp.
Hij koos al vrij vlug resoluut voor het laatste en…

Uiteindelijk is de baby, hun zoontje en onze kleinzoon, op zaterdag 15 juni in de namiddag geboren…

In de tijd van 11 juni tot 15 juni gebeurde er in en met mij vreemde dingen, die ik niet van mezelf kende.
Er spookten allerlei stemmen door mijn hoofd en overal zag ik beren op de weg.
Stemmen die mij zeiden dat ik niet goed genoeg was… niet waardevol…

Natuurlijk vertaalde zich dit letterlijk in de buitenwereld: deze spiegelde mij precies dat wat ik in mezelf afwees. Ik voelde me niet gezien en werd ook niet gezien…in wat ik zei… deed…in mijn ogen voorstelde…

Ik twijfelde aan mijn eigen kwaliteiten en wat ik tot nu toe had betekend… als vrouw… als moeder… als mens…
Had ik het wel allemaal goed gevoeld? Was het juist? Oprecht? Puur?… wat ik naar de ander toe vertelde, deed en voorspiegelde? Was het intuïtief juist? Of zat er nog een stuk ego tussen wat graag gezien en gehoord wilde worden?
Was ik wel eerlijk naar mezelf? Of was het te pijnlijk om eerlijk naar mezelf te kijken en keek ik toch nog teveel weg?

Ik werd hoe langer hoe neerslachtiger…

Me nog niet realiserend dat de ‘Ik’ die dit allemaal tegen mij zei niet mijn eigen ‘Ik’ was, was de geboorte van mijn kleinzoon de reden dat ik van de stemmetjes in mijn hoofd werd weggeleid.
Niets is namelijk zo mooi als het mogen ontvangen van een prachtige, gave en gezonde kleinzoon!
Wat een wonder! Zo ontzettend bijzonder!

De volgende dag mochten wij als kersverse opa en oma even op bezoek komen in het ziekenhuis.

We troffen onze zoon met zijn zoontje op zijn arm, het kindje wiegend na z’n tweede borstvoeding.
Vertederend om je eigen kind met zijn eigen pasgeborene te zien… Alsof hij nooit anders had gedaan… Dan smelt je toch als ouder…

Even later, toen de baby in zijn bedje lag, mochten wij hem voor het eerst aanraken.
Dit gevoel zal ik nooit meer vergeten.
Hij klemde zijn knuistje strak om mijn vinger en opende voorzichtig zijn oogjes…

Wat ik bij de geboorte van mijn eigen kinderen toen niet kon zien, zag ik nu in zijn ogen…

We herkenden elkaar op een heel diep -ziels-niveau…

Mijn hart begon sneller te kloppen.
Even later begon het kindje te huilen en op aanraden van mijn zoon als ‘beginnende ervaringsdeskundige’ wreef ik zachtjes met mijn ene hand over zijn borstje en hield ik mijn ander hand boven zijn kruintje, fluisterde ik zachte woordjes… en… hij werd rustig…

Mijn zoon vertelde dat, even na de geboorte toen zijn vrouw werd gewassen, hij wel 45 minuten met zijn zoontje alleen was geweest. Hij had hem tegen zijn blote borst gelegd en beide hebben al die tijd met elkaar mogen zijn.

Hij zei: “Mam, dat was de mooiste ervaring van mijn hele leven. Ik zal die nooit meer vergeten!”

Ik was blij… geëmotioneerd… wist natuurlijk dat beide – mijn zoon en zijn tweelinghelft- weer met elkaar waren herenigd na zo’n lange tijd van elkaar gescheiden te zijn geweest…

Hoewel mijn zoon niet gelooft in spiritualiteit en ‘een andere wereld’, is zijn ziel door deze ontmoeting met zijn ander deel, wel energetisch ‘aangeraakt’…

De bevalling was zwaar en ze verbleven met z’n drietjes nog een aantal dagen in het ziekenhuis.
Ik dacht hen te kunnen ondersteunen met door mij samengestelde kruiden voor een ‘mamma- en pappa’-thee.

De dag dat we onze kleinzoon voor het eerst zouden ontmoeten in het ziekenhuis, die zondag, besloot ik die ochtend deze thee voor hen beide samen te stellen en mooi te verpakken.
Ik was net klaar toen we het telefoontje kregen dat we welkom waren.
Na onze kinderen te hebben omarmd en onze kleinzoon te hebben mogen ontmoeten en aanraken, de intense verhalen van onze zoon te hebben gehoord – onze schoondochter was nog niet helemaal ‘op deze wereld’ – heb ik de kruideninfusies overhandigd kort voordat we weer weg gingen.

Het prille gezin had nog heel veel rust nodig na de heftige laatste dagen en slechte nachten.
Er zou overleg zijn met de behandelend arts of de mamma-thee wel zou mogen worden gebruikt…

Een paar dagen later mochten we op kraambezoek.
Het jonge gezinnetje was de dag ervoor naar huis gemogen.

Onze kleinzoon was alweer veranderd. Hij sliep rustig na even ervoor te zijn gevoed en je kon zien dat hij alweer meer was ‘geland’.
Met zijn mamma ging het ook wat beter en de pappa was moe, maar in blije stemming.
Het was fijn weer bij hen te mogen zijn…

Mijn zoon benoemde op een gegeven moment dat de pappa-thee prima was, maar dat de mamma-thee door de arts en kraamhulp was afgeraden.
Zes van de negen kruiden zouden mogelijk zelfs schadelijk kunnen zijn voor moeder en/of indirect het kindje.
Een verpleegster in het ziekenhuis had zelfs aan mijn schoondochter gevraagd of zij wel op goede voet stond met haar schoonmoeder. Met mij dus!
Zelfs mijn zoon had die nacht wakker gelegen van wat deze verpleegster had gezegd. Of ik wel wist wat ik deed.
Alsof ik mijn schoondochter zou vergiftigen!

Ik was in shock!

Gelukkig was mijn zoon naar mij toe niet veroordelend.
Hij weet dat ik altijd het beste wil voor iedereen en zeker voor zijn kindje en gezinnetje.
Hij had zelf nagezocht op internet wat de werking was van de diverse kruiden en deze bleken goed te passen, maar ze namen – en dat begrijp ik heel goed – het zekere voor het onzekere, en besloten dan ook dat zijn vrouw, de mamma, de door mij gemaakte kruidenbereidingen niet zou gaan gebruiken.

Had ik het wel goed gedaan?
Wist ik wel wat ik deed?
Had ik wel genoeg verstand van zaken?…

Dat waren onderliggende vragen vanuit de buitenwereld, maar ook vragen in mij! Naar mezelf toe.

Weer sloeg de twijfel toe.
En nu kwamen de stemmetjes weer naar boven die een aantal dagen op de achtergrond waren geraakt.

Ik had de neiging met alles wat ik deed en doe te stoppen.
Ik wantrouwde mezelf… en wantrouwde de buitenwereld.
Overal zag ik de bekritiserende blikken en het afwijzende vingertje.
Natuurlijk omdat ik mezelf zo bekritiseerde en afwees!…
En wat doe je dan?
De meest dichtbij staande persoon krijgt het te verduren.
Hub dus!
Ik veroordeelde hem in iets waarin ik mezelf bekritiseerde, maar op dat moment niet kon zien. Nog niet…

Ik besprak het met een vriendin en zij zei mij dat een kindstuk, een kleuterstuk in mij was aangeraakt.
Door de -toen nog aanstaande- geboorte van mijn kleinkind/reïncarnatie van mijn vader.

Dit kwam zo hard binnen dat ik alleen maar kon huilen… huilen… huilen…
Allemaal opgeslagen, onverwerkte emoties uit mijn kinderjaren…

Bovendien waren de stemmen in mij, zei ze, veroorzaakt door een archont, aanhechtend op dat stuk in mij – het kleuterstuk – wat dus een pijnstuk is, waar hij zeer nauwkeurig in kon aanhaken.
Daar waar ik niet thuis was in mijzelf, was ik een makkelijke prooi.
Dat kleuterstuk dus.

Nu ik me hiervan bewust was, en ook wist hoe ik entiteiten kon verwijderen (zie voorgaand blog voor het protocol) maakte het echter niet gemakkelijker om deze schaduw in mij meteen te onderkennen en te helen.
De pijn was te heftig en het verdriet te groot.

Het enige wat ik op dat moment heel intens wenste, was begrip voor mij en mijn pijn… een zachte arm om me heen… verwarmende woorden…

Dat was er echter op dat moment niet.
Het voelde voor mij alsof mij een les werd geleerd, waarin van compassie voor mijn pijn en verdriet geen plaats was.

Zeer herkenbaar, want in mijn kleutertijd had ik het precies zo ervaren.

Wat dat betreft was de les goed en ben ik dankbaar, want daardoor ging ik onderzoeken waar het vandaan kwam.
Ik begreep het… maar de pijn was nog steeds heftig… en die nodigde mij uit te gaan voelen wat het met mijn lijf deed. Helemaal te voelen…

Gelukkig bood een andere lieve vriendin mij deze kans.
Ze was er… fysiek… en een en al oor.
Ik voelde me gehoord… gezien en veroordeelde mezelf daarin niet.
Juist omdat er zoveel compassie en begrip aanwezig was.
Haar hele zijn en toewijding zorgden ervoor dat ik beetje bij beetje mezelf toestond de pijn in mezelf te voelen… te ontspannen… zonder oordeel en schuld of schaamte naar mezelf…

Ik was als kleuter onschuldig!

Ik hoef ook nu het mezelf niet kwalijk te nemen.
Het schuldgevoel zit echter diep verankerd in ons… in mij…
Het was toen een overlevingsmechanisme.

Dit horende was een ware openbaring voor mij.
Dat ik me nu zo voel en gedraag, kleuter- of kindergedrag vertoon dus, vraagt om de oude pijn nu met liefde en compassie te gaan bekijken en te bevoelen en niet meer vanuit het verwonde deel te reageren.

In eerste instantie hoorde ik… maar luisterde ik niet, waardoor het niet echt helemaal in mij zakte en ik me niet geheel liet raken. Maar door de liefdesenergie waarmee ik werd omhuld, liet ik het beetje bij beetje in mijn lichaam toe.
Het nodigde mij uit om vanuit mijn volwassen Zelf contact te maken met mijn innerlijke kleuter.

Ik verbond me met de onschuld die mijn innerlijk kind in zich draagt:
“Wat heb je nodig?” “Hoe kan ik je helpen?”
Zodat ik, als volwassen Zelf ook vanuit de kinderlijke onschuld de wereld in kan kijken.

Het is zo fijn als er iemand is die jou de les laat zien en er ook iemand is die in compassie en begrip met jou is.
Dat is de fijnste combi!

Iemand die hulp biedt of coacht zou, zoals ik het voel, in wijze compassie mogen zijn of compassievolle wijsheid. Dat werkt voor mij in ieder geval het beste.
Want dat nodigt mij uit om, als ik weet wat er in mij speelt, met minder oordeel maar met meer begrip naar mezelf toe kan zijn. Dus liever kan zijn voor mezelf…

Ik was onschuldig en er zijn toen dingen gebeurd die nu worden aangeraakt, maar dat gebeuren van toen speelt zich nu niet af. Dus mag ik mijn lichaam erin gerust stellen… en alles doorvoelen wat er is… IN de pijn gaan, één worden met de pijn… zodat de pijn mij kan loslaten…

Doordat ik weet wat er in mij werd aangeraakt en ik in alle liefde werd benaderd en uitgenodigd om mijn lijf te voelen en te ontspannen, kon ik met compassie gaan kijken naar mij als kleuter en me over haar ontfermen.

Ik was/ben hooggevoelig.
Toen ik naar de kleuterschool ging, was mijn broertje net een jaar geworden.
Voor mijn gevoel werd ik verlaten door mijn ouders, met name mijn moeder, door mij naar de kleuterschool te brengen.
Alle aandacht was er dan voor mijn broertje.

Nu maken veel kinderen dat mee. Echter niet ieder kind gaat er op dezelfde manier mee om.

Mijn ouders hebben mij, vanwege het feit dat ze wisten dat ik hooggevoelig was/ben en ook omdat ze me wilden behoeden en beschermen denk ik, niet voorbereid op wat komen ging en hebben me als het ware in het diepe gegooid, want… had ik het geweten, dan had ik me heel verdrietig en verlaten gevoeld en waarschijnlijk hemel en aarde bewogen om thuis te mogen blijven.

Trouwens, wat wisten ze in mijn tijd, de jaren zestig van de vorige eeuw, van hooggevoeligheid!
Een kleuter heeft bovendien nog weinig taal om te vertellen wat er precies met en in hem gebeurt.

Later… als oudere kleuter en beginnend schoolkind, maakte mijn broertje vaak speelgoed van mij kapot. Mijn ouders, met name mijn vader, deed dat dan af dat het niet zo erg was. Het kon nu eenmaal gebeuren. Ondertussen was het wel ík die erg gehecht was aan dat speelgoed.

Op nog latere leeftijd deed ik in de ogen van vooral mijn vader ‘altijd moeilijk’ en maakte ik overal een probleem van.
Hij kon niet omgaan met mijn hooggevoeligheid en ik… ik ben die sensitiviteit in mezelf gaan afwijzen… en trok me steeds meer terug… was niet graag met anderen… voelde me anders… schaamde me voor wie ik was…

De anderen zouden eens kunnen gaan ontdekken dat ik altijd moeilijk deed en overal problemen van maakte en dan mochten ze me toch niet… dus dook ik weg in mijn eigen wereldje… met de minste kans om te worden gekwetst… mijn eigen wereldje van creatief bezig zijn…

Dat ben ik allemaal te boven gekomen. Ik heb er veel in geheeld, maar echt helemaal doorvoelen?!?…

Zo fijn dat ik er door de Biologische Wetten én de warme aanwezigheid van -nu- die vriendin dat ik in mijzelf, maar ook werkelijk IN mijzelf durf te gaan zijn.

Wijze lessen duiden en leren samen met een begripvolle, empathische nabijheid is voor mij de sleutel om compassievol naar mezelf te gaan kijken en in -ontwikkelende- zelfliefde mezelf te helen.

Het is fijn, en daarvoor ben ik ontzettend dankbaar, dat ik een man heb met wie ik over dit soort dingen kan praten.
Door de les die ik kreeg en mijn houding als kleuter naar Hub toe, kwam het inzicht wanneer ik weer vanuit de oude pijn naar hem toe reageerde. En andersom werd Hub duidelijk welk pubergedrag hij naar mij toe liet zien.
Het heeft ons gebracht dat we elkaar veel meer kunnen zien in onze kwetsuren en dat het niet persoonlijk gericht is.
Dat maakt ons zachter naar elkaar… begripsvoller…

Ik leer mezelf uit te nodigen om te gaan ontdekken wanneer ik vanuit het gekwetste kind of vanuit mijn volwassen Zelf reageer.
Zo zet ik mijn hart meer open… kan het verleden in liefde laten gaan… open me weer voor de stroom van leven… en kom weer in verbinding met mijn innerlijke kracht.

De tijd waarin we leven is een heftige tijd.

Als nimmer tevoren wordt er hard aan ons ‘getrokken’ om onze schaduw aan te kijken, te omarmen en te helen.

Nog nooit waren er – al is het nog maar een klein percentage – zulke felle, hardnekkige entiteiten als de laatste archonten, die aanhaken op deze schaduwstukken.
Ze hechten aan op die plek in ons waar nog ongeheelde pijn aanwezig is.
Ze voeden zich daaraan, hebben het nodig om zelf te kunnen existeren, maar halen ons uit onze kracht en werpen ons terug in een lagere frequentie.
Ze ontnemen ons onze lichtkracht en laven zich aan onze zwakke stukken zonder dat we er ons bewust van zijn.
De komende paar maanden zijn ze blijkbaar nog zeer actief; daarna verdwijnen ze.

Echter deze paar maanden is de kleefkracht van hun tentakels het meest intens.
Belangrijk is om goed te aarden, je te beschermen en je bewust te zijn van je schaduw.

24 juni is de feestdag van Sint-Jan, oftewel de geboortedag van Johannes de Doper.

Het is een dag rond de Zonnewende, de langste dag van het jaar, een dag met meer uren daglicht dan op de andere dagen van het jaar.
Het is het begin van de zomer en vanaf de langste dag neemt de zon langzaam af in zonuren.

Dat heeft op ons het effect dat we de behoefte voelen om naar binnen te keren, om te voelen waar we echt gelukkig van worden en om ons innerlijk licht te (her)ont-dekken.

Johannes de Doper kwam om te getuigen van het licht, dat wil zeggen: Christus.

Johannes de Doper was niet het licht, maar hij kwam om de boodschap van het licht te brengen, want het waarachtige licht, dat ieder mens verlicht, wilde in de wereld komen.

In het evangelie van Johannes wordt door Johannes de Doper met nadruk over Jezus Christus gezegd:
“Deze was het van wie ik zei: NA mij komt die VOOR mij geweest is, want Hij bestond eerder dan ik”.

Johannes doopte met water en Jezus Christus doopte met de Heilige Geest, het vuur.
Johannes zegt ook: “Ik moet minderen, Hij, Jezus Christus, moet groeien, meerderen. Het oude moet losgelaten worden, zodat het nieuwe kan ontstaan”.

Kijken we op dit moment naar de wereld en onze maatschappij en laten we ons, met alle impulsen en berichten, vaak nep, meedrijven, dan zouden we een grote chaos en ellende kunnen ervaren.
Ons denken wordt misleid en dat kan invloed hebben op onze denkwereld, ons voelen en handelen in de wereld om ons heen, met als gevolg een gevoel van stuurloos drijven en geen geestelijk houvast meer hebben, alleen maar materieel houvast.

Er kan een moment komen dat je ontdekt, en dit kan langzaamaan gebeuren, dat je in je hart een groeiend innerlijk houvast voelt ontstaan met aandacht en liefde voor jezelf en je medemens.
Dan kan het nieuwe denken geboren worden, het nieuwe vrije denken met je hart vanuit je hogere Ik en niet vanuit je ego:
Het begin van een Nieuw Tijdperk.

Ook het Midzomerfeest, drie dagen na de Zonnewende is een kentering naar het nieuwe leven.
Het groeien en bloeien gaat langzaam over in afbraak, verval en verwelking van bloemen en planten. Tegelijk gaat het over in het rijpen van gewassen op het land én het rijpen van vruchten aan bomen en aan struiken.

Johannes de Doper staat symbool voor het oude denken, dat door het Joodse volk tot een rijk denken was uitgegroeid.
Nu komt de tijd van afbraak en verval van het oude denken.
Het moet plaats maken voor een nieuw denken, dat weten is en niet alleen geloven, en dat uit diepere bronnen put.
Een nieuw denken dat geen autoriteiten buiten zichzelf zoekt, maar op zoek gaat naar de Innerlijke Christus.

Daarom moest Johannes, symbool van het oude denken, rationeel en aan het ego gebonden, kleiner worden en moest Jezus de Christus als brenger van het nieuwe denken groter worden.
Johannes de Doper wijst ons daarbij op de zo bijzondere woorden: “HIJ moet wassen en ik moet kleiner worden”.

Zo zullen na de chaos in de wereld, op ons eigen keerpunt, de vruchten van de Liefde in ons innerlijk ontstaan. Dan zal alles wat leeft het Zonnewezen ervaren en erkennen, en zullen wij elkaar vanuit ons Hart bijstand geven en helpen.

Zo laat het Sint-Janskruid, geplukt op de dag van de zonnewende, 21 juni, haar opperste lichtkracht zien en nodigt ons in deze tijd uit het licht, de Christus In ons, te activeren en vanuit ons hart te leven.

Als nimmer tevoren is het zo ontzettend belangrijk om je eigen schaduw te erkennen, je innerlijk werk te doen en te helen.
Die tijd is nu!
Schaduwen komen duidelijk zichtbaar naar boven.
Voor degenen die oren hebben om te horen en ogen om te zien…
We worden massaal uitgenodigd.

Ook voor mij is het duidelijk dat ik mijn eigen schaduw/mijn innerlijk kind op een nog ongeheelde laag mag zien in mijn/haar kwetsuren, mezelf/haar vergeven en mijn licht op mij/op haar mag laten schijnen.

Dit is de tijd dat je jezelf kunt losmaken van de beperkende emotionele en spirituele verhalen die je in de loop van je leven hebt geërfd of in jezelf hebt opgeslagen.
We komen steeds meer tot het besef dat er niet iets buiten ons is wat ons gaat redden.
Juist in deze tijd van chaos en geweld worden we ons steeds meer bewust dat wij zelf onze eigen werkelijke redding zijn. Door onze eigen schaduw aan te kijken en te helen, komen we dichter bij Christus IN ons… de vrede in ons… de liefde in ons… en… dan zal de buitenwereld mee veranderen…

Verandering komt van binnenuit.

Al die stemmetjes in mijn hoofd vertroebelden de kijk op mezelf, waardoor ik in neerslachtigheid geraakte en niet me kon laten -aan-raken door mijn ware stem en het licht wat altijd in mij aanwezig is, maar nu werd overschaduwd.

Ik kon niet meer kijken naar wie ik werkelijk Ben en voelde de God IN mij niet meer…

Echter, deze tijd rond de geboorte van mijn kleinzoon en rondom het feest van de geboortedag van St. Jan, Johannes de Doper is de lichtkracht op z’n sterkst.
Johannes getuigde van het licht… het waarachtige licht dat ieder mens verlicht en in de wereld wilde komen middels Jezus Christus…

Mooi hoe ik altijd tekens op mijn pad krijg aangereikt om mij te laten zien en ondersteunen in het proces waar ik op dat moment doorheen ga…

Het Sint-Janskruid (Hypericum Perforatum), oftewel het kruid van Saint John, Johannes de Doper, is overvloedig aanwezig nu.
De bloemhoofdjes stralen rond midzomer een enorme lichtkracht uit, ons uitnodigend om het licht in ons te activeren en ons met God IN ons te verenigen.

Het verdrijft de donkerte, de neerslachtigheid en helpt te ontspannen.

Om zeker te zijn dat je met Sint-Janskruid te maken hebt, en niet met een ander lid van de hertshooifamilie, zoals Jacobskruiskruid die zeer giftig is, neem je een blaadje en houd je het tegen het licht. Je ziet dan massa’s fijne doorzichtige puntjes, vandaar de Latijnse naam perforatum.

De puntjes zijn in feite geen gaatjes, maar wel minuscule oliekliertjes. Het is een olierijke plant. Zo geeft hij een rood-paarse kleurstof af als je de bloemen tussen je vingers wrijft.
Deze rode kleurstof in de plant kan symbolisch verwijzen naar het bloed van Christus (=levende Christus in ons) of naar het bloed van Johannes die onthoofd werd.

Sint-Janskruid heeft een lange traditie als medicinaal kruid, vooral als wondhelend middel en antidepressivum (innerlijk licht), maar ook als massageolie tegen krampen en zenuwpijn.

Enige voorzichtigheid is echter op z’n plaats:

* Sint-Janskruid kan de huid gevoelig maken voor zonnebrand (fotosensibilisatie). De huid beter niet blootstellen aan de zon als je Sint-Janskruid gebruikt.

* Sint-Janskruid kan de werking van geneesmiddelen (ook de pil) beïnvloeden. Sint-Janskruid dus niet gebruiken zonder je arts te raadplegen als je medicijnen neemt.

* Zwangere vrouwen kunnen Sint-Janskruid beter niet gebruiken.

Voor uitwendig gebruik, als kalmerende en rustgevende massage-olie kun je Johannesolie maken door -gedroogde- bloemen te laten trekken in olijf- of zonnebloemolie.

Voor inwendig gebruik kun je Sint-Janstinctuur maken door de bloemen te laten trekken in alcohol. De vloeistof kleurt weldra rood.

Zoals gezegd, enige voorzichtigheid is geboden.
Neem de olie of de tinctuur, zeker voor inwendig gebruik, na overleg met een -fyto-therapeut.

Maar ook zonder inname of gebruik van dit kruid van Sint-Jan kan het je -gewonde- Zelf opbeuren.

De bloemen zijn namelijk nu in grote overvloed aanwezig.
Verbind je met hen en hun stralende licht zal je als vanzelf opbeuren en je uitnodigen je met liefde naar jezelf met je innerlijke wonden te verbinden en ze te helen.