Een gewone zondag…
Die echter niet zo gewoon zal blijken te zijn.
‘s Middags kwam onze jongste zoon met zijn vrouw, onze schoondochter, bij ons op bezoek. Mijn man, zijn vader, kreeg nog een verlaat verjaardagscadeau.
Er zat echter nog een extra pakje bij, wat voor ons allebei bleek te zijn.
Nergens bij stilstaand, niets in de gaten hebbend, maakte ik de eerste stukjes plakband van het papier los.
Het had de vorm van een CD, nog even dacht ik “Dat is toch niet echt meer van deze tijd en eigenlijk niets voor mijn zoon om ons te schenken”, maar liet de gedachte al snel los en schoof het pakje door naar mijn man, die het hele papier eraf wikkelde.
Tevoorschijn kwam een boekje:
Opa en oma Pluis… met daarin een foto van de eerste echo.
Mijn kwartje viel wat langzamer dan bij mijn man… We worden opa en oma!
Ik wist niet of ik moest lachen of huilen.
Hub liet meteen zijn tranen stromen. Iets wat ik van hem helemaal niet gewend was, maar dit ontroerde hem duidelijk diep. Vervolgens drong het nieuws ook tot mij door en schoot ook ik vol.
De kinderen waren duidelijk verrast. Zo’n reactie hadden ze blijkbaar niet verwacht. Dat we heel blij zouden zijn met het nieuws… oké… maar zo’n reactie!
Het gevolg was dat we met z’n vieren, aanstaande vijfjes, in een kring stonden, elkaar omarmden en gloeiden van blijdschap en ontroering.
Natuurlijk hebben we verschillende jaren gevist en gegist of we ooit kleinkinderen zouden mogen krijgen, maar onze kinderen lieten ons in het ongewisse. Blijkbaar waren ze nog teveel bezig met huisje en boompje, en in dat verhaal paste, behalve de poes, nog geen beestje.
Daardoor kwam het nieuws tóch nog onverwacht!
Toen ik inzoomde op het ‘kindje dat komen zou’, kreeg ik meteen het beeld dat het een meisje zou worden.
Ik flapte mijn ingeving meteen eruit en mijn schoondochter kon alleen maar beamen dat ze hetzelfde gevoel had.
Met z’n vieren mijmerden en praatten we nog wat na over de tijd die komen zou.
Wat heerlijk om in zo’n enorme liefdevolle verbinding, zo’n enorm liefdesveld met elkaar te mogen zijn!
Ik realiseerde me dat het kindje hier op aarde kwam als een enorme verbinder.
Naast de intense vreugde die wij beleefden, viel me op dat onze zoon, naast de zorgzaamheid voor zijn vrouw, ook in mijn ogen te bezorgd was voor de aanstaande moeder en het kindje. Zou het wel goed groeien? Was het hartje wel in orde? Voldeed het wel aan alle ‘eisen’ waaraan een embryo in dit stadium moest voldoen?
De wetenschap ‘weet’ immers wat goed is. En ook op internet is te vinden wat het beste is om te doen. Protocollen…. Protocollen… om te volgen… en dan komt het helemaal goed.
Maar… als het kindje daaraan niet voldoet? Dan gaat het dus niet goed! Dan IS het kindje dus niet goed! En moeten er -medische- maatregelen worden getroffen…
Ik voel de onzekerheid van de toekomstige ouders, mijn zoon en schoondochter in dit geval, en hoe vatbaar ze zijn, en ook hoe nodig ze het hebben informatie te ontvangen van de deskundigen… de verloskundige…de artsen…
Zelf zijn ze leken en weten niet of ze het allemaal wel goed zullen doen.
En de angst die dan ontstaat, maakt vatbaar voor de invloed van de zogenaamde betweters, waarbij ik niet iedereen over een kam wil scheren, want er zijn ook mensen in de medische wereld die op een liefdevolle wijze de toekomstige ouders de weg wijzen en helpen te geloven in hun eigen kunnen en hun eigen wijsheid.
Maar toch…waar is het basisvertrouwen gebleven?
Het vertrouwen dat een vrouwenlichaam precies, maar dan ook precies weet wat nodig is om een optimale situatie te creëren voor het kindje om te groeien. En ook dat het baby’tje zelf alles in zich heeft om op zo’n manier straks geboren te gaan worden zoals bij hem of haar past, zoals het zieltje is bedoeld om hier straks te willen gaan zijn. Of niet willen gaan zijn… en dan mogelijk weer gaat…
Vertrouwen dat alles in het universum gericht is op liefde, vreugde, vrede en vrijheid…
Dat is ons basisrecht.
We hoeven dit niet te verdienen… we hoeven er geen moeite voor te doen… we hebben niet anderen nodig die ons opleggen hoe of wat… Alle wijsheid zit in ons!
Maar dan de betweters… de overheid… de wetenschappers… Zij stellen alles in het werk, al dan niet bewust, om mensen afhankelijk te maken en te houden en in te spelen op hun angsten en onzekerheden. Want, dan volgen ze wel, dan doen ze wat hen wordt voorgehouden. Dan ‘vergeten’ ze dat ze alle wijsheid in zich hebben… en verliezen aldus het contact met hun eigen natuur…
Inmiddels zijn we een paar maanden verder na het blije nieuws te hebben ontvangen. Ook zijn er al verschillende echo’s gemaakt om te kijken of het kindje zich ‘normaal’ ontwikkelt en er geen afwijkingen zijn (volgens de norm). Gelukkig gaat alles goed (volgens de norm).
Ik respecteer de manier waarop mijn zoon en schoondochter hun weg gaan in deze zwangerschap.
Het is hún manier en geeft hun een bepaalde mate van zekerheid. Op hun manier doen ze het altijd goed!
Ik weet dat het kindje hen als ouders heeft uitgekozen omdat hun manier bij het kindje past. En het kindje ook de juiste manier van zijn in zich heeft om deze ouders bewust(er) te laten worden.
Ik kan me voorstellen dat, als je angst hebt dat iets fout zou kunnen gaan in de ontwikkeling van de foetus, je een echo laat maken. Maar in hoeverre zijn de jonge, onzekere aanstaande ouders zich bewust van het effect van echografie?
Een echografie maakt gebruik van ultrageluid. Onhoorbaar. Met een frequentie tussen 1 en 10 MHz. Het verplaatst zich door het lichaam en reflecteert op grensvlakken tussen zachte en hardere structuren (Bron: Wikipedia).
Maar hoe onhoorbaar is dat voor de foetus? En in hoeverre resoneert de frequentie van de echografie met de frequentie van het ontwikkelende embryo?
Ik kan me niet voorstellen dat deze frequentie een staat van ‘vredigheid en liefde’ bevordert.
Natuurlijk is de moeder en haar omgeving niet altijd in vrede en liefde, en kan ze gestresst of angstig zijn. Maar dat is toch wat anders, want bij echografie gaat het over een vorm van straling die door en langs het lichaampje van het ontwikkelende kindje gaat.
Desondanks is het de keuze van de ouders en daarin zijn ze vrij.
Ik kan en mag alleen maar respecteren hoe zij met de zwangerschap, het straks geboren kindje en hun eigen leven omgaan. Ik weet immers niet wat voor afspraken zij als ziel hebben gemaakt voor ze naar de aarde kwamen!
Dus ook al heb ik mijn twijfels over hun keuze, het is en blijft hún keuze. Zij zijn vrij in alles wat ze doen en beslissen. Ook al mocht dat betekenen dat ze straks kiezen voor dingen waar ik niet achter sta (vaccinaties bijvoorbeeld), of waarbij het zou kunnen gaan over leven of dood, wat ik niet mag hopen. Dat zijn dan zware dilemma’s, en toch… ik mag hun delen in mijn visie, maar vervolgens mag ik zelf leren hun te laten… en los te laten.
En dat doe ik uit liefde voor hun alle twee… alle drie…
Dat hebben we al gedaan in de tijd van Corona (zij zijn geprikt) en zullen wij, mijn man en ik, zo blijven doen.
Puur uit respect voor ieders zielsopdracht.
Over ziel gesproken…
‘Dankzij’ de echo weten we nu dat we een kleinzoon gaan krijgen. Geen kleindochter dus!
Even begreep in het niet. Had ik het zo verkeerd ingevoeld? Ook was er een kort moment van twijfel aan mijn eigen intuïtie.
Over onze jongste zoon schreef ik al eerder in mijn blogs.
Ik was van hem drie maanden in verwachting toen ik voor onderzoek naar de huisarts ging omdat ik vloeide.
Hij maakte een uitstrijkje, waarvan de uitslag niet goed was (PAP 4). Gelukkig mocht de foetus blijven zitten.
Toen is bij mij een enorme angst ontstaan. Angst van “Hoe gaat dit nu verder?”
Ik kwam in de overlevingsmodus.
Na zijn geboorte kwam ik in de mallemolen van het medische circuit. Enfin, ik zal er niet meer over uitweiden. Ik heb het al eerder beschreven.
Nu is er sprake van voortschrijdend inzicht.
Ik raadpleegde daarover een goede vriendin, die dat wat ik intuïtief aanvoelde, bevestigde:
Onze jongste zoon was namelijk één van een tweeling (wat ik toen dus niet wist).
Het andere zieltje had besloten om niet op deze aarde geboren te willen worden en is vroegtijdig weggegaan.
Mij werd nu duidelijk dat het weggegane zieltje mijn vader was, die twee jaar eerder was overleden.
Heden, 37 jaar later, vele helingen van mijzelf in de voorouderlijke lijn van vaders kant verder, is er zoveel opgelost, dat mijn vader nu heeft ‘besloten te komen’… als het kindje, het tweelingbroertje van mijn jongste zoon en mijn schoondochter… en ons kleinkind.
Het meisje van wie ik voelde dat zij in oorsprong in de baarmoeder was, is ‘vertrokken’. Haar zieltje was nog niet ingedaald.
En mijn vader heeft gekozen nu hier te willen gaan zijn.
Als heling voor met name mijn jongste zoon, de toekomstige ouder en zijn vrouw – de aanstaande moeder – én als verbinder nu de lijnen – grotendeels – zijn geheeld.
Het vrouwelijke in de vorm van het meisje wat zou komen, heb ik goed gevoeld.
Dit vrouwelijke stuk is een stuk van mijn vader, wat ik in het leven niet heb gezien, ook niet heeft mogen zijn in de tijd waarin hij leefde. Nu zie ik ook waarom mijn vader (hij was de jongste uit een gezin van dertien kinderen) zo met zichzelf en zijn gevoelens overhoop lag. Het vrouwelijke stuk in hem heeft gewoon niet mogen zijn. Ook van zichzelf niet. Zoals voor zovelen in die tijd.
En zijn onvrede, zijn ongenoegen, zijn zich niet blij met zichzelf voelend, uitte hij naar anderen, met name zijn gezin.
En dan nu NU.
Wat doet het er eigenlijk toe of je man bent of vrouw? Meisje of jongen? Zwart of wit? Groot of klein?
Wat doet alles wat daar tussenin zit ertoe?
Wij zijn gekomen in een wereld van polariteit omdat dat de beste manier is om jezelf te leren kennen.
Het is ook de beste manier om te leren en te ont-dekken.
Zou er geen polariteit zijn, dan valt er niets te onderzoeken, leunen we alleen maar achterover en voelen we ons niet uitgenodigd de weg naar binnen te maken.
Dus… polariteit maakt bewust.
Echter…nu we steeds meer in staat zijn onze eigen schaduw te belichten en te helen, in de man de vrouw te zien en in de vrouw de man, voelt het duister… en ook de overheid en de machthebbers over deze wereld, dat hun de macht ontglipt.
De verhoging van de frequentie hier op aarde, dankzij de vele lichtbrengers en lichtwerkers en het vele schaduwwerk wat is gedaan, en door de steeds schrijnender wordende toename van tegenstellingen – niet alleen door het duister, maar heden ten dage ook door het licht gecreëerd – worden mensen wakker en daarmee ook steeds meer bewust.
Onze generatie (50-, 60-, 70-, 80-ers) en de generatie na ons (de 30-ers en 40-ers) is opgegroeid in een duale en polariserende/gepolariseerde wereld, maar de huidige generatie en de kinderen die nu nog geboren gaan worden, dragen dat duale stukje in oorsprong niet of nauwelijks meer in zich.
Maar… het wordt hen wel ‘aangepraat’ of probeert men hen ‘aan te praten’.
De zielen die nu naar de aarde komen, zijn verbinders… zijn heelmakers… omdat zij zelf al geboren zijn met die heelheid in zich.
We worden overvoerd met eigenwaarde inbreuken. In de baarmoeder al. Want dan ben je misschien al niet goed genoeg (niet groot genoeg, groei je niet genoeg etc.).
Dan word je al gelabeld of gestigmatiseerd en het houdt niet op als je eenmaal geboren bent (je moet gevaccineerd worden, want je lichaam is niet in staat zichzelf te weren tegen indringers bijv.).
Je moet voldoen aan wat men van hogerhand ziet als goed.
Wij mensen zijn sociale wezens en we willen niets liever dan erbij horen. Als je anders bent dan anderen, val je buiten de boot, dus pas je je aan en doe je mee aan wat je wordt aangepraat en opgedragen.
En… uit pure angst om verlaten en buitengesloten te worden, word je onverhoeds een slaafse volger…
Daar speelt de macht handig op in.
Boezem maar genoeg angst in, sluit maar zoveel mogelijk mensen uit, want dan zijn ze gemakkelijk te manipuleren.
Alles wat nu speelt met betrekking tot het ‘Woke’gebeuren en, waar ik het hier over heb, de seksuele indoctrinaties en manipulaties van – jonge – kinderen, is puur gebaseerd op het in verwarring brengen van de kinderen over hun ware aard van zijn.
Zo zie ik het. Maar je hoeft mij niet te geloven.
Ik nodig je uit zelf op onderzoek uit te gaan en jouw waarheid hierin te ontdekken.
Kinderen ZIJN!!!
Ze zijn niet bezig met de verschillen tussen jou en hen…
Van nature verdelen ze niet… Ze ZIEN de ander puur in zijn of haar ZIJN en respecteren eenieder zoals die is.
Het zijn puur de overtuigingen die men/de macht probeert aan te praten, die zorgen voor verdeeldheid, veroordeling en disrespect en die proberen verwarring te zaaien.
Het is een wereldwijd programma wat men wil uitrollen, en dit is al vele, vele jaren aan de gang.
Kinderen willen spelen…
dromen… fantaseren…
de wereld om hen heen exploreren…
in hun tijd en op hun moment…ze willen gewoon zichzelf -mogen- ZIJN.
En onze taak is het hun te begeleiden en ondersteunen als zij komen met vragen. En niet hen van tevoren al bestoken met informatie die hen uit hun pure ZIJN zou kunnen halen.
Dat is wel wat de macht met hun seksuele indoctrinaties en manipulaties tracht te bereiken. Pure mind control!
Afleiden van waar het werkelijk om gaat… Afleiden van de ware waarheid die van binnen zit en het in stand willen houden van de schijnwerkelijkheid, de film die wordt voorgespiegeld als waar en werkelijk.
Nee! De werkelijke waarheid zit van binnen. En… IS!
De macht is zelf bang voor de sterke kracht van de wereld binnenin ons en zal alles doen om te voorkomen dat we deze weg gaan (her)ont-dekken.
De nu geboren kinderen ZIJN deze wereld binnenin.
Het zijn WIJ die die weg naar binnen zijn kwijtgeraakt en nu stukje bij beetje weer gaan herkennen, erkennen en gaan leven.
Dat betekent ontkrachting van de macht en dat is precies de reden waarom macht afleidt.
Daarbij zijn degenen, die pas net de weg naar binnen hebben ontdekt, of degenen die zich – nog – niet bewust zijn, de gemakkelijkste prooi, waaronder de ouders.
Ouders willen het beste voor hun kinderen en op dat punt zijn ze wat hun kinderen aangaat, het meest te beïnvloeden.
Macht… in dit geval Rutgers…RIVM… GGD… speelt daarop in en ontvangt miljoenen aan subsidies van de overheid om deze seksuele propaganda (want dat is het mijns inziens) te kunnen exploiteren.
Wij zijn echter goddelijke wezens en dit gaan we steeds meer herontdekken.
De werkelijkheid waarin we nu leven, deze film… dit toneelstuk… brokkelt af en steeds meer mensen gaan dat zien. Geen wonder dat het duister van alles zal proberen om ons in slavernij te houden en ons te doen volgen.
Echter, hun macht is aan het wijken… wij ont-dekken de kracht binnen-in… het Goddelijke.
Wij helen met z’n allen de pijnlijke wonden die de schijnwereld ons heeft toegebracht door de schaduwstukken in onszelf aan te kijken, te erkennen en te helen.
Wij zijn IN ONS ÉÉN, net zoals wij MET ELKAAR ÉÉN zijn!
Ik ben jij en jij bent mij… ik ben vrouw en jij bent man, maar in mij zijn we samen één.
Er is geen onderscheid.
Juist de verschillen verbinden ons.
En de kinderen die nu geboren worden, kennen geen verschillen tot het hen wordt aangeleerd en er wordt gelabeld en gestigmatiseerd.
Zij nodigen hun ouders en alle andere mensen uit om te spelen… te dromen… te fantaseren… weer zichZelf te ZIJN. Zij helpen hun ouders zich bewust te worden van de ware werkelijkheid van de wereld binnenIN en… hun zielswaarheid te leven.
Zij leren ons liefde… vreugde… vrede… vrijheid…
Zij zijn de verbinders… de eenheids-scheppers.
That’s what they are.
En zo ook is ons aankomende kleinkind…
Over het bovenstaande heb ik een ‘muzikaal’ gedicht gemaakt:
Natuurlijk door de Overgang 