Natuurlijk door de Overgang

In mijn laatste blog schreef ik hoe Hub en ik dichter naar elkaar zijn gegroeid:
Hub onderkent/herkent/erkent het vrouwelijke in zichzelf beter en ik her-creëer/leef mijn eigen vrouwelijkheid -steeds- meer.

Sinds het ‘bezoek’ aan de Pech Cardou in Katharenland voel ik duidelijk de kundalini-energie van Isis, cq Maria Magdalena, door mij heen stromen, kronkelend en kruisend door mijn chakra’s naar boven om vanuit mijn kruin de aura in te ‘waaieren’. Vanuit de kosmos stroomt de zonne-energie mijn kruinchakra in naar beneden. Beide energieën mengen zich in een soort van kelk in mijn voorhoofd en stromen mijn aura in, wat een bijzonder en extatisch gevoel geeft.

Het versterkt mijn vrouwelijke energie en ik voel een enorme drang om te creëren waar ik voor gekomen ben:

Het goddelijke vrouwelijke belichamen.

Iedere ochtend herhaalt zich hetzelfde ritueel tijdens mijn meditaties.
Tot ik op enig moment een pijnlijk gevoel rond mijn anus kreeg.

Zelden of nooit bekijk ik mijn fysieke vrouwelijkheid, mijn geslacht, maar door te weten wat me toch zo’n pijn gaf, moest/wilde ik toch wel zien wat er aan de hand was.
Ik ontdekte een pijnlijke aambei en schoot in angst.

Nu zul je zeggen, wie wordt nu bang voor een aambei?
Dat kan toch altijd gebeuren?

Ja, dat is zo.

Maar het feit dat het bij mij een angst teweeg bracht, wilde mij toch zeggen dat ik mijn innerlijke wereld mocht gaan onderzoeken.

Er diende zich een thema aan, een onderliggende laag, die vroeg om heling. Noem het een schaduwstuk dat nog lag te wachten om te worden aangekeken, wilde ik écht vol-ledig mijn vrouwelijkheid leven.

Ik had mogen ervaren, even mogen ‘proeven’, hoe het voelt om mijn waarachtige zelf, mijn werkelijke goddelijke vrouwelijkheid te belichamen.
En dan komen er stukjes naar boven die nog nodig zijn om te worden opgelost, wil ik deze vrouw ook ZIJN!

In eerste instantie kwam er verzet; ik wilde die pijnlijke aambei niet voelen, laat staan accepteren!
Dus ‘behandelde’ ik mezelf met allerlei zelf gemaakte zalfjes van hamamelis (toverhazelaar) en paardenkastanje. Toen dat onvoldoende hielp – ik wilde absoluut geen smeersels van de dokter met lidocaïne en/of hydrocortison – voegde ik daar ook nog homeopathische korrels van Aesculus Hippocastanum aan toe.

Ondertussen bleef ik voelen en kijken, want de aambei moest wel kleiner worden (het oude paradigma) en het liefst zo snel mogelijk verdwijnen.

En hij werd ook kleiner, maar daar bleef het niet bij…

Ik ben bezig met een workshop over de Biologische Natuurwetten van dr. Geerd Hamer.

Zeer verrijkend en openend. En ook confronterend!

Confronterend in de zin van dat ik bezig bent te leren vertrouwen op het zelfgenezend vermogen van mijn lijf en dat alles wat ik deed/doe eigenlijk het tegenovergestelde was/is:

Ik dacht/denk regelmatig nog dat mijn lijf het niet zelf kon/kan en dat ik moe(s)t helpen, want anders zou de genezing niet gebeuren.

Ik leer/leerde ook dat door me te verzetten en te vechten tegen mijn lichaam het niet de kans geef om het zelf te doen en dat juist daardoor ziekteprocessen en crisissen blijven ‘hangen’.

Ook ontdek/ontdekte ik dat pijn, zwelling, ontsteking, bobbels, knobbels en tumoren juist ‘zeggen’ dat mijn lichaam aan het genezen is!

Hoe lijnrecht staat dat op de manier waarop ik/wij gewend zijn om naar ziekte te kijken!
Ziekte is namelijk iets wat bestreden moet worden.

Nee…!
Met ziekte laat mijn lichaam me zien wat het voor mij al die tijd daarvoor heeft gedaan; me helpen een moeilijke situatie of trauma door te komen door zijn opperste best te doen, en nu, in de genezing mag ik mijn lichaam belonen door me over te geven aan de pijn, de koorts, de bobbel, de vermoeidheid…

Leren accepteren wat er is… vrede hebben met wat er is…ontspannen…

Ontspannen in de pijn, de branderigheid en… in de kramp in mijn geval…
Ja, de aambei werd kleiner, maar ik kreeg er een nieuw ‘cadeautje’ bij: een overactieve bekkenbodem…

Het zijn heftige tijden.

Er is veel beweging in de energie, die ook vele verschillende vormen heeft.
De aarde siddert op haar grondvesten.
Aardbevingen, aardverschuivingen, orkanen en overstromingen zijn aan de orde van de dag.

Het zijn de barensweeën van moeder aarde.
Binnen niet al te lange tijd zal een nieuwe aarde geboren worden, waarbij de goddelijke vrouwelijkheid -weer- haar licht laat zien en kan gaan leven.

Voor mijn gevoel heeft mijn overactieve bekkenbodem alles te maken met deze goddelijke vrouwelijkheid die geboren gaat worden.

Alle oude pijnstukken laten zich nu zien in mijn lichaam. Alle stukken die nog niet aangekeken, gezuiverd en geheeld zijn.
En dat is nodig, want wij als zielen in een lichaam, zijn het die mogen en kunnen bijdragen aan deze geboorte van de nieuwe aarde.

Het gaat dus niet alleen om mij, maar om ons allemaal!
Dit is een collectief gegeven!

In mijn geval – hoewel ik ten zeerste betwijfel of alleen ik als vrouw dit nu lijfelijk meemaak met betrekking tot mijn basis,- en heiligbeenchakra – openbaart het zich middels veel spanning in mijn bekkenbodem.

Hoe los ik dit op? Wat staat me te doen?

Intuïtief voel ik aan dat het over meer gaat dan van dit leven alleen.
Dit gaat ook over vorige levens…

en/of familielijnen,

waar inbreuk is gedaan op mijn/onze vrouwelijkheid door middel van fysiek, seksueel en emotioneel gebruik en misbruik.

Dit gaat over grenzen, die werden gepenetreerd op vaak gruwelijke wijzen.

In mijn leven nu ben ik niet seksueel misbruikt, maar is er wel op een kille, harteloze manier over mijn grenzen gegaan door middel van de vele uitstrijkjes, intieme onderzoeken, ingrepen en een operatie.

Er is zoveel gebeurd in mijn meest kwetsbare en intieme gebied dat ik me fysiek ben gaan begrenzen door me aan te spannen en af te sluiten.
Dat ben ik gaan doen en dat is/was voor mij de oplossing om mijn gebied, mijn dierbare vrouwelijke territorium, te beschermen.

Waarom nu?

Omdat nu de tijd is om ermee aan de slag te gaan, wil ik de Magdalena-energie ten volle gaan belichamen.

Nú, omdat ook de vorige levens willen worden aangekeken, koorden willen worden gereinigd en verwijderd. Want in vorige levens ben ik wél verkracht.
Door een vader…door een partner. Van wie ik dan ook nog in verwachting raakte en werd gedwongen me te laten aborteren.

Maar het ging ook over mij als kind, die van de rotsen donderde door de onoplettendheid van mijn moeder in dat leven…

Dat laatste brengt me bij mijn eigen moeder in dit leven.

Toen zij van mij in verwachting was, dreigde de foetus, ik dus, af te komen.
Kostte wat kost, wilde ze mij behouden.
Ik kan me voorstellen wat voor verkramping dat bij haar teweeg heeft gebracht, en daardoor ook bij mij!

Dit alles vraagt om nu te worden uitgewerkt.
En tegelijkertijd geldt dit voor alle moeders die hun kind om wat voor reden dan ook niet konden of mochten houden.
Ik heb sterk de indruk dat dat mede een van de redenen is waarom we onze eigen innerlijke kinderen zo moeilijk kunnen toe-eigenen, mee kunnen verbinden, liefhebben en koesteren.
Je zou je kind immers zomaar kunnen verliezen!

Zoals gezegd ben ik bezig met de biologische wetten.

Die vragen mij om helemaal in de fysieke pijn te gaan… in de verkramping… en ook op emotioneel niveau om de angst te wórden, zodat de angst mij kan loslaten…

Dat is een proces, en daar zit ik middenin…
Vrede hebben met wat er is… Mijn lijf zorgt voor mij… Mijn lijf is bezig mij te helen…

‘s Nachts word ik wakker en dan begint het…
Beetje bij beetje oefen ik… met kleine stukjes doe ik het.
Het is een weg die ik mag gaan…het mag duren zolang het duurt…
En ook al blijft het… de verkramping en de pijn… het is goed…
Dat weet ik… en dat mag ik nog meer gaan voelen…
Het is een weg van leren, vallen en opstaan.

Wij zijn met elkaar verbonden in dit onstuimige proces van baren en opnieuw geboren worden…
De geboorte van een nieuwe aarde… de opstanding en herwaardering van het Goddelijke vrouwelijke…
In ieder van ons ligt een stukje van de Godin, die Moeder Aarde is en steeds meer wordt, besloten.

Zo binnen, zo buiten… zo boven, zo beneden.
Samen dragen we de verantwoording onszelf te helen.
De pijnen, zowel fysiek als emotioneel, wijzen ons daarin de weg.

De pijn in ons fysieke lichaam openbaart zich om ons te stimuleren de moed te vatten ook de onderliggende emotionele pijn – die niet alleen van dit, maar ook van vele vorige levens in ons celgeheugen ligt opgeslagen – helemaal te doorvoelen.
Ook de angst!
De angst voor… aanval, misbruik, incest, verkrachting, vernedering, veroordeling enz. enz.

Durven te luisteren wat ons lijf ons op alle lagen wil vertellen…
Durven te kijken naar wat het ons wil laten zien…
Durven te voelen wat pijnlijk is…
Luisteren, kijken en voelen… observeren, maar niét absorberen of je ermee vereenzelvigen.
Dan kan de pijn en angst ons loslaten…
en leren we onszelf als vrouw weer te waarderen…

Iedere sensatie… ieder signaal van mijn lichaam geeft me bewustzijn.
Met iedere sensatie en ieder signaal maakt mijn lijf zich kenbaar.
Nú wil mijn lichaam dat ik luister, kijk en voel.
Op ieder moment… hier in het Nu.

Ik word me bewust wat er gebeurt als Hub me benadert en me wil strelen en omhelzen.
Is het oprecht? Is het om mij in zijn streling de warmte, bescherming en geborgenheid te geven waar ik naar hunker? Of is zijn streling (onbewust) enkel bedoeld om daarmee zijn eigen behoeften te bevredigen?
Als nimmer voorheen kan ik voelen waarop de streling is gebaseerd.

Ja, tederheid kent vele facetten!

Ik voel ook hier dat de rol van de man is gevormd naar zijn verleden. Net zoals de rol van de vrouw dat is.
Op celniveau heeft het zich gesetteld, opgeslagen in het onderbewustzijn.
In het dagbewustzijn wordt middels het handelen het verleden ‘vanzelfsprekend’, op een onbewuste automatische piloot, vorm gegeven.

Ik kan het Hub niet kwalijk nemen… ik kan het de man niet kwalijk nemen.

Als ik het bespreek, zeg wat het met mij doet als ik voel dat zijn streling niet op mij gericht is uit volle liefde voor mijn zijn, maar op het bevredigen van een behoefte in hemzelf, zie ik hoe hij wordt geraakt en komt de kleine jongen in hem tevoorschijn. Hij wordt zich ervan -soms pijnlijk- bewust en (h)erkent zijn manier van doen.

Hij wordt niet -meer- boos of trekt zich terug.
Nee, hij vertedert me. Ik zie zijn pijn van de vele levens die ook hij in zich mee draagt.

Zo fijn ook dat we het er samen over kunnen hebben. Uit liefde voor elkaar herkennen en erkennen wat er speelt. En ons verbazen wat we weer in en met elkaar hebben ontdekt!

Dat schept verbinding.

Dat geeft toenadering op een geheel andere wijze. Nu met zachtheid en tederheid naar elkaar…
Strelen wordt kozen… liefkozen… minnekozen…

Mannen nú worden ‘uitgedaagd’ hun dominantie en ongevraagd binnendringen, hun vaak grensoverschrijdend gedrag wat in hun systeem onbewust zit opgeslagen, te onderkennen als niet gewenst. Daarbij mag de vrouw, zichzelf steeds meer erkennend als een krachtig, empathisch wezen, de man vanuit haar hart de weg wijzen naar dienstbaarheid.

Dienstbaar naar de vrouw (en het vrouwelijke in hemzelf wat altijd onderdrukt is geweest), die hem op een liefdevolle manier, vanuit haar hart, de weg wijst naar tederheid, zachtheid, ontvankelijkheid en empathie, waardoor hij zijn eigen hart weer kan toe-eigenen, koesteren, omhelzen en minnekozen.

Van daaruit zal de toenadering richting de vrouw (= ook het vrouwelijke in zichzelf) en zijn streling vol liefde voor haar, maar nu vanuit zijn eigen hart, dienend en oprecht zijn vanuit zuiverheid en onvoorwaardelijke liefde.

Vele vrouwen (lees ook: het vrouwelijke in de man) hebben geleerd hun eigen lijf niet te belichamen.

Ze hebben zich teruggetrokken om de pijn van het ruw en hard binnendringen/penetreren in hun -heilige- ruimte niet te hoeven voelen.
Dit ligt opgeslagen in hun celgeheugen.

Deze tijd echter creëert situaties (beter gezegd: in deze tijd creëren we zélf de situaties), die uitnodigen de pijnlijke sensaties van ons lichaam te voelen, te gaan doorleven en vervolgens te helen.
Het ligt besloten in het collectieve veld, dat nú de tijd daar is.

Wordt eenmaal iets (aan)geraakt, dan komen er inzichten.Niet alleen betreffende het man-vrouw’stuk’ en situaties die met de onderdrukking, miskenning en misbruik van het vrouwelijke te maken hebben, maar ook uit vrij onverwachte hoek via mijn dromen.

Als ik ‘s ochtends wakker wordt en de sluiers tussen werelden zijn nog dun, krijg ik meestal de helderste inzichten.
Soms twijfel ik. Klopt dit wel?
Dan wordt ik getriggerd op het hebben van vertrouwen in mijn werkelijke Zelf én mijn lijf.

En dat is nou precies het punt wat me belet helemaal in mijn Ik Ben te zijn en te weten dat mijn lichaam het altijd goed met me voorheeft.
Omdat de angst voor het voelen van pijn in mijn lichaam mijn triggerpoint is, biedt dat tevens een ingang voor ongewenste energieën om op aan te hechten.
Juist op die angst, die gelegen is in mijn basis, mijn bekkenbodem.

Any way,

Vanochtend herinnerde ik me een droom waar een persoon (wezen, entiteit) naar mij toe kwam. Hij (het was een man) voelde fijn, maar hoe meer hij dichterbij kwam hoe vervelender het ging voelen. Vooral toen hij rechts (daar heb ik fysiek het meeste ongemak) naast me kwam zitten en vervolgens ook nog eens strak tegen mij aan.
Wat ik deed, is zijn toenadering vriendelijk bevestigen door mijn hand op zijn knie te leggen.
Pleasen dus.
En mijn eigen grenzen dus verleggen door zijn manier van toenadering goed te keuren. Mijn eigen gevoel (ik wilde hem eigenlijk liever afwijzen) negeren en daarentegen hem tegemoet komen.

Ik werd meteen daarna wakker en kwam tot het inzicht dat ik vreemde energieën ‘zomaar’ in mijn veld liet komen.
En die deden het maar al te graag.
Door wat ik uitzond, gaf ik hem, de man, toestemming zich aan mijn energie te hechten. Ik nodigde hem uit op dat ‘gebied’ waar mijn zwakte ligt, op het gebied van angst!

Ik werd me ervan bewust dat deze angst, waarvan de aambei de fysieke manifestatie was, werd ‘aangeraakt’ na terugkomst van onze vakantie in voormalig oost-Duitsland.
Schijnbaar had ik – hadden wij – daar iets opgepikt.

Ons hondje Shiva had zich tijdens deze vakantie opmerkelijk gedragen. ‘s Nachts was ze een paar keer in paniek wakker geworden met een harde, door merg en been gaande schreeuw waarvan we ons dood schrokken, want zo kenden we haar niet. Bovendien lag ze als verlamd en liet haar plas lopen.
We dachten dat ze, nu ze ouder wordt, mogelijk meer last heeft van verlatingsangst; we hadden haar namelijk een paar keer alleen in de camper achtergelaten toen wij gingen fietsen, hoewel zij zelf had aangegeven niet mee te willen. Maar misschien hadden we zelf ook niet moeten weggaan, bij haar moeten blijven en zelf onze rust nemen (wij zijn per slot van zaken ook geen twintig meer!;))
Toen dat een paar keer met haar was gebeurd, voelden het voor Hub en mij niet meer goed om te blijven en zijn we terug naar huis gegaan.

Als ik erop terugkijk, voelde de energie in het gebied rond Dresden, maar vooral in de stad zelf, zwaar en bedrukt. We dachten nog dat het mogelijk aan het weer lag. Het regende nogal veel en het was voornamelijk bewolkt.

Nu weten we allebei dat het aan de energie daar lag, want… wat is er niet allemaal gebeurd in de oorlog?
Voor mijn gevoel – en Hub beaamde het – zijn entiteiten met ons meegereisd terug naar huis, aangehecht op mijn-onze pijnplekken.

Onlangs zijn we daarop gaan mediteren, hebben hen naar het licht gebracht (het waren er nogal wat!) en verbindende koorden schoongemaakt en geheeld.

De camper en ons hele huis, inclusief Hub, mij en Shiva hebben we tot slot gezuiverd door te smudgen.
Pfff…. dat voelt toch veel beter nu.
Even afwachten wat, en of er verder nog iets nodig is, maar voor het moment is het goed.

Zoals altijd komen er omtrent bepaalde situaties of thema’s die ik meemaak, tekens naar mij toe.

Meestal in de vorm van een plant of planten, die ‘op de voorgrond’ treden.
In dit geval:

De Teunisbloem.

‘Als de zon bijna ondergaat en de zachte duisternis op de aarde daalt, komt de Teunisbloem tot leven’.

Teunisbloem laat de vrouwelijke schoonheid ontwaken, maar ze versterkt ook het vertrouwen in jezelf en geeft de waardering van het vrouwelijke.
Ze staat symbool voor de schoonheid en de scheppende kracht van de maan.
Net zoals de maan in de donkere nacht haar licht laat schijnen, geeft de Teunisbloem inzicht in de donkere, vaak oude en vergeten gebieden van de ziel.

In het Duits heet deze plant dan ook ‘Nachtkerze’.

Ze helpt met het loslaten van oude pijn, veroorzaakt door overheersingen door anderen, vooral in situaties met machtsmisbruik en seksualiteit, bijvoorbeeld incest, verkrachting en blokkeringen in seksualiteit. Dat kan ook machtsmisbruik zijn van een baas of een ouder of bij emotionele overheersing, waarbij je gevoel is gekwetst en je je gevoel bent gaan wegdrukken.
De Teunisbloem ondersteunt zowel vrouwen als het vrouwelijke in de man, doordat ze het zelfvertrouwen sterker maakt en zorgt dat je gaat praten over oude trauma’s en pijnen en helpt je je te openen voor oude zielenpijn uit vorige levens en die te kunnen zuiveren en helen.
Teunisbloem brengt je weer in verbinding met je seksuele kracht en geeft je weer een gevoel van zelfwaardering en schoonheid.

(Ontleend aan ‘Bloesemremedies – een geschenk van de natuur’ door Bram Zaalberg)

In de zaaddozen van de bloemen liggen de zaden opgeslagen.
Uit dit zaad wordt Teunisbloemolie geperst.

Het bijzondere van Teunisbloemolie is dat het een rijke bron van gammalinoleenzuur (GLA) is.
GLA is verantwoordelijk voor de aanmaak van een aantal specifieke hormonen, waarvan de bekendste – en krachtigste – prostaglandinen zijn.
Deze hebben een vaatverwijdende invloed, werken bloeddrukverlagend, werken ontstekingsremmend en kunnen tevens trombosevorming tegengaan.

Juist voor vrouwen is Teunisbloemolie extra de moeite waard, omdat het zijn effect heeft bij PMS-symptomen (klachten die voorafgaand aan de menstruatie zich kunnen voordoen) als depressiviteit, een opgeblazen gevoel, eetbuien en – in combinatie met vitamine E – bij gevoelige, pijnlijke borsten. En ook bij overgangsklachten als nachtzweten en opvliegers.

GLA is verder betrokken bij de bevordering van een normale celdeling en het behoud van een gezond zenuwweefsel.
En zeker voor oudere mensen is GLA – zowel inwendig in de vorm van capsules als uitwendig in de vorm van olie – aan te bevelen.
Want ook al eet je heel gezond, het is niet gemakkelijk om voldoende van dit vetzuur binnen te krijgen.
We hebben voor de omzetting namelijk het enzym delta-6-desaturase nodig en dit verdwijnt langzaam als we ouder worden.
Het is dus belangrijk om op een andere manier voldoende GLA binnen te krijgen en dan kunnen Teunisbloem-capsules een mooie bijdrage leveren.

Teunisbloemolie staat daarnaast bekend om zijn zeer sterke gunstige werking op onze huid.
Het zorgt er o.a. voor dat de elasticiteit optimaal blijft, het stimuleert talgproductie en het heeft een zeer sterke hydraterende werking.
Het stimuleert ook een goede haar,- en nagelstructuur.

Met het ouder worden wordt de huid vaak droger.
De olie werkt kalmerend en herstellend bij een gevoelige, schrale, droge, schilferige en ruwe huid en verlicht tevens jeuk en atopisch eczeem.
Je kunt hem direct op de huid aanbrengen en hij hoeft niet verdund te worden.

Let er wel op dat je 100 % pure, biologische food grade Teunisbloemolie in een donker glazen fles koopt met tenminste 9% GLA, die nergens naar ruikt (en waaraan dus geen geurstoffen zijn toegevoegd) en zonder conserveringsmiddelen, kleur,- en smaakstoffen.
De olie is gevoelig voor bederf; bewaar hem dan ook na opening in de koelkast.

Zoals je van mij gewend bent, voeg ik vaak een recept toe met daarin het kruid of de plant, die naar mij toe is gekomen.
Teunisbloemolie heeft echter geen recept nodig! De olie is het recept!

Je kunt het puur gebruiken in de vorm van een paar druppeltjes, die je verdeelt op je vingers en vervolgens aanbrengt op je huid.
Het is een olie, maar is uitstekend geschikt als dag,- en/of nachtcrème.

De olie behoort tot de drogende oliën, trekt redelijk snel in de huid en laat geen glans achter na aanbrenging.
Drogende oliën bevatten meer dan 50% meervoudig onverzadigde vetzuren. Hoe hoger het gehalte aan meervoudig onverzadigde vetzuren (bijv. linolzuur of linoleenzuur), des te sneller droogt de olie aan de lucht (verharsen).
Teunisbloemolie heeft een vitaliserende invloed op de huid en zou de huid daardoor beschermen tegen huidveroudering. De huid blijft er gladder en egaler uitzien.

In deze eindtijd waarin een nieuwe Moeder Aarde op het punt staat te bevallen, doet het duister nog steeds pogingen om over ons heen te vallen.
Eens te meer echter belichten de lichtende lichten van vele kaarsen de duistere donkerte.
Het licht brengt de zwartste schaduwen die nog in onszelf verborgen liggen aan het licht.
Zelfs het kleinste nachtkaarsje is in staat de donkerste donkerte te verlichten.
Dat gaat soms nog gepaard met angst, verdriet en pijnlijke barensweeën:
We gaan door de donkere/de donkerste nacht van de ziel…
Echter, vele krachtige, opnieuw ontvlamde nachtkaarsen – wij als zijnde Teunisbloemen – dragen bij aan onze, én de heling van de nieuwe Moeder Aarde.

Lief bewust mens, dat ben ik… dat ben jij… dat zijn wij…
Samen creëren we een nieuwe liefdevolle zijnsgrond in onszelf en voor de Moeder, onze aarde…

De symboliek van de Teunisbloem en haar betekenis in deze tijd , nu we de overgang maken naar de nieuwe aarde, heb ik verwoord in een muzikaal gedicht.

” Laat je meevoeren op de frequenties van de muziek en je zult geraakt worden door de toon van de woorden”
Liefs, Ans

https://youtu.be/FSrsvUgisdYhttps://youtu.be/FSrsvUgisdY