Natuurlijk door de Overgang

En… wat hebben oorsuizingen, godin Persephone, Saint-Germain en watermeloen toermalijn met elkaar gemeen?

Daarover straks meer.

Al geruime tijd voel ik me erg onrustig.
Ik ben nu 62 jaar en heb het gevoel dat de tijd dringt.
Ik wil nog zoveel doen in dit leven, maar vooral wil ik ‘klaar’ zijn en ‘hebben volbracht’ waarvoor ik naar deze aarde ben gekomen, namelijk mijn Zelf hier op aarde ont-dekken, mijn hart ten volste leven en tot uiting brengen.
Daardoor zit er in mij een bepaalde haast en denk ik nog hard aan mezelf te moeten werken, wil ik ‘klaar’ zijn.
Dat werken zit hem vooral in betekenisvolle ‘dingen’ hier op aarde ‘neerzetten’ en patronen en overtuigingen in mezelf opruimen die me in de weg zitten om mijn ware zelf te kunnen zijn.

Natuurlijk weet ik dat ik precies dát op mijn bordje krijgen wat ik op dat moment kan behappen; alles gebeurt precies op het voor mij juiste moment.
Maar in de praktijk blijf ik toch haasten om dat, wat ik in mijn hoofd heb, zo snel mogelijk te verwezenlijken.

Je leest het al: ‘ dat wat ik in mijn hoofd heb’…

Maar mijn ziel heeft blijkbaar andere plannen…
En… soms lijkt het alsof ik word beïnvloed door donkere krachten die me in de 3D proberen te houden…
Wie weet, is dat ook wel zo… (en natuurlijk wil ik het wel graag weten!)

Dat alles brengt behoorlijk wat onrust in mij teweeg.
Al weken…

Weken geleden ben ik mijn boomhuis/hart weer gaan bezoeken in verband met de nimmer aflatende ruis in mijn oren, met de vraag wat deze ruis me wil vertellen.
Voor mijn gevoel is er toen wel iets geheeld, maar toch ook weer niet.
Ik twijfelde… Waren de boodschappen en beelden in mijn meditatie echt? Heb ik opgeruimd wat nodig was? Heb ik het wel goed gezien?

Ik twijfelde zo erg, dat ik het niet verantwoord vond om het in een blog onder woorden te brengen.
Want als ik iets niet wil, is onwaarheden ‘verkondigen’.
Ik wil vooral eerlijk zijn en boodschappen die voor mij echt voelen, verwoorden.
Als ik twijfel, doe ik het niet.
En ik twijfelde… heel erg… en besloot het te laten bezinken.
Wel heb ik aan mijn wijze uil Merlijn gevraagd of hij mij een teken zou willen geven als de tijd rijp zou zijn.
Dat teken kwam eergisteren, toen ik vroeg in de ochtend wakker werd en naar het toilet wilde gaan en hij zijn luide roep liet horen.

De tijd was gekomen…
en toch twijfelde ik en besloot er nog een nachtje over te slapen.

Toen kwam er een berichtje van Tanni aan haar vrienden op Facebook.
In grote lijnen kwam het er naar mijn idee op neer dat, wat je denkt te voelen wat licht is, ook een vermomming kan zijn. Een donkere kracht of macht die zich voordoet als licht.
In de gretigheid om licht te willen zijn – en op dat moment blind te zijn voor eigen onopgeloste zaken – en iets te herkennen en/of je diep geraakt voelen in je hart door de – zogenaamde – lichte boodschapper of boodschap, kun je voorbij zien aan wat zich hier werkelijk laat zien, namelijk een als licht vermomde donkere energie.

Als je in iets of iemand iets ziet, wat inherent is aan hoe je zelf bent of zou willen zijn, raakt dat iets wezenlijks in jezelf aan waarmee je je graag wil ver-een-zelv-igen, maar…
ook niet zo vriendelijke krachten weten daarop heel goed in te spelen.
En jijzelf ziet deze valkuil niet… dreigt jezelf neer te halen, daarmee je eigen licht te temperen of te -laten- overschaduwen…

Was dat hier het geval?
Ik zag het niet en dreigde me terug te trekken uit mijn eigen hart en dus mezelf te veroordelen dat ik niet goed bezig was, en besloot een tijdje niet te schrijven.
Ondanks het teken van Merlijn.

Het berichtje van Tanni veranderde echter mijn blik.
En ik besloot opnieuw te gaan kijken (waarbij ik eerst teruggrijp op de meditatie van enkele weken terug om deze vervolgens toe te voegen aan mijn hernieuwde visie):

Komend in mijn boomhuis
Hopend op hulp voor nieuwe noden
Vraag ik mijn vrienden opnieuw om raad
Verzoek ik liefdevol alweer mijn goden

Goden verzoeken lokt uit risico
en mogelijk de oproep van duistere machten
Dat is wat ons als overtuiging is geleerd
en kan daarbij onszelf ontkrachten

Net zo als je niet mag vloeken
in de kerk
Dan ben je verdoemd en zondig
een blazoen op God z’n werk

Zo tracht menig gezag
ons in hun macht te houden
Word je gemaakt tot slaaf
en in de matrix vastgehouden

Wat als hierover nu eens
een ander licht gaat schijnen?
Zou dan het hier geschetste onheil
misschien toch mogelijk verdwijnen?!?

Door de goden te verloochenen
verdoem je ook die archetypen in jou
Ontneem je je zelf hun wijze lessen
Voorkom je dat je jezelf aanschouwt

Graag neem ik hun raad ter harte
hoewel hun daden me niet laten ongedeerd
Ik ze vaak zie als duister en kwaadaardig
kan er ‘n waardevolle les worden geleerd

De mij omringende ruis ontneemt me vaak
wezenlijk gehoor en waarlijk zicht
Daarbij komt nog de innerlijke onrust
en zelfkritiek waarvan ik me beticht

Het kon er bij mij niet in
zorgeloos en onbekommerd dansen en lachen
Het moest van mezelf altijd beter dan goed
Zo geef je macht aan minder vriendelijke krachten

Die het niet altijd hebben
liefdevol met je voor
Maar als je altijd bezig bent om zo goed mogelijk te zijn
heb je daarvoor geen enkel oog of oor

Vandaar de ruis op de lijn
die m’n eigen geluid zo onderdrukt
Tijd om eens te onderzoeken
waaronder ik ga zo gebukt:

Vanuit het boomhuis bezoek ik m’n slakkenhuis
Fysiek gelegen in mijn binnenoor
Maar van zacht wiegende, trillende haartjes
vind ik van hen geen enkel spoor

Wat ik wel aantref zijn metalen spijlen
Onbeweeglijk, stijf en star
Niet lieflijk meezingend op geluiden
Maar kil en koud, zwijgend als het graf

Zo kan ik toch niet horen
wat me Zelf me wil vertellen?
Ik hoor alleen maar, van heel ver
ruisende en suizende geluiden aanzwellen

Die spijlen voelen als een implantaat
niet door mezelf daar gezet
maar door wezens van een andere orde
toen ik even niet had opgelet…

…maar bezig was mezelf
te zetten op een tweede plan
Zij zien hun kans vervolgens schoon
m’n ziel te doen dan in de ban.

M’n innerlijke stem zo uitgewist
Door mij niet meer gekend en onderkend
Vervangen door iets niet van deze aarde
Doch gauw gewoon en aan gewend

Gelukkig was ik waakzaam
Vond mijn bewuste lichaam het ongewoon
Was alert op wat gebeurde
Herkende het onderliggend patroon

Door het patroon te doorbreken
is de redding in nabijheid
Door de koorden te helen
creëer je weer je eigen vrijheid

En nu komt het:

Degene, die het metaal
in mij had geïmplanteerd
wilde zich niet laten zien
Had zijn gezicht van mij gekeerd

Dat was voor mij het teken
dat hier duister was in het spel
Want alles wat het licht verdraagt
toont zich uiteindelijk wel

Ik heb getracht het toch te helen
Mijn plan had geringe kans van slagen
Mijn motivatie was doorspekt van drang en ijver
Werd niet door liefdesenergie gedragen

Maar meer door dringende wens en moeten
en bovendien
kon ik niet goed voelen of ik
al dan niet iets over ‘t hoofd had gezien

Ik vond toen van mezelf
dat ik het niet goed had gedaan
En niet in staat was
goed met licht en liefde om te gaan

Ik trok me terug
en daarmee ook van mijn eigen licht
voelde me verloren en onmachtig
Me van ontoereikendheid beticht

Dat is de reden dat
ik wekenlang de rust in mezelf heb ontbeerd
Niet wetende wat ik ermee moest
Tot gisteren, toen is het tij gekeerd.

Ik mocht een nieuwe gids ontmoeten
in de wijze ziel van Saint-Germain
Geleid door zijn violette licht
openbaard’ aan mij de ware schijn:

IK Ben de violette vlam
Werkzaam nu in mij
IK BEN de violette vlam
Voor Licht slechts buig ik mij
IK BEN de violette vlam
In machtig kosmisch vermogen
IK BEN het licht van God
Schijnend ieder uur
IK BEN de violette vlam
Laaiend als een zon
IK BEN God’s heilige kracht
Die iedereen bevrijdt

Zo dicht bij mezelf. en vol vertrouwen
kon ik nu het weerzien aan
met mijn galactische broers en zussen
ongeacht of ze voor donker of licht zouden staan

We zijn immers allemaal hetzelfde
Elk een deel van gelijke polariteit
Ieder dient kosmische wetten te eren
Daar is liefde en licht d’enige waarheid

Het is dan wel heel goed mogelijk
dat eigen schaduw uit het duister treedt
Voor mij als godin Persephone
In pure naaktheid, ongekleed

Persephone, sjamane
die tussen werelden reist
De onderwereld leert over licht en donker
De bovenwereld over speels-, en onbekommerdheid

De onderwereld heeft haar doen transformeren
van zwaarmoedige tot standvastige vrouwe
Met kennis van ziel en psyche
Vol bewustzijn en zelfvertrouwen

De bovenwereld laat haar spelen,
Als een meisje, als een Kore
Onbevangen, open en spontaan
Vóór de zondeval geboren

Ik hoef niet altijd hard te werken
Te doen mijn best naar nog veel beter
Oordelend zijn: ‘nooit goed genoeg’
‘t Is nu tijd voor Liefde in de ether!

Tijd om te dansen en te zingen
Spelen met het Al wat Is
En met de in Al gerijpte wijsheid
Licht schijnen over duisternis

Ons geboorterecht is te zijn als Kore
en als bewuste, wijs’Persephone
Licht is ons aller toebehoren
Vrijheid van Zijn al evenzeer

Zo leert Persephone
de man in ons te gaan beschaven
de vrouw in ons te leren dienen
Minnaars te zijn in plaats van slaven

Zo krijgen zowel het donker als het licht
een plekje in het Al wat Is
Het grote verschil dat er zal zijn, dat is
Liefde ‘be-Licht’ de duisternis

Na de meditatie val ik in een rustige en vreedzame slaap, waarbij ik in mijn droom, als bezegeling van het bovengenoemde, een watermeloen toermalijn krijg aangereikt:

Volledig verweven, samengesmolten
Toermalijne watermeloen
Helder als water, kristallijne
Het zachte roze omhuld door groen

Beide kleuren werken samen
Genereren een enorme kracht
Van pure onbaatzuchtige liefde
Verbindend… teder … zijdezacht

Lost op karmische stukken
die je nog belemmeren in groei
Verlicht depressie en je angsten
Voert je mee naar innerlijke groei

Ondersteunt tot het allerhoogst niveau
je eigen processen van ascensie
Helpt ‘heel’ te worden ondanks weerstand
door z’n enorme liefdesfrequentie

Hoe mooi is dat?

Ieder van ons leert eigen lessen
Is zich daarvan bewust: wel-, al dan niet
Zie jezelf en elkaar als ‘liefde zoekend’
Elk is je naaste, al hoe je de ander ziet…