Natuurlijk door de Overgang

Wat is mijn lichaam toch een mooie tempel!
Tenminste… als ik me niet verzet tegen alle pijntjes en gewaarwordingen… als ik niet geregeerd wordt door angst… wéét dat mijn lijf me in zijn gewaarwordingen iets wil vertellen wat waardevol is voor mij, op mijn levenspad, in dit leven…
Als ik durf te voelen…

Dit wetende neemt niet weg dat ik dan altijd bewust weet wát mijn lijf me wil zeggen.
Ik weet dat het iets wil zeggen, maar kan er niet altijd bij.
Ik weet ook dat het me iets zal zeggen, als ik naar mijn hart ga.

Maar dat is juist het punt:
Ik kan de weg naar mijn hart niet altijd vinden, juist doordat ik vind dat ik die weg moét vinden, omdat ik weet dat dat me dichter bij me Zelf brengt.

Juist in ‘het moeten’ zit het obstakel.
Mijn leven is ermee doorspekt dat door te ‘moeten’ ik in deze wereld iets kan bereiken.
Maar ik bereik daarmee niet de weg naar mijn hart…

Het haalt me weg bij me Zelf en daarmee ook van wie ik werkelijk ben in deze wereld.
Dat merk ik ook aan mijn verbinding met de aarde:
Ik wil me met haar verbinden, moét me met haar verbinden. Maar hoe harder ik daarvoor werk, hoe meer ik het contact verlies…

De tijd is rijp om daar nu eens naar te gaan kijken.

Maar hoe doe ik dat als ik me niet kan verbinden met het hart van moeder aarde?
Daar ligt toch de basis tot de toegang tot mijn eigen hart, mijn eigen Hogere Zelf?

Hoe laat ik mijn hoofd los -want dat maakt dat ik moét- en hoe ont-moet ik mijn hart?

Ik lig in bed
Lig wat te woelen
Ben wat onrustig
Kan me Zelf niet voelen

Neem ‘t me kwalijk
Wil zo graag contact
Weet dat het vechten
niets heeft gebracht

Ik besluit te praten
Praten tegen mezelf
Mijn adem is het klankbord
Mijn lichaam het gewelf

Zo weerkaatst mijn stem
naar mezelf terug
Ik hoor de vele akkoorden
en sla daarmee een brug

Een brug naar de gronding
en van daaruit naar d’aard omlaag
Mijn adem creëert het aardekoord
Al is de verbinding nog vaag

Ik kan nu gelukkig wel
door het hekje langs de beukenbomen
Loop over het bemoste klinkerpad
naar het hart-huis van mijn dromen

Zodra ik weer zit
in het voor mij vertrouwd vertrek
komen al gauw overgegane vrienden
innemend de voor hen bestemde plek

Ik popel om mijn vraag te stellen
nu we daar zo zijn bijeen:

HOE KAN IK ME VERBINDEN MET MOEDER AARDE?
WAAR KOMT VANDAAN DAT IK MOÉT ZOVEEL?

Mijn moeder en oma komen naar voren
nemen mij met beide handen vast
leiden me door mijn boom naar boven
naar een huis met ‘n donkere bast

Ik twijfel…
Wil ik hier wel ontmoeten
de ziel in dit huis aanwezig?
Het voelt zo eenzaam en zo donker!
Ja, die gedachte houdt me volop bezig

Mijn geliefden begrijpen ten volste
mijn schroom en aarzeling
Die was echter al ras verdwenen, toen
uit ‘t niets een pimpelmees verscheen

Meteen begon te dagen
wie daarbinnen zal gaan zijn
Iemand uit mijn oog verloren
vanwege in m’n leven geleden pijn

Tegelijk wist ik dat hierin lag
een belangrijke les en kans
Ik zou mezelf en ‘n familielijn helen
als ‘k zou breken deze lans

Samen met mijn moeder en oma
leidde de pimpelmees mij naar binnen
Het was me helder dat, wat en wie daar moge zijn
ik, hoe dan ook, iets moois zou gaan ontginnen.

Zoals verwacht trof ik mijn vader aan
Ineen gedoken in ‘n donkere hoek
Aan niets kon ik nog merken
dat hij blij was met m’n bezoek

Weldra werd mij duidelijk
dat schaamte hier ten grondslag lag
schaamte voor al het gedane in het leven
Schaamte voor zijn eigen gedrag

Lang was mijn pap weg uit mijn leven
Leek hij verdwenen in verre sferen
waar ik hem niet kon en ook niet wilde zoeken
Tot nu… nu was dé tijd het tij te keren

We reikten elkaar de handen
en vormden samen een zielenkring
Zo, met mijn pap en ik tegenover elkander
en m’n mam en oma er tussenin

Rechtstreeks contact met pap was nog te heftig
voor zowel hem als ook voor mij
Hoe mooi was echter de verbinding
met mam en oma aan onze zij!

Zo kon zich in pap en mij openen
bewustzijn op ons beider stuk
Ik voelde mijn zonnevlecht als zwaar
en mijn voeten van de vloer gerukt

De boodschap werd me duidelijk
De te leren les verschenen al ras
Als kind woog de verantwoording zwaar
Ik had me tevens gericht naar vaders wil en pas

Dat wat hij in zijn eigen ogen
in het leven niet had waar gemaakt
ben ik onbewust gaan overnemen
en ben daarbij van m’n eigen plaats geraakt

Als kind is dat nauwelijks te dragen
en ook eigenlijk niet op te brengen
Onbewust ontstaan om de ouder te dienen
ongezonde relationele strengen

De ouder heeft niet in de gaten dat
hij vraagt wat hij zelf heeft ontbeerd
Hij is er zich niet van bewust dat
een eigen trauma wordt geprojecteerd

Nu was het moment daar
om deze koorden te genezen
Ik dacht, dat doen we eventjes
maar dat bleek niet zo te wezen

Het viel me aan mezelf op da‘k dacht
hard mijn best te moeten doen
Veel op me nemen en te dragen
Hard te werken zoals toen

Zeker toen de streng maar niet
wou helen en verzachten
Dacht ik de boel wat te versnellen
met alle in mij aanwezige krachten

Ik werd me bewust van het mij
welbekende, terugkerende patroon
Om zo te handelen en te doen
was immers voor mij natuurlijk en gewoon

Zo ging het echter niet werken
Dit was niet hoe het was bedoeld
Er gebeurde vrijwel niets of weinig
Dit was op een andere leest geschoeid

Hier vond namelijk iets plaats
wat ik juist was komen vragen
over moeite doen en presteren
en verantwoording moeten dragen

Tegelijk begon ik te beseffen
da’k door liefdevolle zielen was omringd
Hun licht zou me helpen te genezen
en wel te beginnen met m’n innerlijk kind

M’n kleine meisje kwam naar voren
reikend naar het kind vóór haar
In pap’s schoot ineengedoken
wel van de uitnodigende hand gewaar

Ze namen elkaar bij de hand
Dat was zo mooi om te zien!
Twee blije krullenbollen
Lachend, spelend, plezier voor tien

Ze genoten van elkaars gezelschap
Hadden elkaar innig lief
Door elkander echt te zien
kon genezen ‘t innerlijk grief

Nu konden beide kinderen groeien
Opgroeien, opgaan in volwassen staat
Doordat de jongen stapt in de vader
en het meisje in mijn lichaam gaat

Als volwassenen konden we nu
in liefde in de lijn gaan staan
zodat het trauma kon verzachten
en de familielijn kon helen gaan

Weldra werd me duidelijk
toen deze lijn was helemaal schoon
dat wat er speelde tussen pap en mij
ook naar opa toe was een patroon

Ook nu was het even nodig dat
opa’s innerlijk kind kwam ten tonele
De liefde, nu niet van één maar van twee zijden
was in staat ‘t patroon te transformeren

Het was prachtig om te zien
wat weldra was bijkomend resultaat
Het aantal familieleden nam toe
breide zich uit tot in ‘t kwadraat

De helende en geheelde energie
vulde de ruimte van pap’s woning
Van al het gedane liefdeswerk
Was al het licht nu de bekroning

De donkerte die er eens was, werd
door stralend licht verdrongen
Uit alle hoeken klonk een lied
door pimpelmezen gezongen

Pap en ik vormen ‘n eigen zielenkring
met zijn handen in de mijne
Met overleden en levende dierbaren
allen staand aan onze zijde

Patronen zijn doorbroken
De heling is gereed
Ieder dichter bij zijn eigen Zelf
Hier… nu… volledig en compleet…

Deze maand is het vijfendertig jaar geleden dat pap is overleden.
Toen hij nog leefde, had ik geen goede band met hem en dat heeft er ook aan bijgedragen dat hij al die jaren na zijn overlijden niet tot nauwelijks in mijn systeem aanwezig was.

Hij had hoge verwachtingen van mij, waaraan ik helaas niet heb voldaan en ook niet heb willen voldoen.
Ergens was er altijd een stemmetje in mij dat mij mijn eigen weg liet gaan, ondanks de negatieve kritiek van hem.

Deze kritiek is me echter toch niet in de koude kleren gaan zitten en heeft me in mijn kinderjaren tot een onzeker, introvert en verlegen, bang meisje gemaakt, maar door mijn enorme doorzettingsvermogen ben ik toch gaan en blijven doen wat ik leuk vond.
Mijn moeder steunde me daarin, ondanks mijn vader, en dat heeft me enorm geholpen.

Ik heb me altijd ‘anders dan anderen’ gevoeld en me daar zelf ook op veroordeeld (zoals hij me daar ook op veroordeelde).
Vriendinnen vond ik leuk, maar het liefst was ik toch op mezelf, bezig met creatieve dingen.
Toen ik een jaar of elf was heb ik een meidengroepje opgericht dat iedere woensdagmiddag bij ons in ‘het berghok’ bijeen kwam om daar samen te gaan knutselen.
Dan voelde ik mij wel goed en dat is dan ook de reden geweest dat ik op latere leeftijd creatieve cursussen voor kinderen, het liefst met een bijzondere vraag – zoals ik het zelf graag noem – ben gaan geven.

Met kinderen… want bij hen voelde ik me veilig.
Meer dan bij volwassenen, die ik niet begreep en zij begrepen mij ook niet.
Ik was ook bang voor iedere kritische noot van hun kant en door met kinderen bezig te zijn, vermeed ik dat.
Met kinderen had ik een klik en het liefst was ik dan ook met kinderen die, net als ik, op een of andere manier ‘buiten de boot’ vielen.
Bij hen voelde ik me thuis. En zij bij mij.

Uiteindelijk heb ik dan ook bijna 25 jaar creatieve cursussen gegeven, terwijl ondertussen ook mijn healingpraktijk opbloeide.
Eerst alleen voor kinderen. Maar kinderen hebben ouders en soms heb je ouders nodig om het kind te kunnen helen.
Vandaar dat ik ook steeds meer healingen aan volwassenen ging geven.

Uiteindelijk ben ik met de healingen gestopt omdat ik mezelf steeds meer tegenkwam.
Ik kwam ook in de overgang.

De verinnerlijkte kritiek -en ook het perfectionisme- zijn daar voor een deel debet aan:
Ik veroordeelde mezelf na een healing -nadat ik weer in mijn hoofd ging zitten- zoveel, dat het mij behoorlijk in de weg ging zitten. Ook al zat ik zo goed in de energie tijdens het healen zelf.
De kritiek naar mezelf toe was zo groot, dat ik besloot nu maar eens goed voor mezelf te gaan zorgen en aan mezelf te gaan ‘werken’ voor een tijdje.

En dat doe ik nu, vijf jaar later nog steeds.
Met vallen en opstaan.
De overgang heeft ervoor gezorgd dat ik behoorlijk op mezelf werd teruggeworpen, zowel geestelijk als lichamelijk.
En soms luisterde ik wel, af en toe ook niet.
Soms was ik bewust, vaak ook onbewust.

Maar in mij bleef toch iets sluimeren…
Ik wilde meer met mijn leven.
En wel dát, waarvan ik dacht dat het leven voor mij bedoeld was.

In eerste instantie uitte zich dat in veel voor mezelf creatief bezig zijn in de vorm van naaien en schilderen.
Weer wat later -en mede door de overgang met alle psychische en lichamelijke ongemakken- wilde/leerde ik werken met de natuur als inspiratiebron voor kruidenmiddeltjes en gezonde voeding,- en verzorgingsproducten.
Dat resulteerde weer in een -zo goed mogelijke- zorg voor de natuur ‘an sich’.
Ik wil/wilde zo respectvol mogelijk omgaan met mijn omgeving en daardoor deze zo min mogelijk belasten.

Sinds een kleine twee jaar (het is nu december 2021) zijn er veel nieuwe processen in mij in gang gezet.
Je kunt zeggen dat ik steeds meer bewustzijn ben gaan krijgen op alles wat er zich in, en rondom mij afspeelt en wat mijn rol daarin zou kunnen en mogen zijn.
Ik ben me steeds meer bewust van de signaaltjes die mijn lichaam afgeeft en… ik luister…en begrijp meer.

Ik luister nu…
omdat ik belangrijke boodschappen verneem die me stapje voor stapje de weg wijzen naar wie ik in wezen Ben.
En ook, waarom ik HIER ben, hier NU ook mag/wil zijn en wat mijn rol is voor het collectief.

Daarom schrijf ik deze blogs.
Voor mezelf om mijn eigen proces beter te kunnen volgen,
maar ook voor jou,
zodat je dingen herkent, ze je misschien wel helpen op jouw weg, en dat je weet dat je niet alleen ben in wat je mee,- en doormaakt.



Maar nu even terug naar het verhaal rond mijn vader en onze familielijnen:

Mijn vader hield veel van vogels.
Hij had een volière, bouwde zijn eigen broedkasten, waarin hij zelf eitjes van de vogels uit zijn volière uitbroedde.

Zoals ik al zei, hadden mijn vader en ik geen goede relatie met elkaar.
Toen ik, tegen zijn zin in, trouwde met mijn huidige man, trok hij zijn handen helemaal van mij af (dit waren letterlijk zijn eigen woorden), maar hij ontdooide een beetje toen onze oudste zoon, zijn eerste kleinkind, werd geboren.
Met hem ging hij ‘samen naar de vogeltjes kijken’.
Ik zie ze nog lopen, hand in hand.
Het kan me nog ontroeren…

Hij is jong gestorven, was pas 53 jaar.
Hartfalen. Maar ook de vele drank en het roken zal er debet aan zijn geweest.

We hadden geen contact met elkaar en net zes weken voor zijn overlijden was het hersteld.
Min of meer… voor de lieve vrede.
En op verzoek van mijn moeder, die ergens voorvoelde dat het niet goed met hem ging.
Ik had niet het gevoel dat er een nieuwe (harts-)verbinding was ontstaan, maar er was in ieder geval geen ruzie meer.

Pap en zijn vogels…
Wij hebben een vogel van pap, die hij zelf had uitgebroed (zeg je dat zo?!?), na zijn dood overgenomen.
Een kanarie en zijn naam was Jedje.
J-ed-je, het kanariepietje (Mijn vader heette Eduard).
Soms mocht hij uit zijn kooi en rondvliegen in de kamer. Hij ging dan op een foto van pap zitten, die op de schouw stond.

Maar Jedje floot niet…

Mijn oom had alle vogels van mijn vader overgenomen.
Hij zei dat ik Jedje kon verruilen voor een andere, maar dat wilden we niet.
We hadden voor Jedje gekozen – fluiten of niet fluiten- en dat moest zo zijn.
Dus Jedje is tot aan zijn dood bij ons gebleven.

Ikzelf houd ook veel van vogels.
Bij ons in de tuin kun je allerlei vogels vinden: van boomklevers tot roodborstjes, van koolmezen en gaaien tot winterkoninkjes en ganzen en buizerds in de lucht.
En ‘s nachts horen we vaak een uil, hoewel ik die nog nooit in het echt heb gezien (wel in mijn dromen: zie daarvoor één van mijn vorige blogs).
Pimpelmezen zag ik echter nog nooit, terwijl die er toch echt wel moesten zijn.

Na mijn meditatie waarin ik ‘bezig was’ de relatie met mijn vader en de familielijnen te helen op het thema ‘Staan voor mezelf’ en ‘Het ‘moeten’-stuk’ verscheen er ineens een pimpelmees in het voederhuisje op de boom vlakbij het keukenraam.

Ik was helemaal verbaasd, maar vooral diep ontroerd!
Mijn vader is/was in de buurt en laat/liet zich aan mij zien!
Mijn hart maakte een sprongetje…

Op dat moment ging de heling nog wat stroef:
de innerlijke kinderen speelden
maar familielijnen waren nog niet geheeld.

Maar er was dus wel al wat in beweging.
Voor mijn gevoel stond mijn vader al meer open voor heling.
Het pimpelmees liet zich niet voor niets zien in het voederhuis.

Ik wilde het filmen, maar iedere keer als ik een poging deed, was ‘de vogel weer gevlogen’.
Hij wilde gewoonweg -nog- niet gevangen worden door mijn toestel .
Een keer dacht ik het gefilmd te hebben, maar bleek het toch niet zo te zijn.
De tijd was blijkbaar nog niet rijp.

Eigenlijk wilde ik door een filmpje het bewijs leveren dat mijn vader echt weer terug was in mijn leven.
Een bewijs is een vorm van gehechtheid en dat past toch in het geheel niet bij ‘spirituele zaken’.
Ik moest ook denken aan de ongelovige Thomas en die wilde ik toch echt niet zijn.
Ik besloot het te laten en er geen aandacht meer aan te schenken…

En toen… gisteren… ineens…
Daar was hij weer!
En… nu kon ik hem filmen!

En zie nou zelf!**

We worden aan alle kanten geholpen en gesteund…
Een parallelle wereld is in wording…

Het is DE tijd om te helen.
De tijd van bewustwording is NU.
De tijd om te worden wie je in wezen Bent is NU!

** Orbs zijn lichtgevende, beschermende energiebollen.
Ze zijn om je heen als gids, engel of als een overleden dierbare.
Tijdelijk of gedurende je leven.