Natuurlijk door de Overgang

Ken je…

Es(ther) Progester?
Ton Tosteron?
Heleen Oestrogeen?

Een trio apart
Wat elkaar graag tart
En tevens veel plaagt
Maar ook een warm hart toedraagt
Ze steken elkaar dan wel steeds naar de kroon
Wederzijdse steun is echter ook heel gewoon
Tenminste…. zo was het voor lange tijd
Tot de herfst van hun leven werd ingewijd.
Ze geraakten gedrieën geheel van de kook
Lagen voortdurend met elkaar overhoop
Vooral Es en Heleen konden makkelijk ontvlammen
Zelfs Ton had moeite zich dan te vermannen
De hormonen vlogen rond en ‘n ieder om d’oren
Zelfs zo erg dat er naamdelen werden verloren:
Es ontnam Ton z’n ‘tes’ en Ton nam Es d’r ‘on’
En weg was Testos,- en Progesteron.
Met beider kracht was het nu gedaan
En Heleen? Ook zij kon haar vrouwtje niet meer staan
Ze werd wat mat, verloor haar goede luim
Veranderde terstond in een droge pruim
Ton’s drive en lust was ook totaal bekoeld
Had geen zin meer in waarvoor hij eigenlijk was bedoeld
En Es? Zij zou moeten hakken met een andere bijl
Want juist Es kan houden Lidy Libido op peil.
Lidy Libido… wie is zij, wat kan zij hieraan doen?
Nou, ervoor zorgen dat ze bewaren hun fatsoen!
Ze is echter de jongste van ‘t hele stel
Wordt heen en weer geslingerd tussen aller emoties, dat wel
Wil ze een oplossing bieden en de lucht klaren
Moet ze de gemoederen zien te bedaren

Ieder moet de ander weer leren zien
En met aandacht benaderen bovendien
Een warme knuffel, een fijn gesprek, ‘n dosis geduld
Hebben menig hartje doen smelten en met liefde gevuld

Blijf jezelf waarderen in alles wat je bent, hebt en doet
Heb lief, hou van, en leef met jezelf op goede voet
Ook al is jouw lijf niet meer wat het ooit was
Omhul het met jouw warme liefdesjas
Probeer jezelf te bekoren, liefkozen en beminnen
En voel hoe de warmte dan weer stroomt van binnen
Ieder plekje van jouw lichaam mag je sussen, kussen en bedaren
En zie…
jouw lijf, maar ook andere ‘lieven’ zullen zich snel weer aan jouw zijde scharen…

Schrijven over Libido is toch nog een beetje een taboe.
Ik merk aan mezelf dat ik dat ook niet al te gemakkelijk doe.
Toch vind ik het erg belangrijk dat onderwerpen als Libido, maar ook andere aan de Overgang verwante soms moeilijke onderwerpen, worden besproken.
Maar als je hoog-sensitief bent, is het juist moeilijk om over dit soort onderwerpen te schrijven; je stelt je namelijk erg kwetsbaar op en de angst voor negatieve reacties is groot.
Toch wil ik ervan uitgaan dat mijn blogs worden gelezen door mensen die me respecteren in alles wat ik denk, schrijf, voel en doe.

De drive om te schrijven is groter dan de angst om gekwetst te worden.

Ik sta voor alles wat ik schrijf.
Ik hou ervan me te uiten door middel van schilderen of werken met textiel, en ook om mijn gedachten en gevoelens toe te vertrouwen aan papier, of computer in dit geval.
Dat geeft rust, leidt me af en creëert voldoening en vrede in mezelf.

Ik schrijf dus in eerste instantie voor mezelf. En op de tweede plaats voor jou, om jou – hopelijk – een beetje het besef mee te geven dat je niet alleen staat in wat je voelt en ervaart.

Veel vrouwen schijnen dus last te hebben van een verminderd libido.
Weinig of geen zin in sex kan echter een behoorlijke invloed hebben op je leven en je relatie.

Als je erg gevoelig bent zoals ik, ben je je bewuster van de wereld en de mensen om je heen.
Daardoor heb je ook sneller last van het gedrag van je wederhelft en maak je je sneller zorgen om mogelijke gevolgen.
Je ervaart sneller stress en hebt meer tijd nodig om alleen te kunnen zijn.
Dat kan nogal wat druk op een relatie leggen.
Aan de andere kant ben je empathisch en voel je precies aan als je partner hulp nodig heeft en kun je goed inschatten waar hij behoefte aan heeft.
Zodra je weet wat je partner wil, wil je dat ook zo snel mogelijk geven.
Maar… als je veel geeft, leidt dat tot problemen.
Als je veel geeft, wordt er veel genomen.
Het is niet dat dit expres gebeurt; het gebeurt onbewust, zonder kwade bedoelingen.
Het wordt een patroon wat jij en je wederhelft vaak niet in de gaten hebben.

Tot het moment dat je in de Overgang komt en hormonen met je aan de haal gaan.

Laat ik nu over mezelf vertellen:

Al voordat ik in de Overgang kwam, was ik al – onbewust – bezig meer te letten op wat een ander nodig had en vergat daarbij mezelf.
Ik vond het fijn om mensen, inclusief Hub te helpen en dan vergeet je wat jezelf nodig hebt.
Door mijn perfectionisme en ‘controle willen houden’ was dat een automatisme.
Als ik zelf de regie had, kon het ook niet fout gaan…

Als je jong bent, heb je veel energie en kan alles.
Dat onze relatie zo in elkaar zat, was voor ons allebei vanzelfsprekend. En het werkte!

Hub had wel moeite met mijn sensitiviteit.
Sensitieve mensen zijn van nature expressief. Ze kunnen hun gevoelens niet verbergen, of het nu gaat om angst, boosheid of blijdschap. Ik ook niet.
Hub – en dat geldt voor veel mannen, denk ik – zijn geen echte praters.
Hij hoorde mij meestal wel lijdzaam aan, maar kon me niet begrijpen, laat staan met mij erover praten.
Dat kon ik wel begrijpen; ik begreep mezelf al vaak niet en gaf mezelf de schuld.

Toentertijd waren we natuurlijk ook druk met ons gezin en werk.
Je bent jong, hebt veel energie en staat er niet echt bij stil.

Tot de Overgang zich aandiende.

Ik, die gewend was te regelen en controleren, raakte de controle over mij en mijn lichaam kwijt.

Angsten en onzekerheden over mezelf en mijn lichaam dirigeerden me.
Ik wilde het voor mezelf oplossen, zo mezelf weer in de hand krijgen, maar raakte me hoe langer hoe meer kwijt en werd steeds meer gestresst.

Mentaal wilde ik dit nog helemaal niet weten, maar fysiek liet mijn lichaam het hoe langer hoe meer zien:
Ik had hartkloppingen, opvliegers en een pijnlijk onderlijf (anderen zouden misschien hoofdpijn of migraine krijgen) en wel met name ontzettende pijn in mijn stuit door extreem gespannen bekkenbodemspieren.
En daarbij was alles ‘daar beneden’ zo ontzettend droog met als gevolg – je raadt het al – moeilijkheden met penetratie, tot bloedens toe.

Het werd een roller coaster, want nu begon het mentale stuk ook mee te spelen.

Ik durfde niet meer met Hub te vrijen: angst voor bloed… angst voor pijn…
Met het gevolg dat ik nog meer ging aanspannen.
En… niet meer wilde vrijen… me schuldig voelde naar Hub toe, omdat ik hem niet bood wat hij toch ook nodig had.
Ik voelde me tegelijk ook onbegrepen… niet meer veilig… eigenlijk vooral niet meer veilig bij mezelf.
Ik wilde erover praten met Hub… uitleggen… maar wist zelf niet wat me bezielde.
Ik wilde dat hij mij accepteerde al hoe ik nu was… ook dat wilde ik verduidelijken… maar eigenlijk wist ik zelf niet hoe ik het moest zeggen…. omdat (dat zeg ik nu) ik mezelf niet kon accepteren.
Ik was boos… boos op Hub… maar eigenlijk vooral boos op mezelf:
Waarom functioneerde het ‘daar beneden’ niet meer naar behoren?
Maar vooral boos omdat ik mezelf niet meer kende…
Onzeker en wantrouwend was over mezelf en mijn eigen lijf.

Aan de manier waarop ik dit allemaal schrijf, kun je wel tussen de regels door lezen dat ik eigenlijk niet kon accepteren dat mijn lijf zo ontzettend veranderde.
Ook was ik enorm verdrietig over het onbegrip van Hub (hoewel ik nu weet dat ik mezelf niet begreep – lees: grip had op mezelf).
Arme Hub! Hoe kon hij mij überhaupt begrijpen als man, als ik mezelf nog niet eens begreep/accepteerde als vrouw?

Ieder van ons leefde op dat moment zijn of haar leven binnen de relatie op zijn of haar eigen manier.
Onze relatie stond enorm onder druk.
Van mijn libido was bijna niets meer over…

Wat dat mentaal betekende, daar kon/deed ik nog niets mee.
Mijn onrustige, angstige gedachtengangen wist ik – nog – niet te handelen, maar aan mijn lichaam kon ik misschien wel iets doen.

Door acupunctuur en bekkenbodemtherapie raakte mijn onderlijf weer wat meer ontspannen en verdween de stuitpijn.

De vaginale atrofie ‘behandelde’ ik zelf door mijn vagina/vulva in te smeren met Duindoornbesolie,- en/of kokosolie, of glijmiddel en ook duindoornbes capsules in te nemen tegen de droge slijmvliezen van binnenuit.

Natuurlijk kwam op een gegeven moment toch het mentale stuk om de hoek kijken.
Want wat ik deed, was symptomen bestrijden, maar aan mijn houding en emotionele onrust moest ook iets veranderen.

Ik nam (en doe dat nog steeds) daarvoor als ondersteuning afwisselend de supplementen Rhodiola en Saffraan, Maca en Ashwaganda en soms Muira Puama erbij.

Buiten dat… Hub stond/staat er natuurlijk niet los van!
We moe(s)ten het toch samen doen en samen een weg in zien te vinden, willen/wilden we dat de relatie blijft/bleef werken.

Gelukkig heeft de liefde voor elkaar altijd de overhand gehouden!

Het had alles te maken met dat ik de liefde voor MEZELF weer terug moest zien te vinden!

Mezelf weer gaan waarderen.
Mezelf genoeg waarderen om te zorgen dat ik krijg wat ik nodig heb.
Maar ook duidelijk mijn grenzen aangeven om mijn gevoeligheid te beschermen:
Ik mag ‘nee’ zeggen als iets niet goed voelt voor mij. Zonder schuldgevoel, maar uit respect voor mezelf.
En dat is natuurlijk wederzijds, geldt voor mij maar ook voor Hub.

Allebei tasten we af… in de eerste plaats bij onszelf… wat goed voelt en wat niet.
Voorzichtig kruipen we weer tegen elkaar aan… knuffelen en aaien we weer… zijn intiem op een manier, die goed en bevredigend voelt voor ons allebei.

En ik begin ‘daar beneden’ steeds een beetje meer als een waardevol deel van mezelf te zien…

Zo groeien we verder… langzaam… soms wat sneller…. naar ons zelf… en naar elkaar…